[Αγιογραφίες] Αλλοθι

Πότε έκλεισε αιφνιδίως για τελευταία φορά η Βουλή; Ο συνειρμός δεν είναι σπουδαίος. Την έκλεισε άρον άρον ο Δημήτρης Σιούφας για λογαριασμό του Κώστα Καραμανλή το 2009. Γιατί; Διότι ερχόταν με φόρα η υπόθεση Siemens και η ΝΔ έτρεχε σε εκλογές για να σωθεί. Πράγματι η Βουλή δεν ξανάνοιξε αφού στις 2 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς ο τότε πρωθυπουργός έστειλε τη χώρα σε πρόωρες κάλπες με ένα παγωμένο διάγγελμα από το Μέγαρο Μαξίμου.

Υπουργός Αμυνας τότε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης είχε πολλές ενστάσεις και διαφωνίες για θέματα τακτικής και στρατηγικής. Καθότι όμως επαγγελματίας της πολιτικής και βέρος νεοδημοκράτης δεν τις έβγαλε ποτέ έξω. Ο ίδιος θεωρούσε πάντα ότι το μεγαλύτερο λάθος του Κώστα Καραμανλή ήταν που δεν άλλαξε τον εκλογικό νόμο πριν από τις εκλογές του 2007. Τον άλλαξε ο Προκόπης Παυλόπουλος μετά, αλλά αυτό σε τίποτε δεν ωφέλησε μια δημοκρατία όπου μεγάλα είναι πλέον τα κόμματα που παίρνουν πάνω από 20%.

Ομολογουμένως, όλα έχουν μικρύνει στην ελληνική πολιτική. Με εξαίρεση τη Χρυσή Αυγή. Ο Μεϊμαράκης είναι πλέον Πρόεδρος μιας Βουλής που έζησε χθες μια ημέρα τραυματικής θεσμικής αταξίας. Από τη μια, είναι ο ξαφνικός θάνατος της κοινοβουλευτικής περιόδου με το κλείσιμο της Ολομέλειας. Ευκαιρία να φωνάζει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός από τα μικρά παιδιά, όλοι καταλαβαίνουν γιατί έγινε. Το Μνημόνιο δεν τελείωσε και η τρόικα θα ξανάρθει, εκεί, κατά τον Ιούλιο. Τα προαπαιτούμενα είναι πάλι στυφά και πιο εύκολα ψηφίζονται στα θερινά τμήματα – όπου όποιος δεν θέλει να ψηφίσει μπορεί να ζητήσει να αντικατασταθεί. Η χαλαρότητα του ελληνικού καλοκαιριού έχει θεσμοθετηθεί και στη Βουλή. Ο,τι είχε οριστεί για να εξυπηρετεί τους βουλευτές στις διακοπές τους, αξιοποιείται τώρα ώστε να περνούν πιο εύκολα οι νόμοι σε μια δημοκρατία περιορισμένης ευθύνης.

Ολα αυτά όμως είναι πολυτέλειες όταν προσπαθείς να σώσεις τη χώρα. Συμβαίνουν, άλλωστε, και αλλού. Στην Πορτογαλία των μελαγχολικών φάντο, παραδείγματος χάριν, η Δικαιοσύνη έχει κρίνει τρεις – τέσσερις – πέντε φορές αντισυνταγματικές τις περικοπές μισθών και άλλων ωφελημάτων. Αντιθέτως, η εικόνα του ελληνικού Κοινοβουλίου θυμίζει πλέον κάτι σε Νότια Κορέα ή Τουρκία. Υστερα από όσα είδαμε και χθες, περιμένουμε πότε θα πέσουν οι πρώτες κλωτσιές όπως στην Αγκυρα. Ο Μεϊμαράκης δεν είναι τύπος των σαλονιών. Μπήκε άλλωστε στην πολιτική τη δεκαετία του ’80, εποχή ταραγμένη για όσους αναμείχθηκαν στις πολιτικές νεολαίες. Ωστόσο, το χθεσινό χάλι επιβεβαιώνει την εντύπωση ότι η Ολομέλεια είναι κάτι που δεν ελέγχεται. Οι χρυσαυγίτες είναι ειδική περίπτωση, αλλά μέχρι τη στροφή του περασμένου καλοκαιριού η ΝΔ δεν τους είχε απομονώσει. Είχαμε από συνομιλίες και νουθεσίες μέχρι χειροφιλήματα. Οι χρυσαυγίτες όμως αποτελούν την πιο ακραία εκδοχή μιας Βουλής, όπου διάφοροι έχουν μπερδέψει την Ολομέλεια με γήπεδο. Παραδείγματα υπάρχουν δυστυχώς σε όλα τα κόμματα, όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ ή στους ΑΝΕΛ.

Η αλήθεια είναι ότι οι έχοντες αντίληψη είχαν επισημάνει από το 2012 ότι το πρόβλημα δεν ήταν η κυβέρνηση αλλά η Βουλή. Μεγάλο μέρος του έμψυχου υλικού  της – αυτό είναι το άλλοθι του Μεϊμαράκη – δεν είναι διαχειρίσιμο. Και αυτό γιατί είναι εντελώς ακατάλληλο για τη δημόσια ζωή. Καθώς όμως δεν διακρίνεται δυναμική πρόωρων εκλογών, φαίνεται ότι θα πρέπει να ζήσουμε με τη χειρότερη Βουλή της νεότερης ελληνικής Ιστορίας για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμη. Ισως η μόνη λύση να είναι η αυτοκάθαρση με ενεργοποίηση της Δικαιοσύνης για όλους εκείνους – σε όλα τα κόμματα – που συγχέουν την πολιτική δράση με τον τραμπουκισμό.