Ωτοβλεψίες

Με το κορίτσι γνωριστήκαμε από σπόντα. Κι όμως η σειρά «Girls», της οποίας η Λένα Ντάναμ είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτρια και πρωταγωνίστρια, έχει πολλούς έλληνες φαν αφού προβάλλεται και από το εδώ συνδρομητικό κανάλι. Αμφιβάλλω αν ένας απ’ αυτούς φρόντισε εν τω μεταξύ να της σφυρίξει ότι το περίφημο υπέρ Ομπάμα σποτάκι της για την «πρώτη φορά» έβαλε φωτιά στα προεκλογικά μας τόπια, έστω και σε κακέκτυπο. Ο καιρός κυλάει δίχως να κοιτάει τη δική σου μελαγχολία κι αυτή η μέχρι χθες «ζωηρή αντιπαράθεση» μοιάζει κιόλας περσινή και πολυκαιρισμένη. Τώρα που καταλάγιασε η προεκλογική αψάδα, προλαβαίνω να σας πω ότι η πιτσιρίκα δεν ήρθε για να κάνει ένα πέρασμα στο ήδη υπερφορτωμένο από επιτυχίες τηλεοπτικό γιουρούσι. Από το λίγο που την έχω παρακολουθήσει βλέπω ότι κοντράρεται στα ίσα με τον Louis CK και ότι θα είναι ο Γούντι Αλεν του μέλλοντός μας, αλλά κάπως πιο προς το μαύρο και το θηλυκό.

Οι μεγάλες τραγικές ηρωίδες δεν είναι εθνική μας υπόθεση να τις ερμηνεύουμε ή να τις διερμηνεύουμε κατ’ αποκλειστικότητα. Η καλλιέργεια της Τραγωδίας έχει δώσει και αλλού καρπούς, ένας απ’ αυτούς πρόκειται να βγει στην αγορά στις 15 Ιουνίου στον Καναδά. Πρόκειται για μια έκδοση με ποιήματα για την Αντιγόνη που έγραψε στη δεκαετία του 1970 η συγγραφέας και πολυσχιδής δημιουργός παραστατικών τεχνών Μαρία Σλέιτ σε συνεργασία με τον αυτοδίδακτο καλλιτέχνη, σκηνοθέτη και πρώην ξυλοκόπο Τέρενς Τάσκερ. Ενας τολμηρός αναστοχασμός πάνω στους αρχαιοελληνικούς μύθους με έδρα το Μόντρεαλ και το Τορόντο, ούτε πολύ κοντά ούτε πολύ μακριά από παντού.

Μια Ηλέκτρα εσωτερικού χώρου ξεκίνησε προχθές στο Σύγχρονο Θέατρο στο Γκάζι σκηνοθετημένη από τον Δημήτρη Ξανθόπουλο με τη Βάσω Καβαλιεράτου (φωτογραφία) στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο σοφόκλειος λόγος παίζει σε «κλειστό», είναι όμως η πρώτη που πατάει εδώ αλλά στοχεύει κι αλλού. Αυτό τουλάχιστον συμπέρανα από τους δίγλωσσους υπέρτιτλους (αγγλικά και ρωσικά) που επόπτευαν τη μνημειώδη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά φιλοδοξώντας να δώσουν στην Αθήνα ένα ακόμη πολιτιστικό δέλεαρ για τους επισκέπτες της. Το μάτι μου στάθηκε στο έξοχο σκηνικό του ξεχαρβαλωμένου οίκου των Ατρειδών έτσι όπως το έφτιαξε η Κλειώ Μπομπότη. Ακόμη το σκέπτομαι.

Συνεχίζεται ώς τις 22 Ιουνίου στη Βόννη η έκθεση με επιλογές από τις συλλογές Κωστάκη και Χαρτζίεφ αλλά μας έφαγε το προεκλογικό στρες και δεν βλέπαμε πέρα από τη μύτη μας. Είμαι αποφασισμένη να αλλάξω εικόνα. Να θυμηθώ τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και να μελαγχολήσω. Τότε που τα αριστουργήματα της Ρώσικης Πρωτοπορίας έπιαναν ολόκληρο το πλάνο της εικαστικής μας επικαιρότητας και μας κακοφαινόταν κι από πάνω. Η αχαριστία είναι ένα αμάρτημα που πληρώνεται με συντριβή και μιζέρια. 

Ακόμη και το παρεξηγημένο Διαδίκτυο ανοίγει πότε πότε οδό διαφυγής, όρεξη να ‘χει κανείς να κόψει δρόμο μέσα από την τόση σαβούρα. Οσοι ενδιαφέρονται ας κρατήσουν μια ηλεκτρονική διεύθυνση και ας τεντώσουν τα αφτιά τους σε ένα εντελώς φρέσκο ιντερνετικό εγχείρημα: http://allofbach.com/en/. Κάθε Παρασκευή ανυπερθέτως θα βρείτε εδώ online και από μια καινούργια ηχογράφηση ενός από τα 1.080 έργα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ από την Ολλανδική Εταιρεία Μπαχ, ενισχυμένη με πολλούς ξένους σολίστες. Από την προπερασμένη εβδομάδα που άκουσα το Καλοσυνάτο κλειδοκύμβαλο δεν μπορώ να ξεκολλήσω.