Αν ήταν η ζήλεια ψώρα..

Σε μια γωνιά του Mediolanum Forum του Μιλάνου το βράδυ της Παρασκευής ο Joni θα έκανε χοντρή πλάκα στο Oscar. Πως να κρατιόταν μετά τον ιστορικό θρίαμβο (οι 38 πόντοι διαφορά του 100-62 αποτελούν ρεκόρ σε ημιτελικό του φάιναλ-φορ) της αγαπημένης του Μπαρτσελόνα επί της ομάδας που υποστηρίζει ο συνταξιδιώτης του στο Μιλάνο;

Μαζί πήγαν και πέρυσι στο Λονδίνο, όπου και πάλι ο Oscar ήπιε τον πικρό καφέ στον ημιτελικό και ο Joni μέθυσε με κρύα σαγκρία μέχρι να του αρπάξει την κανάτα ο Βασίλης Σπανούλης και ο Ολυμπιακός. Μικρή σημασία έχει όμως. Όπως ανούσιο είναι αν η νίκη (ή η ήττα) έρθει με δέκα πόντους, με ιστορικό ρεκόρ (38π) ή με καλάθι τη στιγμή που ηχεί η κόρνα της λήξης. Είναι ακριβώς το ίδιο και με το ποια από τις δύο ομάδες θα νικήσει…

Θα πειράξει ο ένας τον άλλον για λίγα λεπτά και μετά ο «νικητής» θα κτυπήσει τον «ηττημένο» στην πλάτη και θα του προτείνει να πάνε για μια παγωμένη cerveza (κοινώς μπύρα)… Αυτά μου εξήγησαν οι δύο Ισπανοί, όταν τους πλησίασα να τους μιλήσω στο Duomo. Τους έβλεπα να κάνουν βόλτες στη Fan Zone του φάιναλ-φορ στην τεράστια (κεντρική) πλατεία της πόλης, ντυμένοι με τις φανέλες των ομάδων που υποστηρίζουν και τους χάζευα όπως οι ηλικιωμένοι τα ερωτευμένα ζευγαράκια που περπατούν χέρι-χέρι!

Όπως ζηλεύουν εκείνοι τα νιάτα και την αβάσταχτη ελαφρότητα της χαράς τους, έτσι κι εγώ, μαζί με τον Κώστα, τον Βασίλη, τον Θανάση και τον Ηλία ζηλεύαμε που δύο οπαδοί της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ, ταξίδεψαν στο Μιλάνο για το φάιναλ-φορ, φόρεσαν τα… καλά τους και απολάμβαναν το πάρτι πριν από τους αγώνες στην πλατεία της πόλης.

Παράλογο;

«Ναι… Μιλάμε λίγο αγγλικά» μου αποκρίθηκαν και δύο όταν τους πλησίασα διστακτικά, όπως θα πλησίαζε κανείς δύο εξωγήινους. «Ξέρετε θέλω να σας ρωτήσω…» είπα και πριν προλάβω να ολοκληρώσω οι δύο Ισπανοί συμπλήρωσαν την πρόταση μου: «ξέρω…. ξέρω… πως γίνεται να είναι ο ένας Μπαρτσελόνα και ο άλλος Ρεάλ και να κάνουμε βόλτες μαζί; Μα γιατί να είναι παράλογο; Γιατί να μην είναι φυσιολογικό; Μου αρέσει η Μπαρτσελόνα, την αγαπάω και εκείνος αγαπάει τη Ρεάλ. Γιατί η αγάπη μας για κάτι, για κάτι που αφορά τον αθλητισμό, να γίνεται μίσος για το διαφορετικό, για το αντίθετο;» είπε ο «μπλαουγκράνα» της παρέας.

Δεν έχεις άδικο, αλλά στη χώρα μου δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, του αποκρίθηκα και του απάντησα πως είμαι Έλληνας όταν αμέσως ρώτησαν την εθνικότητα μου. Α! Ναι ξέρουμε! Μας το είπε και ο Θέλικο Ομπράντοβικ, είπε ο Joni την ώρα που ο Oscar άρχισε, για κάποιο λόγο, να σκαλίζει το κινητό του.

«Είχαμε πάει και πέρυσι στο φάιναλ-φορ και συναντήσαμε κάπου τον Ομπράντοβικ. Βγήκαμε φωτογραφία μαζί του και μας είπε ότι στην Ελλάδα δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Υπάρχει και βίντεο στο youtube» είπε ο «Μαδριλένος» Ισπανός και ο Oscar ύψωσε με περηφάνεια το κινητό για να μου δείξει τη φωτό αγκαλιά με τον Σέρβο προπονητή που συμπληρώνει την πρώτη χρονιά του στην Τουρκία.

