[Κιόσκι] Η επίθεση των νεκρών πουλερικών

Η εντολή, σύμφωνα με την επιθεώρηση Foreign Policy, δόθηκε στο Πεντάγωνο από τον Λευκό Οίκο κάποια ημέρα του 2009. Και αντίθετα απ’ ό,τι θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, δεν έγινε δεκτή με ασυγκράτητα γέλια αλλά με την πρέπουσα σοβαρότητα. Οι επιτελείς της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο κλήθηκαν να εκπονήσουν ένα σχέδιο άμυνας απέναντι σε μια πιθανή επίθεση ζόμπι και στρώθηκαν αμέσως στη δουλειά. Το σχέδιο ονομάστηκε Conop 8888, υπάρχει στα αρχεία του Πενταγώνου και φέρει την ένδειξη «Προσοχή, δεν είναι αστείο!». Είναι μια απαραίτητη διευκρίνιση, δεδομένου ότι τα ζόμπι πρωτοκυκλοφόρησαν το 1968 στη «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» του Τζορτζ Ρομέρο και δέκα χρόνια μετά επανεμφανίστηκαν στο «Ξύπνημα των νεκρών» του ίδιου, αλλά ποτέ δεν κυκλοφόρησαν στον πραγματικό κόσμο.

Στις ταινίες του αμερικανού σκηνοθέτη μπορεί να δει κανείς ότι τα ζόμπι περπατάνε στα τυφλά και λατρεύουν να σκοτώνουν κανονικούς ανθρώπους για λόγους που παραμένουν αδιευκρίνιστοι. Η έντονη κινητικότητά τους και η αδηφαγία τους αποδεικνύει ότι, αν και νεκρά, απολαμβάνουν ένα είδος αθανασίας. Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, είναι τυχερά μέσα στην ατυχία τους. Τυχεροί μέσα στην ατυχία τους είναι και οι ζωντανοί που πέφτουν στα δόντια τους. Από τη μία χάνουν τη ζωή που είχαν πριν από τον θάνατό τους (γιατί όπως αποδεικνύεται από τα ζόμπι, ζωή υπάρχει και μετά). Από την άλλη, όμως, γίνονται και οι ίδιοι αθάνατοι.

Ποιος είπε όμως ότι ζόμπι μπορούν να γίνουν μόνο οι άνθρωποι; Οι στρατηγοί σκέφτηκαν πολύ σωστά ότι το είδος που μπορεί να «αναστηθεί» μετά τη χημική του εξόντωση είναι οι κότες. Ο πιθανότερος κίνδυνος επομένως είναι μια επίθεση από εκατομμύρια πουλερικά και πάνω σε αυτή τη βάση εκπονήθηκε το σχέδιο 8888. Είναι μια απολύτως λογική σκέψη. Κι εξίσου λογική είναι η σοβαρότητα με την οποία καταστρώθηκε το σχέδιο, δεδομένου ότι μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου η στρατιωτική γραφειοκρατία είχε κατηγορηθεί από τον Μπους για «έλλειψη φαντασίας». Δικαιούται επομένως να υποθέσει κανείς ότι το Πεντάγωνο θα έχει εκπονήσει σχέδια άμυνας απέναντι σε επιθέσεις πουλιών (όπως ξέρουμε από την ταινία του Χίτσκοκ μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνα) και βρικολάκων (η τελευταία σκηνή της τελευταίας ταινίας του Τζιμ Τζάρμους είναι αποκαλυπτική ως προς το πού μπορούν να φτάσουν ακόμη τα πιο καλλιεργημένα βαμπίρ).

Δεν θα έβλαπτε πάντως να έριχναν οι αμερικανοί στρατηγοί πού και πού και καμιά ματιά και στο «SOS, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», τη σάτιρα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ για τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει η πολιτική και η στρατιωτική παραφροσύνη και η οποία, όπως υπενθυμίζει το New Yorker, φέτος συμπληρώνει πενήντα χρόνια ζωής.