[Στίγμα] Το Δημόσιο, η Καθαρίστρια και η Ντουλάπα

Το Δημόσιο, η Καθαρίστρια
και η Ντουλάπα

Παρακολουθώ και εγώ με πολύ σεβασμό αλλά και με αρκετές δόσεις θαυμασμού – για την επιμονή και την αγωνιστικότητά τους – τον αγώνα που δίνουν οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών για να επαναπροσληφθούν στο Δημόσιο. Ομολογώ ότι δεν έχω διαμορφωμένη άποψη για το τι πρέπει να γίνει – να προσληφθούν ή όχι. Η λογική λέει ότι φτωχές γυναίκες είναι πρέπει να επαναπροσληφθούν από τη στιγμή που κέρδισαν και τις σχετικές δίκες. Η άποψη του υπουργείου Οικονομικών είναι ότι αν συμβεί αυτό, χιλιάδες άλλοι απολυμένοι θα απαιτήσουν και θα διεκδικήσουν και τη δική τους επαναπρόσληψη με αποτέλεσμα να πέσει στα βράχια το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Και πως υπάρχουν διάφορα ζητήματα σχετικά με τον συγκεκριμένο κλάδο, τα οποία δεν έχει σημασία να καταγράψω εδώ.

Αυτό που θέλω να καταγράψω είναι ότι «κάτι» παίζει με τις κυρίες που δεν είναι και τόσο αθώο – όσο ο αγώνας που κάνουν. Θα περιγράψω τα γεγονότα ως έχουν και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του, από εκεί και πέρα.

Την περασμένη Δευτέρα, την επομένη των ευρωεκλογών, γύρω στις 8 και κάτι το πρωί, έξω από τα γραφεία του ΠαΣοΚ στην Χαριλάου Τρικούπη καταφθάνει με μηχανή τύπος, μετρίου αναστήματος, διαστάσεων… τρίφυλλης ντουλάπας και με όψη (μούσκουλα, κούρεμα κ.λπ.) που παραπέμπει ευθέως σε «πόρτα» κλαμπ της παραλίας. Κατεβαίνει από τη μηχανή, κάνει μια γρήγορη κατόπτευση του χώρου, ξανανεβαίνει στη μηχανή και φεύγει.

Δύο ώρες μετά εμφανίζονται μπροστά στα γραφεία περί τις 20 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών και αρχίζουν τα συνθήματα, κλείνουν την είσοδο και απαιτούν να δουν τον Βενιζέλο. Στο λεπτό, εμφανίζεται και πάλι ο τύπος-τρίφυλλη ντουλάπα, αλλά αυτήν τη φορά με τα χέρια γεμάτα. Κρατάει κλαριά από ελιές και τα μοιράζει στις καθαρίστριες ώστε να πάρουν όλες από ένα. Μετά απομακρύνεται από κοντά τους, πηγαίνει παραπέρα και τις παρατηρεί/εποπτεύει/προστατεύει κατά έναν τρόπο.

Η κινητοποίηση λήγει έπειτα από κάνα δίωρο και αφού προηγουμένως ο γραμματέας του ΠαΣοΚ Νίκος Ανδρουλάκης δέχεται αντιπροσωπεία τους. Ο άνθρωπος-ντουλάπα καβαλάει τη μηχανή του και αποχωρεί και αυτός.

Επειδή όμως η Αθήνα είναι μικρό χωριό και τίποτε δεν μένει κρυφό, κάποιος κάπου έχει ξαναδεί τον τύπο, στο ΠαΣοΚ αρχίζουν τις αναζητήσεις. «Ρε τι μου θυμίζει αυτός», «μωρέ και μένα κάτι μου θυμίζει», στο τέλος μέσω του παγκόσμιου ρουφιάνου facebook – θέλει και profile στο facebook τρομάρα του – έπεσαν πάνω του. Το παλικάρι – συνοδός των κυριών, το λέω όσο πιο κομψά γίνεται, είναι μέλος του Συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ. Μου έδωσαν και το όνομά του αλλά δεν έχει καμία σημασία: σημασία έχει ότι ο «αυθόρμητος» αγώνας των κυριών δεν φαίνεται να είναι και τόσο αυθόρμητος, αντιθέτως δείχνει  καθοδηγούμενος – για να μην πω και κατευθυνόμενος (σήμερα θα πάτε εκεί, αύριο θα κάνετε εκείνο και μεθαύριο το άλλο, τέτοια)…

Και όσο να πεις αυτό αφαιρεί πολύ από το «ωραίον» του αγώνα…

Στις όχθες του Ποταμιού, ο Σταύρος
     κάθησε κι έκλαψε

Ο αρχηγός είναι στενοχωρημένος. Πολύ. Πίστευε, λέει, ότι το κόμμα θα πήγαινε καλύτερα. Οτι αυτό που «έβλεπε» στις περιοδείες θα καταγραφόταν και στις κάλπες. Οτι από το βράδυ της προπερασμένης Κυριακής θα μπορούσε να είναι ο καταλύτης των  εξελίξεων, ο περιζήτητος, εκείνος που θα είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Αυτός  τέλος πάντων που θα διαμόρφωνε την ατζέντα, ρε παιδί μου.

