Ωτοβλεψίες

Τρομερό κορίτσι η Κατερίνα Ευαγγελάτου. Αφού τελείωσε με την πρώτη της σε γερμανικό κρατικό θέατρο σκηνοθεσία, η οποία μάλιστα κέρδισε την επιδοκιμασία της κριτικής, ρίχτηκε αμέσως στη δουλειά γιατί είναι δύσκολο να φέρεις βόλτα το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Ρόλαντ Σιμελπφένιχ «Ιδομενέας» με εννέα πρωταγωνιστές πλαισιωμένους από άλλους 100 ηθοποιούς. Δεν βλέπω την ώρα να φθάσει η 20ή Ιουλίου και να κατηφορίσω στην Πειραιώς 260 για να δω μαζί με τους άλλους φεστιβαλιστές τη συναρπαστική ιστορία του βασιλιά της Κρήτης Ιδομενέα. Δεν βλέπω την ώρα να γνωρίσω ένα από τα πιο φρέσκα έργα της διεθνούς δραματουργίας και έναν συγγραφέα που ξεκίνησε από δημοσιογράφος στην Κωνσταντινούπολη, πήρε το βραβείο Schiller, συνεργάστηκε με τη Schaubühne και τώρα εργάζεται σε μόνιμη βάση ως δραματουργός στο Schauspielhaus του Αμβούργου. Μέσα σε όλα θα ήταν ανεπίτρεπτο να μη συμπεριλάβω τη σκηνογράφο Εύα Μανιδάκη, σταθερή συνεργάτρια της Κατερίνας Ευαγγελάτου τα τελευταία χρόνια. Δύο θαυματουργά κορίτσια, ό,τι και να πει κανείς.

Το καλύτερό μου αυτές τις ημέρες είναι να παρακολουθώ από τη ΝΕΡΙΤ τη σειρά-ντοκιμαντέρ «Ο πυρετός του Μουντιάλ». Μια 100% χειροποίητη ελληνική παραγωγή από τον Ηλία Γιαννακάκη ο οποίος απέσπασε τις καλύτερες αναμνήσεις του Πανούτσου και του Καρπετόπουλου, του Σωτηρακόπουλου, του Σπυρόπουλου, του Λυκουρόπουλου, του Μπόμη, του Κατσαρού, του Βερνίκου, του Καμάρα, του Δομάζου, του Ρωσσίδη, του Νεστορίδη, του Οικονομόπουλου, του Ελευθεράκη, του Χατζηπαναγή, του Κούδα, του Σαργκάνη, του Ρότσα και του καθηγητή της Νεότερης Ιστορίας Χάγκεν Φλάισερ, του ζωγράφου Τάσου Παυλόπουλου, του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά, του ποιητή Σωτήρη Κακίση, του σκηνοθέτη Φώτου Λαμπρινού και άλλων. Πρώτη μου φορά ευχαριστιέμαι name dropping.

Οι παρουσιάσεις βιβλίων στα κεντρικά βιβλιοπωλεία έχουν γίνει κάτι σαν μάστιγα. Προτιμώ τις παρουσιάσεις στα συνοικιακά βιβλιοπωλεία. Εκεί μπορείς να πεις μια αθώα καλησπέρα, να πας και να φύγεις με τα πόδια, να νιώσεις με λίγα λόγια άνθρωπος. Το καλύτερο το άκουσα τις προάλλες από τον Αλέξη Πανσέληνο (φωτογραφία)  στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Παρουσίαζε την 30ή έκδοση του «Τότε που ζούσαμε» και όπως ήταν φυσικό μέσω του γιου παρέστη και ο ίδιος ο συγγραφέας. Ο Ασημάκης Πανσέληνος, δικηγόρος στο επάγγελμα, μετείχε στο ιδρυτικό Διοικητικό Συμβούλιο του Θεάτρου Τέχνης, εξού και στην οικία Πανσελήνου υπάρχουν ακόμη η πρώτη σφραγίδα του Θεάτρου, το αρχικό κείμενο του Καταστατικού και η αβγουλιέρα του Καρόλου Κουν που ξέμεινε εκεί από – ποιος ξέρει πόσες – μέχρι πρωίας συνεδριάσεις.

Ο προγραμματισμός του Εθνικού για τη χρονιά που πέρασε ήταν  υπερφίαλος με αποτέλεσμα να μείνει, εν πολλοίς, ανεκτέλεστος. Το καινούργιο ρεπερτόριο είναι κατατονικό και μηδενικής φιλοδοξίας. Γιατί έτσι, παιδιά μου; Με ελάχιστες πινελιές πραγματικής θεατρικής αγωνίας, η λίστα κλείνει διαρκώς το μάτι σε κινηματογραφικά και τηλεοπτικά σουξέ. Από το δελτίο Τύπου προχείρως σταχυολογώ το «εμβληματικό έργο της δεκαετίας του ’60 που έγινε ταινία, σάρωσε τα Οσκαρ», τη «Φιλουμένα του Εντουάρντο ντε Φίλιπο (Γάμος αλά Ιταλικά)», τους «Μυστικούς Αρραβώνες» του Γρηγορίου Ξενόπουλου που βλέπαμε μετά μανίας από την ΥΕΝΕΔ την περίοδο 1979-1980, τη μετεξέλιξη της Ελεωνόρας Ζουγανέλη σε Εντίτ Πιαφ και του θεάτρου REX σε Μπάντμιντον.  Να μην ξεχάσω και το τρισυπόστατον του Γιώργου Μανιώτη: και αντιπρόεδρος του ΔΣ και συγγραφέας μιας παραγωγής και σκηνοθέτης μιας άλλης.