[Στίγμα] «Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω!»

«Παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω!»

Είμαι στην ευχάριστη θέση να ενημερώσω ότι έως αυτή την ώρα δεν είχαμε άλλη ανεξαρτητοποίηση / αποχώρηση / αποστασιοποίηση από το κόμμα «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», το οποίο ξηλώνεται με την ταχύτητα που – γνωρίζουν οι κυρίες – «φεύγει πόντος από το καλσόν». Ετσι, μένουμε στα χθεσινά της αποχώρησης τής εκ Καλλιθέας Ρόδου ορμωμένης κυρίας Τσαμπίκας Ιατρίδη, η οποία είναι μία – ακόμη – κλασική περίπτωση των βλαβερών συνεπειών της τηλεόρασης, και ειδικά των πολιτικών πάνελ!

Οπως είμαι σε θέση να γνωρίζω, Δευτέρα βράδυ η γυναίκα καθόταν ήρεμη στο σπίτι της κάνοντας ζάπινγκ. Τα κανάλια έπαιζαν κάτι βλακείες ταινίες, δεν είχε ούτε «Κάτω Παρτάλι» ούτε «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», οπότε εκείνη αμφιταλαντεύτηκε μεταξύ Πρετεντέρη – Χατζηνικολάου, και αν προτίμησε τον Χατζηνικολάου ήταν γιατί ο φίλος Νίκος είχε καλεσμένο τον πρόεδρο «σε λίγο εγώ θα είμαι πιο μόνος και από τον Βενιζέλο» Πάνο.

Τι ήταν να το κάνει; Ακουσε τον πρόεδρο να λέει ότι το κόμμα κινείται στον χώρο του Κέντρου, άκουσε και τα υπόλοιπα ότι δεν φλέρταρε ποτέ με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρο Αλέξη και σαλτάρισε κανονικά! Αρχισε να παραμιλάει. Σου λέει «τι Κέντρο και παραμύθια, εδώ εγώ έχασα στα Δωδεκάνησα τα 2/3 των ψηφοφόρων μας, και αυτός μου λέει να πάμε προς το Κέντρο; Φεύγω».

Κόντεψε να πηδήξει
    από τα παράθυρα

Χθες το πρωί στο περιθώριο της συνεδρίασης μιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής στην οποία συμμετείχε, είπε του Κακλαμάνη (του αγαπημένου Νικήτα) «ποιον ρώτησε ο Καμμένος και αποφάσισε να μην ψηφίσουμε Πρόεδρο Δημοκρατίας» – έξαλλη ήταν. (Και ο Νικήτας, μου είπαν, είχε κάτι ανάλογους προβληματισμούς για το θέμα, αλλά αυτή είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση.)

Το μεσημέρι, σε συνεννόηση με τον μπαμπά της, που είναι παλιά καραβάνα στην Αυτοδιοίκηση, άρχισε να συντάσσει την επιστολή ανεξαρτητοποίησης προς Καμμένο, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Λυπάμαι πραγματικά που, δυο χρόνια μετά τις βουλευτικές εκλογές, το κίνημα μας έχει χάσει σε τέτοιο βαθμό τον προσανατολισμό του. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έδειξε, με κατηγορηματικό τρόπο, ότι το μήνυμά μας προς τους πολίτες δεν ήταν σαφές και ξεκάθαρο».

Γνωρίζω ότι όταν του το ανήγγειλε και τηλεφωνικά ότι φεύγει, ο άλλος κόντεψε να πηδήξει από τα παράθυρα – του ήταν αδύνατον να πιστέψει ότι αποχωρεί (και) η Τσαμπίκα. Μέχρι και sefie είχαν βγάλει τις προάλλες μέσα στο C-130 που τους έφερνε από την Κάρπαθο όπου είχαν μεταβεί μετά του δικού μου Τερενσίου Ταχέος, Τέρενς Κουίκ για τους πολλούς, για το μνημόσυνο του υποσμηναγού Ηλιάκη. Μου διηγήθηκαν το τηλεφώνημα, αλλά δεν θα κάνω χρήση – στην κατάσταση που είναι πλέον ο πρόεδρος Πάνος, ειλικρινά συμπάσχω. Μη σου πω και δακρύζω…

«Ελπίζω να μην αρχίσει πάλι τα ίδια»

Τούτου δοθέντος, και με δεδομένο ότι αν φεύγει ένας κάθε εβδομάδα, μέχρι δέκα – δώδεκα το πολύ εβδομάδες θα έχει κόμμα ο πρόεδρος Πάνος, συγκάλεσε για σήμερα Κοινοβουλευτική Ομάδα προκειμένου να τους τραβήξει έναν ακόμη φιλιππικό για τα βρωμερά συμφέροντα και την επαίσχυντη διαπλοκή – συν παγκόσμιο καπιταλισμό, Αμερικάνους, μασόνους, Μοσάντ, CIA, ΜΙ6, ελοχίμ, κ.λπ. – που έχουν βαλθεί να τον διαλύσουν…

Αλλά του έχω νέα: συνομίλησα χθες βράδυ με τον Παύλο Χαϊκάλη. Μου είπε «ελπίζω να μην αρχίσει πάλι τα ίδια, για αποστασίες, ότι θα τους συντρίψουμε και τέτοια, αλλά να καταλάβει ότι πρέπει να ανακτήσουμε το ιδεολογικό μας στίγμα το οποίο έχουμε χάσει. Αν δούμε ότι επιμένει, νομίζω ότι δεν υπάρχει νόημα να είναι κανείς εκεί»…

Φαντάζομαι ότι ο πρόεδρος θα έχει τη νηφάλια σκέψη να διαβάσει πίσω από τις γραμμές αυτές τι του λέει ο άνθρωπος ο οποίος και σοβαρός είναι και πολιτικοποιημένος.

