[Διαστάσεις] H τελευταία προβοκάτσια του Γκοντάρ

Φανταστείτε τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, τον χαρακτηριστικότερο ίσως «γκονταρικό» έλληνα σκηνοθέτη, να έδινε μια συνέντευξη-ποταμό στα «ΝΕΑ», να του ζητούσαν να σχολιάσει τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα και εκείνος να απαντούσε: «Ηλπιζα η Χρυσή Αυγή να έλθει πρώτη στις ευρωεκλογές. Πιστεύω ότι ο Παπούλιας πρέπει να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Μιχαλολιάκο». Μα γιατί; «Για να κινηθεί λίγο το πράγμα. Για να προσποιηθούμε ότι κινείται, αν δεν κινείται πραγματικά. Κάτι που είναι προτιμότερο από το να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα».

Μια τέτοια δήλωση θα προκαλούσε χωρίς αμφιβολία σάλο. Θα κατηγορούσαν τον σκηνοθέτη για φλερτ με τους νεοναζί, θα ζητούσαν να επιβληθεί μποϊκοτάζ στις ταινίες του, ίσως να τις απαγόρευαν κιόλας. Και όμως, θα ήταν μια ιδιοφυής δήλωση. Οχι βέβαια επειδή ο Μιχαλολιάκος πρέπει να γίνει πρωθυπουργός, δεν θα εννοούσε άλλωστε κάτι τέτοιο ο Παναγιωτόπουλος, όπως δεν το εννοούσε ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ όταν είπε στη «Μοντ» ότι ο πρόεδρος Ολάντ πρέπει να ορίσει πρωθυπουργό τη Μαρίν Λεπέν. Ο σκοπός μιας τέτοιας δήλωσης είναι να προκαλέσει σοκ, να δείξει ότι η λογική συνέχεια της σημερινής κατάστασης είναι κάτι ανήκουστο, αφόρητο, εξωφρενικό. Διόλου, όμως, εξωπραγματικό. Μέχρι πριν από λίγο καιρό έλεγαν στη Γαλλία ότι, ναι, δεν αποκλείεται η Λεπέν να περάσει στον δεύτερο γύρο το 2017 όπως είχε συμβεί με τον πατέρα της το 2002, αλλά ότι στην περίπτωση αυτή οι γάλλοι δημοκράτες θα ξεσηκωθούν και θα χαρίσουν στον αντίπαλό της μια σαρωτική νίκη. Ε, δεν το λένε πια. Φοβούνται το χειρότερο. Και στην πραγματικότητα δεν κάνουν τίποτα για να το εμποδίσουν. Ο ίδιος ο Γκοντάρ, ας πούμε, παραδέχεται ότι απέχει στις εκλογές εδώ και χρόνια. Οπως έκανε στις τελευταίες ευρωεκλογές το 57% των συμπατριωτών του.

  Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αιρετικός γάλλος σκηνοθέτης προβοκάρει. Το είχε ξανακάνει πριν από αρκετά χρόνια, όταν ο Μπερνάρ Πιβό τον είχε ρωτήσει ποιος νομίζει ότι θα έπρεπε να απεικονίζεται στα χαρτονομίσματα. «Ο Χίτλερ» είχε απαντήσει αυθόρμητα. Το έκανε το 2004 με την ταινία του «Η δική μας μουσική», όταν αντιπαρέθεσε παλιές φωτογραφίες που έδειχναν Εβραίους να φτάνουν στο Ισραήλ και Παλαιστίνιους να φεύγουν. «Ο εβραϊκός λαός συναντά το μυθιστόρημα, ο παλαιστινιακός λαός το ντοκιμαντέρ» σχολίαζε. Το έκανε και το 2010 στο Φεστιβάλ Βενετίας, όταν πρότεινε να πληρώνονται οι Ελληνες με 10 ευρώ κάθε φορά που χρησιμοποιείται από κάποιον η λέξη «επομένως», ώστε να μη χρειαστεί να πουλήσουν τον Παρθενώνα στους Γερμανούς. Το αστείο είναι ότι κάποιοι στη χώρα μας τον πίστεψαν.

Ηρεμήστε λοιπόν συνάδελφοι που γράψατε ότι η Ευρώπη ανατρίχιασε με τις ακροδεξιές κορόνες του Γκοντάρ. Κανείς δεν ανατρίχιασε, οι Γάλλοι μάλλον το διασκέδασαν, ο τρελός Πιερό και όχι ο Γκοντάρ θέλει πρωθυπουργό τη Λεπέν – έγραψε η «Λιμπερασιόν» -, ας μην τα μπερδεύουμε.