[Αγιογραφίες] Συντελεστές

ΠΟΙΟΣ θα περίμενε ότι η οικονομία θα ήταν ο βασικός κορμός του πολιτικού λόγου του Αντώνη Σαμαρά στην προεκλογική περίοδο; Η ευγενής απάντηση είναι: όχι πολλοί. Κυβερνητικός ο οποίος ανήκει στην πολύ στενή ομάδα που χειρίστηκε την έξοδο στις αγορές τον Απρίλιο παραδεχόταν κατ’ ιδίαν ότι «κανείς μας δεν πίστευε ότι θα δανειστούμε φέτος με ομόλογο του ελληνικού Δημοσίου, και μην ακούς τι σου λένε». Παρ’ όλα αυτά, η Ιστορία γράφεται από τους τολμητίες. Και τα οικονομικά, όπως φάνηκε στη χθεσινή ομιλία, είναι ένα πεδίο στο οποίο ο Πρωθυπουργός μπορεί να κινηθεί άνετα. Και όχι μόνο γιατί έχει άνεση λόγου.

ΜΕ φόντο τη δημοσιονομική ομαλοποίηση, ο Σαμαράς μπορεί να αρχίσει να προσανατολίζεται στο να σηκώσει από την πλάτη της ελληνικής οικονομίας την πέτρα της φορολογίας. Ο στόχος είναι ένα αναπτυξιακό σοκ. Το προεξοφλούν όλοι οι ξένοι που μπαινοβγαίνουν την τελευταία περίοδο στο Χρηματιστήριο ή τοποθετούνται στις αυξήσεις κεφαλαίου των ελληνικών τραπεζών. Αλλοδαπή αναλύτρια έλεγε προ καιρού, τσιμπώντας τις σαρδέλες στο πιάτο της, ότι τα επόμενα δύο χρόνια η ελληνική οικονομία θα τρέξει με 2% και 3%, ενώ «θα υπάρξει ένα τρίμηνο που θα χτυπήσει και πεντάρι – οπότε θα ρευστοποιήσουμε το χαρτοφυλάκιό μας». Ολως τυχαίως το εν λόγω χαρτοφυλάκιο είχε συγκροτηθεί το καλοκαίρι του 2012. Τότε που μας ετοίμαζαν για τη δραχμή, ο Σαμαράς, λόγω του προβλήματος στο μάτι, ήταν εγκλωβισμένος στην Κηφισιά και η οικονομία εθεωρείτο πολιτικό χαρτί καμένο για μια δεκαετία.

ΤΟ συμμάζεμα της οικονομίας είναι η πραγματική ανατροπή – και όχι το πολιτικό ολόγραμμα του exit poll της πρώτης Κυριακής των εκλογών που διαλύθηκε στον αέρα ύστερα από δύο ώρες. Προήλθε έπειτα από έναν μακρύ και δύσκολο χειμώνα. Αν τακτοποιηθεί και το θέμα του υπολειπόμενου χρέους, τότε κλείνει ένας πολιτικός κύκλος που ξεκίνησε το 2009. Ο Αντώνης Σαμαράς – αλλά και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που είναι διαρκώς στην κυβέρνηση την τελευταία πενταετία – ξέρει ότι στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται μια εθνική αποστολή. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι ΔΝΤούδες ακόμη, έχοντας υπόψη τους το ίδιο χρονοδιάγραμμα, λένε κατ’ ιδίαν ότι «ο πολιτικός χρόνος θα αρχίσει στην Ελλάδα να τρέχει από τον Νοέμβριο». Λίγο μετά που θα έχουμε μπει στην τελική φάση του συμμαζέματος του χρέους και λίγο πριν από τις προεδρικές εκλογές του Μαρτίου του 2015.

Ο Σαμαράς πάει, λοιπόν, στις κάλπες της δεύτερης Κυριακής – ευρω-αυτοδιοικητικές – με διπλή στρατηγική. Επανεκκίνηση της οικονομίας με την ελπίδα ότι το καλοκαίρι θα φέρει τελικά θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη. Και συνταγματική αναθεώρηση ώστε να έχουμε θεσμικό restart για την ελληνική πολιτική ζωή. Ο Πρωθυπουργός δεν θέλει να αφήσει κανέναν πίσω – επενδύοντας την πολιτική του με κοινωνική ευαισθησία. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ότι ένα μέρος του εκλογικού ακροατηρίου δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις. Η παγίωση και διαφαινόμενη ενδυνάμωση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής δείχνει ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας είναι εκτός πολιτικής, επιλέγοντας μια λούμπεν «αντισυστημική» νοοτροπία. Είναι αποτέλεσμα της φτωχοποίησης όλων εκείνων που αποτελούσαν την πελατειακή βάση ενός δικομματισμού που αδυνατεί πλέον να τους θρέψει. Είναι επίσης ένα ακροατήριο σκληρό και αμετανόητο που το αφτί του δεν έχει ιδρώσει από το ξήλωμα της μισής και παραπάνω Χρυσής Αυγής από τους εισαγγελείς.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ζούμε τη φάση της πολιτικής των 2/3. Είναι ένας συσχετισμός πολύ πιο κρίσιμος από τους φορολογικούς συντελεστές που θέλει να περικόψει ο Σαμαράς. Η μόνη ελπίδα για να ανατραπεί είναι – όπως σωστά έχει επισημάνει στις στρατηγικές του αναλύσεις ο Πρωθυπουργός – η μείωση της ανεργίας.