Προβλέψεις και αρβύλες

Πολλοί εξ υμών θα αναμένατε σήμερα προβλέψεις επί του αναμενόμενου ανασχηματισμού. Συνειδητά αποφεύγω να αναφερθώ σε ονόματα. Οχι μόνο διότι ακούω τα απίθανα, αλλά και γιατί αν επιβεβαιωθούν όλα αυτά, το «μικρό και ευέλικτο» κυβερνητικό σχήμα που οραματίζεται κάθε πρωθυπουργός από συστάσεως ελληνικού κράτους, θα πρέπει να έχει καμιά… 80αριά ονόματα.

Ασε, δε, που και χθες πήξαμε στην αρβύλα. Το τι άκουσα στα καφενεία της γνωστής πλατείας (Κολωνακίου) δεν λέγεται ούτε περιγράφεται. Επίσης φήμες. Ατέλειωτες φήμες. Ώς και έκτακτη σύσκεψη για σήμερα στις 12.30′ το μεσημέρι μεταξύ Σαμαρά – Βενιζέλου – Αβραμόπουλου (!) έπαιξε. Μόνο που ο Βενιζέλος αναμένεται να φτάσει το απόγευμα Αθήνα από τη Βαρσοβία, ο δε ευσταλής ως εύζωνας της Προεδρικής Φρουράς Αβραμόπουλος, τον οποίο εντόπισα στις Βρυξέλλες σε νατοϊκή συνάντηση, μου απάντησε για το θέμα της σημερινής συνάντησης (αφού τον τρέλανα κι εγώ με τη δήθεν παρουσία Βενιζέλου) «business as usual» – αυτό δεν θα το εξηγήσω, θα το βάλω… εργασία στον πρόεδρο Αλέξη, να μου εξηγήσει τον ιδιωματισμό.

Κατά τα λοιπά, απευθύνθηκα στον πρώην υπουργό – πηγή μου – για το «εάν» και «πότε» (ανασχηματισμός):

 – Εξακολουθεί να είναι «πονηρή» μέρα η Τετάρτη;

 – Εξακολουθεί, εξακολουθεί, μου απάντησε.

Για να δούμε. Κοντός ψαλμός, άλλωστε.

Ο Παύλος είναι εδώ

Στο μεταξύ, κόσμος και ντουνιάς δακρύζει από χθες το απόγευμα στο ΠαΣοΚ, διαβάζοντας άρθρο υπέρ του σοσιαλισμού τού – ναι κύριε! – Παύλου Γερουλάνου, την κατάληξη του οποίου μεταφέρω ως έχει, διότι αφορά ευθέως τον πρόεδρο «το ΠαΣοΚ είμαι εγώ» Βαγγέλη:

«Αντί λοιπόν να ψάχνουμε τρόπους να απαρνηθούμε το σοσιαλισμό και να τον βγάλουμε από τον τίτλο της παράταξής μας, θα πρέπει να βρούμε τρόπους να τον επαναφέρουμε στις πολιτικές μας προτάσεις και να εξηγήσουμε στους πολίτες ποιοι και πώς θα υλοποιήσουν αυτές τις προτάσεις σωστά τώρα. Αντί να προσποιούμαστε λοιπόν ότι ο σοσιαλισμός πέθανε, είναι ώρα να θυμίσουμε στην κοινωνία γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν».

Ο Παύλος είναι εδώ – το καταλάβαμε όλοι! Και διαβασμένος, επισημαίνω, διότι αναφέρεται και αυτός στο μπεστ σέλερ της εποχής «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα» του κυρίου Τόμα Πικετί, γάλλου διανοουμένου. Πρόκειται γι’ αυτόν τον τύπο που στις ευρωεκλογές είχε απευθύνει έκκληση – μανιφέστο για σαρωτικές αλλαγές στους ευρωπαϊκούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς από κοινού με άλλους 15 ακαδημαϊκούς, καθηγητές και δημοσιογράφους ως το μόνο αντίδοτο στην άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Ημαρτημένων διόρθωσις

Προβαίνω, τέλος, σε διόρθωση ημαρτημένων προηγούμενων εβδομάδων, διότι ουδείς αναμάρτητος (και αλάνθαστος): το τραγούδι «Τα πάντα ρει», που είχα αποδώσει στον Χρ. Ξηρό, δεν είναι του πουροαντάρτη πόλεων, αλλά των Μ. Ρασούλη και Π. Βαγιόπουλου, με πρώτη εκτέλεση από την Ελ. Λεγάκη. Μετά της δεούσης συγγνώμης από όλους…