Αντιμετώπιση της γραφειοκρατίας

Νόμος για
τον αιγιαλό

Γρηγόρης Μανινάκης

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Το πρόσφατο θέμα που δημιουργήθηκε για το νομοσχέδιο περί αιγιαλού, που είναι προς κατάθεση στη Βουλή, δεν είναι ζήτημα ενός υπουργείου ή ενός ατόμου. Είναι πολιτική και στρατηγική επιλογή που όπως και οι περισσότερες στην Ελλάδα γίνονται για να εξυπηρετήσουν βραχυπρόθεσμους στόχους, συχνά και συμφέροντα. Ως εκ τούτου, συχνά, χωρίς το απαραίτητο ενδιαφέρον να γίνει σε βάθος μελέτη για το πώς πραγματικά θα επιδράσουν μελλοντικά στη ζωή των ανθρώπων και στο περιβάλλον. 
Θεωρώ αυτονόητο ότι ο μέσος λογικός άνθρωπος θα συμφωνήσει ότι η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται μόνο από το περιεχόμενο της τσέπης μας σε ευρώ ή δολάρια. Συγκεκριμένα για ανθρώπους της γενιάς μου, ιδιαίτερα τους νησιώτες, που έχουν ζήσει και απολαύσει από τα παιδικά χρόνια τη μεγαλοσύνη και τη γενναιόδωρη προσφορά ομορφιάς ενός νησιού και που έχουν, εν πολλοίς, διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τη σταδιακή αλλοίωση του τοπίου επί το χείρον (βλέπε αλόγιστη δόμηση, κορυφογραμμές, οικοδομικές αυθαιρεσίες κ.λπ.) καθώς και το πώς έχουν διαμορφωθεί επιχειρηματικά κάποιες ακρογιαλιές (ηχορρύπανση, καταπατήσεις, μόλυνση θαλάσσιου χώρου, κακή αισθητική κ.λπ.), η αντίθεση και η δυσπιστία σε τέτοια νομοσχέδια πολλαπλασιάζεται. 
Ασε που ο πλέον καθοριστικός παράγοντας για τη δυσπιστία αυτή είναι ότι μιλάμε για Ελλάδα όπου οι νόμοι καταστρατηγούνται διαχρονικά, για συμφέροντα που μιζάρουν, εξαγοράζουν και εντέλει επιβάλλουν και παγιώνουν τελεσίδικα καταστάσεις εις βάρος των αδυνάτων και των μη εχόντων τις κατάλληλες διασυνδέσεις για να αντιδράσουν αποτελεσματικά, δηλαδή του απλού πολίτη. Δυστυχώς, και για να είμαστε δίκαιοι, πολλές φορές, στη γένεση αυτών των προτάσεων/πρωτοβουλιών αρκετοί συμπολίτες μας βλέπουν το δένδρο και όχι το δάσος, το δάχτυλο και όχι το φεγγάρι, το στιγμιαίο/παροδικό κέρδος και όχι το μελλοντικό βαρύ τίμημα στην ποιότητα  της ζωής μας, στην ευρύτερη έννοιά της. 

Η ασθένεια
της κάλπης

Βασίλης Μαγκλάρας

Δεν ήξερα ότι η ελιά εκτός από τον δάκο κινδυνεύει και από την κάλπη. Αναζητώ να βρω απάντηση αν πρέπει να σωθεί η ελιά ή να προστατευθεί ο ελαιώνας που κληρονομήσαμε ως σύμβολο αφοσίωσης σε αυτά που βιωματικά και ιδεολογικά πιστεύαμε. Θα επηρεαστεί η Ελιά; Θα επηρεαστεί η κυβέρνηση; Θα επηρεαστεί ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ; Θα υποχρεωθούμε στην εκτίμηση του διλήμματος να πάμε σε εθνικές εκλογές; Στην περίπτωση να επηρεαστεί η Ελιά, δεν ξέρω αν πρέπει να δούμε το «δένδρο» και να χάσουμε τη συμβολική έννοια του «ελαιώνα» που προαναφέραμε. Αν και κανείς δεν θέλει την επομένη των εκλογών να δείχνουν τα αποτελέσματα «το δένδρο που πληγώσαμε…».

Την πιθανότητα να επηρεαστεί η κυβέρνηση δεν την καταλαβαίνω. Η Ελιά προέκυψε ως πολιτικό σχήμα ενόψει ευρωεκλογών, ενώνοντας πολιτικές «δυνάμεις» και πρόσωπα που έχουν να κάνουν με την ελληνική στήριξη της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη. Το αν θα εκλεγούν και πόσοι ευρωβουλευτές με την Ελιά και τι ποσοστό θα καταλάβουν στο σύνολο της Επικράτειας αφορά τις ευρωεκλογές και αδυνατώ να αντιληφθώ πώς θα αμφισβητηθούν κοινοβουλευτικά οι βουλευτές του ΠαΣοΚ που εμπιστεύονται την κυβερνητική πλειοψηφία.

Μπορεί η αξιωματική αντιπολίτευση να θέλει να βάλει ένα θέμα αντιπροσωπευτικής εθνικά εκπροσώπησης με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα –  και είναι θεμιτό και απόλυτα δικαιολογημένο από το διαμορφωμένο πολιτικό κλίμα. Το να μπαίνει όμως από τον ίδιο τον πρόεδρο του ΠαΣοΚ ζήτημα αμφισβήτησης της εθνικής αντιπροσωπείας που κρατά την κυβέρνηση, τότε βάζει ζήτημα πολιτικής εγκυρότητας.