Θα γράψουμε νέες σελίδες…

Εκεί όπου θα πάει να τον συναντήσει ο Ντούσαν Ίβκοβιτς, για να αναβιώσουν οι μεγάλες μονομαχίες επί ελληνικού εδάφους και να διδάξουν μπάσκετ και τους γείτονες. Ο κουμπάρος του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, βρίσκεται κι αυτός στο Μιλάνο. Όπως όλοι οι περαστικοί από το Μιλάνο, έτσι και ο Ντούντα έκανε μια βόλτα από το Duomo, όπου είχε δώσει ραντεβού με τα παιδιά του Ζοτς και παρότι απέφευγε να ομολογήσει τη συμφωνία του με την Έφες Αναντολού, είπε με εκείνο το πλατύ χαμόγελο της αυτοπεποίθησης την κορυφαία ατάκα: «θα γράψουμε νέες σελίδες στην ιστορία…»

Δεν χρειάζεται να πει τίποτα παραπάνω, ούτε μπορεί να πει και τίποτα λιγότερα. Ίσως εκείνο που θα ήταν ωραίο θέμα συζήτησης με τον Ίβκοβιτς θα ήταν ο σχολιασμός των ημιτελικών αγώνων και της κυριαρχίας δύο ομάδων, της Ρεάλ και της Μακάμπι, που πρεσβεύουν μια διαφορετική φιλοσοφία από εκείνο που «επέβαλλε» η σχολή των Σέρβων. Το σκεπτόμενο μπάσκετ, το μπάσκετ που νικούν οι καλοί συμπαίκτες και όχι οι μεγάλοι παίκτες μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας του αθλήματος ή απλά το εφετινό είναι εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα;

Μεγάλη κουβέντα που δύσκολα θα οδηγήσει σε πειστικό συμπέρασμα και σίγουρα μια ένδειξη δεν μπορεί να αποτέλεσει και απόδειξη. Θα το δείξει η ιστορία και όσα θα συμβούν στο σύντομο μέλλον, που η Ευρωλίγκα επιδιώκει να το κάνει πιο λαμπρό από το «σήμερα» αν και η επιλογή της Μαδρίτης για οικοδέσποινα του φάιναλ-φορ 2015 δεν δίνει συνέχεια στην προσπάθεια που κάνει να… πατήσει πόδι ή να ζωντανέψει νέες αγορές (Πράγα, Βερολίνο, Λονδίνο, Μιλάνο).

Αγόρασε σελίδες!

Η Euroleague δίνει στο Μιλάνο μεγάλο αγώνα για να τονώσει το προϊόν της. Και δεν είναι μόνο το εντυπωσιακό fan zone που έστησε στην καρδιά της πόλης, δεν είναι τα show που διοργάνωσε εκεί με τη συμμετοχή αστέρων του αθλήματος (μεταξύ των οποίων και ο δικός μας, Θοδωρής Παπαλουκάς που ήταν πόλος έλξης για Ρώσους και Ισραηλινούς καθότι στη λαμπρή καριέρα του φόρεσε τη φανέλα της ΤΣΣΚΑ και της Μακάμπι) και «υποχρέωσαν» τους Μιλάνεζους να ασχολήθουν με την πορτοκαλί μπάλα. Είναι και η «αγορά» δύο σελίδων της θρυλικής Gazzetta dello sport… «Η Gazzetta επιβάλει τους κανόνες προβολής στην αγορά μας. Βάζει έξι σελίδες για την ποδηλασία η Gazzeta; Βάζουν και οι υπόλοιπες εφημερίδες της χώρας. Τώρα η Euroleague αγόρασε δύο σελίδες στην Gazzetta για την προβολή του φάιναλ-φορ…» μου είπε Ιταλός δημοσιογράφος! Η πληροφορία ήταν ασυνήθιστη και η απορία που δημιουργήθηκε εύλογη: και πόσο μπορεί να κόστισε κάτι τέτοιο;

«Δεν το γνωρίζω. Είναι όμως μια γενική συμφωνία που δεν αφορά μόνο τις δύο σελίδες που θα αφιερώνονται στο μπάσκετ. Η Gazzetta dello sport έγινε partner (συνεργάτης) της Euroleague και υπάρχει ένα ευρύτερο πλαίσιο συνεργασίας» μου ανέλυσε ο Τζουζέπε Νίγκρο από τη Σιένα αποκαλύπτοντας μια ακόμη διάσταση της μάχης που δίνει ο Τζόρντι Μπερτομέου και οι συνεργάτες του για να κερδίσει η διοργάνωση μεγαλύτερο κομμάτι στην πίτα της δημοφιλίας.

Απρόσμενα σπουδαίος αρωγός στάθηκε ο πρώτος ημιτελικός, με το συγκλονιστικό φινάλε και την νέα αυτοχειρία της ΤΣΣΚΑ Μόσχας που ετοιμάζει σαρωτικές αλλαγές. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με τον τελικό της Κυριακής παρότι η Ρεάλ Μαδρίτης μοιάζει αδιαφιλονίκητο φαβορί. Αν ανατρέξει κανείς στα ματς της κανονικής περιόδου θα διαπιστώσει πόσο δύσκολα νίκησε η ομάδα του Γιάννη Μπουρούση την ομάδα του Σοφοκλή Σχορτσιανίτη. Θα τα καταφέρει για τρίτη φορά για να ξορκίσει την κατάρα 19 χρόνων (Σαραγόσα 1995) ή ο Oscar, όπως και πέρυσι στο Λονδίνο, στο τέλος της βραδιάς θα παρηγορεί τον Joni; Είτε έτσι, είτε αλλιώς θα έχουν απολαύσει τη χαρά (του αθλητισμού) που εμείς έχουμε (ξε)χάσει…