Ωτοβλεψίες
Ο σχεδιαστής Κριστιάν Λακρουά ανέλαβε να μεταμορφώσει τον Γκιγιόμ Γκαλιέν (κάτω, στο κέντρο) σε Λουκρητία Βοργία προς χάριν της Κομεντί Φρανσέζ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Χάρη στη Μελίνα είδαμε το 1985 στο Ηρώδειο τη «Λουκρητία Βοργία» του Αντουάν Βιτέζ με τη σκηνογραφία του δικού μας Γιάννη Κόκκου. Θυμάμαι ένα δάπεδο – έναστρο ουρανό αλλά τότε ήμουν μικρή και δεν πιάνεται. Αργότερα πίστεψα ότι η οικογένεια Βοργία ήταν σίριαλ κάτι σαν την «Οικογένεια Ανταμς» και ότι δεν την είχε γράψει ο Βίκτωρ Ουγκώ αλλά ότι είχε γραφτεί από μόνη της. Να μη σας κουράζω όμως με τα δικά μου. Στη Γαλλία γίνεται της τρελής με τη «Λουκρητία Βοργία» της Κομεντί Φρανσέζ γιατί ο συμπατριώτης μας Ντενί Πονταλιντές ανέθεσε τον ρόλο της γητεύτρας και αιμομίκτριας στον Γκιγιόμ Γκαλιέν, παρά τη ρητή «απαγόρευση» του Ουγκώ στο εισαγωγικό σημείωμα του έργου. Ε, αυτό δεν καταπίνεται με τίποτα, αποφάσισαν οι γάλλοι κριτικοί και έβγαλαν κόκκινη κάρτα στην παράσταση κι ας πατάει στην παράδοση του Βιτέζ και του Στρέλερ κι ας πρωταγωνιστεί ο Γκαλιέν, ο οποίος σάρωσε φέτος τα Σεζάρ.
Ακόμη ψάχνω τον λόγο και τα κίνητρα. Γιατί μας κράτησε φέτος τόσο πολύ στην τσίτα; Τη μια με τις τσιριμόνιες για τη θρυλούμενη συμμετοχή του στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, την άλλη με την ακύρωση της θερινής εμφάνισής του στο Εθνικό Θέατρο, ο Λάκης Λαζόπουλος τείνει να γίνει, αν μη τι άλλο, ο εθνικός μας στησιματίας. Αν ρωτάτε για μένα, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με αφήνουν μπουκάλα και το κατευχαριστιέμαι κι από πάνω. Ακούω επίσης ότι ακυρώθηκε ο πολύ ταρατατζούμ διαγωνισμός που θα έδινε, λέει, νέο λογότυπο στην πρώτη σκηνή της χώρας, πλην όμως δεν έδωσε. Δεν μπορώ να πω ότι δεν το χάρηκα, οφείλω όμως να ομολογήσω ότι έχω αρχίσει να χάνω σιγά σιγά το ενδιαφέρον μου για τις νουβοτέ του Σωτήρη Χατζάκη και να παραδίνομαι σε μια δυσοίωνη αταραξία. Ας κάνει ό,τι τον φωτίσει. Ακόμη κι αν καλέσει τις μπουλντόζες εγώ δεν θα ταραχτώ αλλά θα πιάσω θέση στο απέναντι πεζοδρόμιο και θα σνιφάρω ευλαβικά τις σκόνες του ιστορικού κτιρίου Τσίλερ, όπως έκανε ο Κιθ Ρίτσαρντς με τη νεκρική σκόνη του μπαμπά του και τότε τον είχαμε κακοχαρακτηρίσει. Paint it black, baby.
Ο Θουκυδίδης κάνει στράκες αυτήν τη θεατρική περίοδο και «ανακαταλαμβάνει» την κατάκοπη από την προεκλογική πολιορκία Αθήνα. Από τη μία, ο μονόλογος με την Αννα Κοκκίνου που παίζεται ήδη και από την άλλη η υπερπαραγωγή με θέμα τον Πελοποννησιακό Πόλεμο που ετοιμάζει για το Φεστιβάλ η Ρούλα Πατεράκη (φωτογραφία). Προς το παρόν και μέχρι να δούμε και τις δύο παραστάσεις ώστε να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, λογαριάζουμε τη μεταξύ τους διαφορά ως «ποσοτική». Μόνο μία ηθοποιός πάνω στη σκηνή της Σφενδόνης και 50 ηθοποιοί στις εγκαταστάσεις της Πειραιώς. Ας κερδίσει ο καλύτερος, το θέατρο ή η Δημοκρατία.