Το ενδεχόμενο να θιγεί το πρόσωπο του προέδρου του ΠαΣοΚ από ατυχές εκλογικό αποτέλεσμα είναι κάτι που αφορά τον ίδιο τον πρόεδρο και ο ίδιος θα καθορίσει την περαιτέρω στάση του και τη συνέχειά του με γνώμονα το συμφέρον, θέλω να ελπίζω, του πολιτικού φορέα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μια κρίση εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του αίρει απαραίτητα την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, εάν δεν το επιδιώξει ο ίδιος. Αλλά εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι ο κ. Βενιζέλος ξεκινά θέτοντας το άσχημο εκλογικό αποτέλεσμα και το θεωρεί προϋπόθεση εξελίξεων. Ετσι όμως μου θυμίζει τους στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη από τον Εκτορα και την Ανδρομάχη «…Οποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, για πόλεμο δεν κάνει…».

Κατάληψη
κοινόχρηστων χώρων

Ευτύχιος Δρούσης

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

Πριν από λίγο καιρό πληροφορήθηκα από αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων για έναν «σοφό» δημοτικό νόμο. Οταν κάποιος ιδιοκτήτης καφενείου καταλαμβάνει μόνιμα και χωρίς άδεια κοινόχρηστο χώρο (πεζοδρόμιο, δρόμος, πεζόδρομος, πλατεία) με τραπεζοκαθίσματα, η αρμόδια υπηρεσία του δήμου, αν ειδοποιηθεί, σημειώνει την παράβαση μόνο μία φορά κατά τη διάρκεια του έτους, δηλαδή δεν θεωρεί την παράβαση διαρκείας.

Επιβάλλεται δε πρόστιμο, το οποίο δεν εισπράττεται από δημόσιο ταμείο και ως εκ τούτου η μη πληρωμή είτε πηγαίνει στις ελληνικές καλένδες είτε καταβάλλεται υπό μορφή «ενοικίου», π.χ. 1.000 ευρώ για ετήσια κατάληψη 20 τ.μ. Αποτέλεσμα αυτού είναι η μόνιμη κατάληψη κοινοχρήστων χώρων από επιτήδειους, με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τους περαστικούς και τους μόνιμους κατοίκους.

Εσωτερικός δανεισμός

Επαμεινώνδας Κούρτης

ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Μία απαραίτητη εξήγηση: τον Μανώλη Γλέζο υπολήπτομαι και τιμώ όπως τόσες χιλιάδες έλληνες και δεν αμφισβητώ την ιστορική διαδρομή του. Εκείνο μόνο που θέλω να υπενθυμίσω σε όσους το ξεχνούν – και δυστυχώς είναι πολλοί – είναι ότι τη γερμανική σημαία την κατέβασε μαζί με τον αείμνηστο Απόστολο Σάντα. Ως Λευκαδίτης αισθάνομαι άσχημα, που σε πάρα πολλές περιπτώσεις αποσιωπάται η δική του ηρωική συμμετοχή στην αντιστασιακή πράξη τους. Δεν νομίζω, κ. Τσίπρα, ότι θα τον μείωνε αν στην παρουσίαση της υποψηφιότητας του κ. Γλέζου ως ευρωυποψηφίου και συμβόλου της εθνικής αντίστασης – την οποία προσυπογράφω – αναφερόταν και το όνομα του Απόστολου Σάντα. Δεν πειράζει, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν τους διαχωρίζουν.

Και τώρα στον εσωτερικό δανεισμό που λέγεται ότι αναφέρθηκε ο κ. Γλέζος. Για να σταματήσει κάθε αμφισβήτηση στο τι είπε και τι εννοούσε, υπάρχει μία και μόνη απάντηση. Οι κ.κ. Σταθάκης, Τσακαλώτος, μία βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ της οποίας δεν θυμάμαι το όνομα και όποιος άλλος συριζαίος έχει λεφτά σε ξένες τράπεζες να τα φέρει στη χώρα που θέλουν να κυβερνήσουν. Ετσι θα πείσουν τον κόσμο για δύο πράγματα: ότι ο κ. Γλέζος είπε αυτά που ισχυρίζεται περί περιουσίας όχι καταθέσεων και ότι ως κυβέρνηση θα εργαστούν σωστά γιατί αν τα θαλασσώσουν θα χάσουν και τα δικά τους χρήματα και δεν θα πάρουν το αεροπλάνο της γραμμής για Λονδίνο να συναντήσουν τις καταθέσεις τους. Τότε θα τους βγάλω το καπέλο και θα πω ότι είναι σοβαροί πολιτικοί που θέλουν να κυβερνήσουν τίμια και δίκαια.

Και μία πρόταση σε όλα τα κόμματα της Βουλής. Να ψηφίσουν έναν νόμο που να υποχρεώνει όλους όσοι έχουν υψηλά δημόσια αξιώματα να φέρουν τις καταθέσεις τους στη χώρα για όσο χρόνο τα κατέχουν, αλλιώς να μην μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά. Θα εξαιρούνται σπουδές, υγεία και εξειδικευμένες περιπτώσεις. Σκέφτηκε κανείς πόσα χρήματα θα έρθουν στη χώρα; Το λέω αυτό γιατί πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές και λοιποί φροντίζουν τις «κακοτοπιές» για την περίπτωση «ατυχήματος».