Αλλά με 6,6% δύσκολα να διεκδικήσεις κάτι από όλα αυτά. Εξού και η στενοχώρια του αρχηγού Σταύρου, ο οποίος είχε βαθιά πιστέψει μέσα του ότι Το Ποτάμι θα ερχόταν τρίτο κόμμα και πως από το ίδιο εκείνο βράδυ των εκλογών θα μπορούσε να αποτελέσει ισότιμο συνομιλητή των δύο κύριων μονομάχων – της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Για εκείνο το «κυβέρνηση του 51%» που είχε δηλώσει προεκλογικά…

Ελα, ρε Σταύρο, μην το παίρνεις κατάκαρδα. Υπάρχουν και οι εθνικές εκλογές να δείξεις την κλάση σου…

Το Παιχνίδι
     της Αχαριστίας

Τώρα που τελείωσαν οι εκλογές μπορώ να το εκμυστηρευθώ – γιατί αν το έλεγα πριν από αυτές, ο πρόεδρος «είμαι μόνος και τα κάνω όλα μόνος μου» Βαγγέλης θα γυρνούσε εδώ και εκεί και θα έλεγε ότι τον υπονομεύω, πράγμα το οποίο σε καμία των περιπτώσεων δεν με χαρακτηρίζει.

Υποθέτω ότι θα απόρησαν πολλοί που ο πρόεδρος «είμαι μόνος» κ.λπ. κ.λπ. Βαγγέλης πραγματοποίησε ελάχιστες περιοδείες. Ορισμένοι πιθανόν να το απέδωσαν και στα πολλαπλά καθήκοντά του – «υπό τριπλην ιδιότητα πλέον» (βαριέμαι να απαριθμήσω  τις ιδιότητες που συνωθούνται σε αυτό το πρόσωπο). Οχι, λοιπόν, δεν συνέβη τίποτε τέτοιο. Ο λόγος για τον οποίο δεν πήγε επαρχία ο πρόεδρος είναι γιατί δεν  του έκλειναν εκδηλώσεις οι τοπικοί παράγοντες.

Οπως μου εξομολογήθηκε κορυφαίο πασοκοστέλεχος, συνέβαινε το εξής καταπληκτικό: τηλεφωνούσαν στην περιφέρεια «Χ» ας πούμε και βολιδοσκοπούσαν «για μια εκδήλωση με ομιλητή τον πρόεδρο». Η συνηθέστερη απάντηση που ελάμβαναν ήταν «όχι, ρε παιδιά, μην τον φέρετε. Αν έρθει εδώ θα χάσουμε»! Αχάριστοι! Αγενείς και αχάριστοι. Αυτό μόνο έχω να πω…

Δεν ήξερες… Δεν ρώταγες!

Οπως σωστά είχα διαβλέψει, ο μπαρμπα-Φώτης παραμένει ακλόνητος στη θέση του παρά την… εξαέρωση της ΔΗΜΑΡ. Το είχα θεωρήσει αναμενόμενο και απολύτως φυσικό: αφού πήγαινε στα όργανα ήταν δυνατόν αυτά, τα οποία ελέγχει απολύτως, να του πουν «υπέβαλες παραίτηση; ΟΚ την κάνουμε δεκτή;».  

Αποδείχθηκε ότι πιο προσωποπαγές κόμμα από τη ΔΗΜΑΡ δεν υπάρχει και για την κατάσταση που επικρατεί, δεν θα μιλήσω εγώ, θα αφήσω να τα πει ο Πάνος Μπεγλίτης ο οποίος προφανώς σε μια κρίση παρορμητισμού αποφάσισε να φύγει από το ΠαΣοΚ και να ενταχθεί στη ΔΗΜΑΡ. Τον ρώτησα γιατί τελικά δεν ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής, όπως ανάμεναν όλοι. Τι μου απάντησε; Τα ακόλουθα:

Μου εξήγησε μια σειρά από λόγους. Κρατώ μόνο
την απογοήτευσή του για το κλίμα που επικρατεί εκεί. Και μόνο γιατί είναι φίλος μου δεν του είπα
το κλασικό (το έκανε βιβλίο ο Αρης Σφακιανάκης)
«Καλά, δεν ήξερες, δεν ρώταγες;».

Συνέδριο για το συνέδριο ή…