Ηταν πολύ ωραία η χθεσινή πρωτοβουλία της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών να ανοίξει την ταράτσα της και να κάνει μια πρόποση στο επερχόμενο 10o Athens Pride που θα λάβει χώρα την Κυριακή 14 Ιουνίου στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Η παρέλαση που δίνει κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες χρώμα και χαρά στην πόλη θα έχει φέτος το διεκδικητικό σύνθημα «Οικογενειακή υπόθεση». Θα ξαναπάμε γιατί το Αντιρατσιστικό και η «ταυτότητα φύλου» έχουν ξαναμπεί στο αρχείο και γιατί έτσι μας αρέσει!
Μπόμπι Σαντς, ο ποιητής
Επεσα τυχαία τις προάλλες πάνω στο «Κάτω Παρτάλι» και κατάλαβα γιατί το εκλογικό σώμα επιβράβευσε την παράνοια στις τελευταίες εκλογές. Οθεν προτείνω στους πολιτικούς αναλυτές να μην αποστρέφουν το πρόσωπό τους από την ελληνική τηλεόραση αλλά να τη συνυπολογίζουν όταν καλούνται να συμπεράνουν και να χρησμοδοτήσουν. Κατά τα άλλα, προτείνω να έρθουμε σιγά σιγά στα συγκαλά μας και να στηρίξουμε το πρωτογενές ελληνικό πρόγραμμα. Διαβάζω στον ξένο Τύπο και μελαγχολώ: παίχτηκε στα γαλλικά κανάλια ντοκιμαντέρ για τον Μπόμπι Σαντς (στη φωτογραφία, βορειοϊρλανδή διαδηλώτρια με το πορτρέτο του), γνωστό ως το απόλυτο θύμα του θατσερισμού, με τη διαφορά ότι το ερευνητικό τιμ της ταινίας δεν αρκέστηκε στα πασίγνωστα. Απεναντίας. Εφθασαν μέχρι την κρυφή πλευρά του εμβληματικότερου απεργού πείνας και ηγέτη του ιρλανδικού εργατικού κινήματος και έφεραν στο φως τα ποιήματα που έγραφε όταν ήταν στη φυλακή. Για αυτήν την τηλεοπτική έρευνα επιστρατεύθηκαν ακαδημαϊκοί, συγγραφείς, κορυφαία ονόματα της ερευνητικής δημοσιογραφίας και ο ανθός της σύγχρονης ιρλανδέζικης folk σκηνής. Καταλάβατε ή να βάλω και τα κλάματα;
Επεσα τυχαία τις προάλλες πάνω στο «Κάτω Παρτάλι» και κατάλαβα γιατί το εκλογικό σώμα επιβράβευσε την παράνοια στις τελευταίες εκλογές. Οθεν προτείνω στους πολιτικούς αναλυτές να μην αποστρέφουν το πρόσωπό τους από την ελληνική τηλεόραση αλλά να τη συνυπολογίζουν όταν καλούνται να συμπεράνουν και να χρησμοδοτήσουν. Κατά τα άλλα, προτείνω να έρθουμε σιγά σιγά στα συγκαλά μας και να στηρίξουμε το πρωτογενές ελληνικό πρόγραμμα. Διαβάζω στον ξένο Τύπο και μελαγχολώ: παίχτηκε στα γαλλικά κανάλια ντοκιμαντέρ για τον Μπόμπι Σαντς (στη φωτογραφία, βορειοϊρλανδή διαδηλώτρια με το πορτρέτο του), γνωστό ως το απόλυτο θύμα του θατσερισμού, με τη διαφορά ότι το ερευνητικό τιμ της ταινίας δεν αρκέστηκε στα πασίγνωστα. Απεναντίας. Εφθασαν μέχρι την κρυφή πλευρά του εμβληματικότερου απεργού πείνας και ηγέτη του ιρλανδικού εργατικού κινήματος και έφεραν στο φως τα ποιήματα που έγραφε όταν ήταν στη φυλακή. Για αυτήν την τηλεοπτική έρευνα επιστρατεύθηκαν ακαδημαϊκοί, συγγραφείς, κορυφαία ονόματα της ερευνητικής δημοσιογραφίας και ο ανθός της σύγχρονης ιρλανδέζικης folk σκηνής. Καταλάβατε ή να βάλω και τα κλάματα;
Google news
