[Εμπιστευτικά] «Κίνημα 6ης Μάη»

2 λεπτά
Αρχίζω να διαμορφώνω την πεποίθηση ότι οι δυσκολίες με τις προβλέψεις, τις δημοσκοπήσεις και τα exit polls προκύπτουν από ένα πολύ απλό πρόβλημα: την αδυναμία να προσδιορίσουμε αυτό που ονομάζεται «εκλογικό σώμα ΣΥΡΙΖΑ».
Ενα σώμα που συγκροτήθηκε μέσα στην παραζάλη των διπλών εκλογών του 2012 και το οποίο ουδέποτε απέκτησε (έως τώρα τουλάχιστον…) συντεταγμένα και μόνιμα χαρακτηριστικά.
Ετσι συγκροτείται και ανασυγκροτείται περιστασιακά και κατά περίπτωση.
Πάρτε τις αυτοδιοικητικές εκλογές της περασμένης Κυριακής.
Η ψήφος ΣΥΡΙΖΑ στις περιφέρειες κινήθηκε πανελλαδικά στο 17%-17,5% – δηλαδή περίπου στο ποσοστό που είχε πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου (16,78%) και όχι της 17ης Ιουνίου 2012 (26,89%).
Η γενική αυτή παρατήρηση εξειδικεύεται πολύ εύκολα στην Αττική, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να διαθέτει την πιο ισχυρή βάση.
Στην Περιφέρεια Αττικής η Δούρου παίρνει 23,80%, κοντά στο 21% του Μαΐου και μακριά από το 30,79% του Ιουνίου.
Στον Δήμο της Αθήνας ο Σακελλαρίδης πήρε 20%, πιο κοντά στο 19,12% του Μαΐου παρά στο 26,96% του Ιουνίου.
Στον Δήμο Πειραιά ο Δρίτσας πήρε 17,08%, ποσοστό που τον φέρνει κοντά στο 19,16% του Μαΐου αλλά πολύ μακριά από το 29,79% του Ιουνίου.
Τι εννοώ με αυτό;
Οτι η πραγματική εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, όσοι δηλαδή ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και με ζέστη και με κρύο, πρέπει να κινείται γύρω στα ποσοστά που πήρε τον Μάιο 2012. Ενα «Κίνημα 6ης Μάη».
Από εκεί και πέρα το σώμα αυτό διευρύνεται ή δεν διευρύνεται ανάλογα με την περίσταση και την εκλογή.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ας πούμε, πήρε όσους είχε.
Αντιθέτως, τον Ιούνιο του 2012 συγκρότησε ένα ευρύτερο εκλογικό σώμα στην προοπτική μιας «εφόδου στην εξουσία» από ψηφοφόρους που ούτε θεωρούν τον εαυτό τους ΣΥΡΙΖΑ ούτε ταυτίζονται μαζί του.
Και οι οποίοι μόλις έληξε άδοξα το γιουρούσι επέστρεψαν στα καθ’ ημάς.
Το ίδιο μπορεί θαυμάσια να συμβεί την Κυριακή στις ευρωεκλογές.
Να συγκροτήσει δηλαδή και πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα ευρύτερο αλλά ευκαιριακό εκλογικό σώμα, ικανό μέσα σε μια δεδομένη συγκυρία να κλέψει τις εντυπώσεις.
Και λοιπόν; θα μου πείτε. Αυτό ακριβώς είναι οι εκλογές σε μια δημοκρατία. Ο κάθε ψηφοφόρος ρίχνει μία ψήφο, δεν υπογράφει σύμφωνο συμβίωσης.
Καμία αντίρρηση. Και έτσι έχουν τα πράγματα.
Απλώς, στις εκλογές, όπως και στο εμπόριο, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο.
Ως εκ τούτου, ο καθένας παίρνει τελικά ό,τι ψηφίσει και όχι ό,τι πουν οι δημοσκοπήσεις ή τα exit polls.













