[Διαστάσεις] Ο νέος είναι, απλώς, νέος

^«Ο νέος, ο νέος, ο νέος είναι ωραίος/ Μα πάντα ευτυχώς ο παλιός είναι αλλιώς» λέει ένα τραγουδάκι που πρωτοκυκλοφόρησε πριν από μια εικοσαετία, χωρίς όμως οι στίχοι της Ναταλίας Γερμανού να χάσουν τη φρεσκάδα τους. Σε μια εποχή που πάσχει από νεολαιολαγνεία, καλό είναι να θυμόμαστε ότι νέος στα χρόνια δεν σημαίνει αναγκαστικά και νέος στις ιδέες. Κι ότι ο «νέος και ωραίος» δεν είναι εξ ορισμού ο καταλληλότερος να αναλάβει διοικητικά καθήκοντα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι το νέο με την έννοια ότι δεν έχει δοκιμαστεί σε κυβερνητικό ρόλο. Πολλά από τα ηγετικά του στελέχη, όμως, είναι παλιά ή ανακυκλωμένα, ενώ οι περισσότερες υποσχέσεις του αφορούν την επιστροφή στο ένδοξο παρελθόν. «Αφού οι άλλοι απέτυχαν, γιατί να μη δοκιμάσουμε κι αυτούς;» αναρωτιούνται πολλοί ψηφοφόροι. Θεωρητικά, δεν έχουν άδικο. Υπάρχουν όμως δύο προβλήματα. Οι «άλλοι» δεν αποτελούν ένα συμπαγές μπλοκ ούτε είναι αλήθεια ότι απέτυχαν: ο Γιάννης Στουρνάρας, για παράδειγμα, είναι ένας επιτυχημένος υπουργός, όσο προκλητικό κι αν ακούγεται αυτό σε ένα μέρος της κοινής γνώμης. Από την άλλη, η «δοκιμή» δεν είναι κάτι ουδέτερο, δεν μιλάμε εδώ για ένα μπουκάλι κρασί, αλλά για την κατεύθυνση που θα πάρει η χώρα μετά τις επικείμενες εκλογές. Και με δεδομένη την πανσπερμία των απόψεων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η κατεύθυνση δεν είναι καθόλου, μα καθόλου σαφής.

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι νέος και ωραίος (το δεύτερο το βεβαιώνουν πολλές από τις φίλες μου). Πρέπει να είναι καλός και στην παρέα. Η υποψηφιότητά του όμως για τον Δήμο της Αθήνας παρουσιάζει επίσης δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι η πρωτεύουσα έχει έναν ικανό, μαχητικό και έντιμο δήμαρχο, ο οποίος – ευτυχώς – διεκδικεί την επανεκλογή του. Ο Γιώργος Καμίνης νοικοκύρεψε τα οικονομικά του δήμου. Εστησε ένα αποτελεσματικό δίκτυο αλληλεγγύης στους φτωχούς, τους άστεγους και τους μετανάστες. Συγκρούστηκε μετωπικά με τη Χρυσή Αυγή. Ανοιξε τον δρόμο σε υγιείς ιδιωτικές πρωτοβουλίες και κινήσεις ανεξάρτητων καλλιτεχνικών ομάδων. Συνεργάστηκε με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για τη διαφύλαξη της τάξης. Κι όλα αυτά, μεθοδικά, επίμονα και σιωπηρά. Εμένα μου φτάνουν. Εσάς;

Το δεύτερο πρόβλημα με τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι δικές του απόψεις. Πάρτε, ας πούμε, το ζήτημα των διαδηλώσεων. Είναι δυνατόν να υποστηρίζεται σοβαρά η «αυτορρύθμισή» τους; Για να μη βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα των συγκεντρώσεων των δημοσιογράφων: μάταια υποστηρίζει μια μειοψηφία κάθε φορά ότι δεν πρέπει να κλείνουμε τον δρόμο, δεν χρωστούν οι οδηγοί να ταλαιπωρηθούν για τα δικά μας αιτήματα, δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε έξυπνο. Πάντα βρίσκονται αντεπιχειρήματα (με βασικότερο το «και τι έγινε;») και τον κλείνουμε τον δρόμο.

Το σοβαρότερο θέμα όμως με τον Σακελλαρίδη είναι ότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη δημαρχία με όρους Μνημονίου – Αντιμνημονίου. Στις βουλευτικές εκλογές, ίσως να είναι πράγματι ένας ενδιαφέρων υποψήφιος.