[Αγιογραφίες] Τσίλι

ΚΑΝΕΙΣ – είτε τον ξέρει προσωπικά είτε όχι – δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ευφυΐα του Γιάνη Βαρουφάκη. Εστω και αν αυτή μεταλλάσσεται άλλοτε σε επιθετικότητα και άλλοτε σε ναρκισσισμό. Εντάξει, κάθε άρθρο του θα μπορούσε να είναι καμιά πεντακοσαριά λέξεις μικρότερο. Αλλά, εν τέλει, αυτό δεν έχει σημασία. Αυτό που περισσότερο μετράει είναι ότι στην πολιτική ή, τέλος πάντων, στη δημόσια σφαίρα το σημαντικότερο δεν είναι η ευφυΐα αλλά η κοινή λογική.

Η ψευδοφιλοσοφική αυτή εισαγωγή έχει να κάνει με το πρόσφατο πλεύρισμα του Βαρουφάκη όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ – το κόμμα του 26% είναι μια άγρια ήπειρος για τύπους σαν τον Γιάνη. Αλλά με τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, με τελευταίο επεισόδιο μια παρουσίαση βιβλίου στο Βυζαντινό Μουσείο. Υποψήφιος ευρωβουλευτής ο Βαρουφάκης ήταν ή δεν ήταν. Του το είπαν ή δεν του το είπαν. Ηθελε ή δεν ήθελε. Για να ξεμπερδεύουμε, ο ίδιος λέει πως δεν ήθελε. Και όποιος ξέρει τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί, χωρίς να μπει στα βαθιά του ρεπορτάζ, να πιθανολογήσει πως, ακόμη και αν οι Τσιπραίοι το πολεμούσαν, αυτό δεν θα γινόταν εύκολα. Αρα, πρόκειται για μη θέμα.

ΑΥΤΟ που αποτελεί θέμα – αλλά και θέαμα – είναι ότι ο Βαρουφάκης είναι συνομιλητής του Τσίπρα. Οπως ήταν, πριν από μερικά χρόνια, συνομιλητής του Γιώργου Παπανδρέου. Ή, για να μην μπλέξουμε, φίλος του Αντρίκου Παπανδρέου – κάτι που δεν έχει αλλάξει, κρίνοντας από την παρουσία του τελευταίου προχθές στο Βυζαντινό Μουσείο. Πνεύμα ανήσυχο και μυαλό συγκρουσιακό, ο Βαρουφάκης τά ‘σπασε με τους παπανδρεϊκούς όταν μπήκαν σε τροχιά εξουσίας, όπως δεν αποκλείεται να τα σπάσει και με τους τσιπραίους και μάλιστα σε αντίστοιχη μελλοντική φάση. Αυτό είναι υπέρ του. Αποδεικνύει ότι δεν τον διακατέχει ο αριβισμός εκείνου που θέλει να ανέβει στο άρμα που κερδίζει. Με τον ίδιο τρόπο που υποδεικνύει ότι ο εγωισμός του είναι τόσο ισχυρός που να μην προλαβαίνει να υπάρξει ούτε υποψία ιδιοτέλειας. Με τους παπανδρεϊκούς, ο Βαρουφάκης τα διέλυσε γιατί είχε ακραία άποψη για τη διαπραγμάτευση του χρέους και μάλιστα από νωρίς. Φυσικά, είναι εύκολο να τα λες αυτά ως θεωρητικός. Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε πολλά λάθη το 2009-2010, αλλά αν η Ελλάδα προχωρούσε κόντρα στους Γερμανογάλλους σε επιθετική αναδιάρθρωση χρέους και το εγχείρημα δεν έβγαινε, θα περνούσε στην Ιστορία ως νέος Τρικούπης. Οχι ότι του βγήκε πολύ καλύτερα, αλλά τουλάχιστον γλίτωσε το πολύ μεγάλο και ακαριαίο μπαμ.

ΤΟ πρόβλημα είναι πως όλα αυτά είναι γνωστά στους παροικούντας την Ιερουσαλήμ της ελληνικής πολιτικής. Από το έργο «Βαρουφάκης με τους Παπανδρέου» περάσαμε στο έργο «Βαρουφάκης με τον Τσίπρα». Αυτό δεν είναι σκοτούρα του Βαρουφάκη. Αυτός επιβεβαιώνεται με το να είναι απαιτητός – με το να έχει ζήτηση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Περισσότερο πρόβλημα του Τσίπρα είναι, για όλους τους ευνόητους λόγους. Δεν χρειάζεται να πει κανείς ότι ισχύει το «δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι». Οσο το να επισημάνει ότι τα ενσταντανέ με τα χαμόγελα προδίδουν μια επιφανειακή αντίληψη για την πολιτική, αλλά και τις παθολογίες της εξουσίας που ενίοτε εμφανίζονται πρόωρα και μόνο με την υπόνοια ότι μπορεί να την αποκτήσεις μελλοντικά. Αν, πάλι, το δει κανείς από την ανάποδη κάθε σαλάτα χρειάζεται τον μαϊντανό της ή, μια και τα παιδιά πηγαινοήρθαν στο Τέξας, κάθε πιάτο φασόλια της προκοπής έχει ανάγκη από τσίλι – που ως υλικό μαγειρικής αποδίδει και καλύτερα τον χαρακτήρα του Βαρουφάκη.