[Εμπιστευτικά] Δεν μάθαμε
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ειλικρινά δεν ξέρω τι πρέπει να μας σοκάρει περισσότερο.
Η βαριά αμέλεια μιας δημοτικής Αρχής που μέσα από αναρίθμητες πράξεις και παραλείψεις οδήγησε στον θάνατο ενός 13χρονου παιδιού;
Το γεγονός ότι ο δήμαρχος προσπάθησε κουτοπόνηρα να βγάλει από πάνω του τις προφανείς ευθύνες και να ανακαλύψει «συμφέροντα» που τον πολεμούν;
Ή ότι το κόμμα στο οποίο ανήκει έσπευσε να του δώσει συγχωροχάρτι επειδή, λέει, είναι «ασυμβίβαστος και σεμνός αγωνιστής»;
Θα προτιμήσω το τρίτο.
Διότι αν το κόμμα του δημάρχου Ελληνικού – Αργυρούπολης (ο ΣΥΡΙΖΑ στη συγκεκριμένη περίπτωση…) πιστεύει ειλικρινά ότι το κοινωνικό έργο του εκλεκτού του προέχει μιας ζωής και ενός βαρύτατου τραυματισμού, χρωστάει μια εξήγηση.
Πώς μέτρησε και πώς βρήκε τι είναι αυτό που μετράει περισσότερο; Τι έβαλε στη ζυγαριά για να βγάλει το συμπέρασμά του;
Εβαλε, ας πούμε, τις δωρεάν μαστογραφίες, τις δυο απεργίες πείνας για το «παράκτιο μέτωπο» κι ένα μικρό φέρετρο για να καταλήξει τελικά ότι μετρούν περισσότερο οι μαστογραφίες;
Δεν τολμώ να το διανοηθώ και δεν θέλω να το πιστέψω.
Ακόμη περισσότερο επειδή φοβούμαι ότι εδώ πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πρόσωπο κι ένα κόμμα.
Ούτε καν με έναν δήμαρχο και το έργο του στον δήμο. Μεταξύ μας, ουδείς αναρωτιέται αν ο δήμαρχος είναι καλός δήμαρχος και προσωπικά δεν έχω λόγο να μη δεχθώ τις διαβεβαιώσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι και καλός και δραστήριος.
Εδώ δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένες ευθύνες για ένα συγκεκριμένο τραγικό γεγονός.
Και έχουμε να κάνουμε με την ενεργοποίηση μιας κλίμακας αξιών που καταλήγει σε μια αδιανόητη αξιολόγηση των πραγμάτων. Σύμφωνα με την οποία η κομματική σκοπιμότητα προέχει κάθε συνειδησιακής παραμέτρου που την αντικρούει.
Ετσι δεν έγινε δυστύχημα, δεν υπάρχουν ευθύνες, δεν έτρεξε αίμα, δεν υπήρξε νεκρός, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, από τη στιγμή που το ζητούμενο είναι «να κερδίσουμε τον δήμο» και «να βγάλουμε τον δικό μας».
Είναι ακριβώς η ίδια λογική που χρόνια τώρα κουκούλωνε ευθύνες, αυθαιρεσίες, κομπίνες, φαυλότητες, αλητείες. Που υπαγόρευε συμψηφισμούς και αποθέωνε σκοπιμότητες.
Διότι πάντα υπήρχε ένα «κόμμα» και πάντα ένας «δικός μας» που έχαιρε της μεγάλης αγκαλιάς του κόμματος – και της προστασίας του στις δύσκολες στιγμές.
Ηλπιζα τουλάχιστον ότι πάθαμε και μάθαμε.
Οτι αυτή ήταν η Ελλάδα της χρεοκοπίας, του κουκουλώματος και του κομματισμού που βυθίστηκε αύτανδρη.
Τελικά αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι και πάθαμε και δεν μάθαμε – κρίμα…
Διότι, αν μη τι άλλο, τα δίδακτρα που πληρώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι πανάκριβα!
Google news
