[Εμπιστευτικά] Μαρακανά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Θα ζητήσω από τους αναγνώστες να μου συγχωρήσουν μία παρέκκλιση.
Προσωπική παρέκκλιση.
Πάντα ονειρευόμουν να σκαρφαλώσω στις κερκίδες του Μαρακανά, να κοιτάξω από ψηλά τον αγωνιστικό χώρο, τους παίκτες που τρέχουν στο γρασίδι, να χαζέψω τη φασαρία στην εξέδρα.
Και να γράψω για το ποδόσφαιρο.
Η καλή τύχη το έφερε να βρίσκομαι στις κερκίδες του Μαρακανά. Και ομολογώ ότι δεν μπορώ να γράψω για τίποτε άλλο.
Επί προσωπικού, λοιπόν.
Ούτως Ή άλλως, το ίδιο το Μαρακανά δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια.
Στα αφτιά σου βουίζουν ιαχές, κραυγές, βλαστήμιες και αναστεναγμοί δεκαετιών που έχουν αφομοιωθεί και ανακυκλώνονται διαρκώς σαν θρύλοι στην ατμόσφαιρα ενός γέρικου αλλά ανακαινισμένου σταδίου.
Θρίαμβοι και ήττες. Χαρές και απέραντες θλίψεις.
Ηταν η στιγμή που πάγωσε ένα γήπεδο και μια ολόκληρη χώρα, όταν το δάκρυ και η νεκρική σιγή συντρόφευσαν εδώ μέσα τη στέψη της Ουρουγουάης το 1950 – απέναντι στη Βραζιλία!..
Λένε ότι πολλές δεκαετίες αργότερα κάθε Βραζιλιάνος μπορούσε να θυμηθεί πού βρισκόταν τη στιγμή του χαμένου τελικού στο Μαρακανά – όπως, ας πούμε, γενιές Αμερικανών θυμούνταν ακριβώς τη στιγμή που έμαθαν για τη δολοφονία του Κένεντι.
Εξήντα τέσσερα χρόνια χρειάστηκαν για να επιστρέψει ο τελικός στη σκηνή ενός εθνικού δράματος. Χωρίς προγνωστικά αυτή τη φορά. Αλλά με πολλές φιλοδοξίες.
Ενα γήπεδο τελικά που συμπυκνώνει μια χώρα. Και μια χώρα που έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με ένα γήπεδο.
Μια χώρα που αγανακτεί, διαμαρτύρεται και φωνάζει στις διαδηλώσεις ότι «ένας δάσκαλος αξίζει περισσότερο από τον Νεϊμάρ».
Αλλά την ίδια στιγμή παραληρεί με το ξεπέταγμα του Νεϊμάρ.
Μια χώρα που πλήρωσε 11 δισ. από αυτά που δεν είχε για ένα Μουντιάλ – μόλις 3 ήταν ο αρχικός προϋπολογισμός…
Αλλά την ίδια στιγμή πάλλεται και ονειρεύεται το Μουντιάλ που θα της φέρει ο Νεϊμάρ.
Είναι οι δύο όψεις μιας χώρας που είναι όμως και οι δύο όψεις ενός πλανήτη.
Οπου φαβέλες και χαμόσπιτα, χρώματα και θρησκείες, ουρανοξύστες και τενεκεδουπόλεις παραληρούν για μερικές δεκάδες «εκατομμυριούχους με σορτσάκια» στους οποίους έχουν εναποθέσει τη χαρά και τα όνειρά τους. Την ελπίδα της δικής τους νίκης.
Είναι ίσως μια ψευδαίσθηση ισότητας και ταυτότητας που κρατάει όσο ένας αγώνας ή, ακόμη λιγότερο, μια «μπούκα» του Μέσι.
Αλλά που συγκροτεί μια ιδιότυπη θρησκεία, τη μόνη παγκόσμια θρησκεία που μπορώ να φανταστώ.
Διότι σήμερα στις κερκίδες του Μαρακανά είμαστε όλοι το ίδιο πλούσιοι ή φτωχοί, το ίδιο παιδιά, το ίδιο παθιασμένοι.
Οσο κρατάει ένας αγώνας. Ή καλύτερα όσο κρατάει μια αντεπίθεση των Φούριας Ρόχας, που τώρα βγαίνουν στο γήπεδο.
Google news
