[Αγιογραφίες] Ιονέσκο

Το πλεονέκτημα του να έχεις κάνει ραδιόφωνο είναι η αμεσότητα του λόγου και τα γρήγορα ρεφλέξ. Κάποτε τον Γρηγόρη Ψαριανό τον κυνηγούσε για αθυροστομία το ΕΣΡ. Το πλεονέκτημα είναι ότι η γλώσσα του τρέχει. Κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο στην πολιτική.

Μήπως είναι λίγο ταμπού στη ΔΗΜΑΡ η δημόσια παραίνεση της Μαριλένας Κοππά προς επίδοξους ψηφοφόρους της Ελιάς να προτιμήσουν Σαμαρά αν τους ενδιαφέρει πραγματικά η σταθερότητα; Η αλήθεια είναι ότι στο κόμμα του Φώτη Κουβέλη επικρατεί ένας αριστερός καθωσπρεπισμός. Αν και υπάρχει και πονηρό αντεπιχείρημα: από εκείνη την ώρα τσίμπησαν τα ποσοστά και πέρασαν τη βάση του 3%. Εντάξει – ας μην το χοντρύνουμε. Μέχρι ενός σημείου έχει μια λογική να μη θέλει η Αγίου Κωνσταντίνου να αρκείται στο να φιλοξενεί τα εσωτερικά προβλήματα του ΠαΣοΚ – ή του πρώην ΠαΣοΚ – και να μη θέλει να τα μετατρέψει και σε δικό της εσωτερικό πρόβλημα. Αλλωστε, υποτίθεται ότι ο κορμός του κόμματος τα δίνει όλα για να βοηθήσει την υποψηφιότητα του Δημήτρη Χατζησωκράτη.

Ετσι με την Κοππά – και τη διατύπωση κάποιων αυτονόητων ερωτημάτων – ασχολείται εθελοντικά – και όχι ανεπιτυχώς – ο Ψαριανός. Αυτός είπε δύο κουβέντες παραπάνω στον Βήμα FM, αν και πρόκειται για διάλογο κωφών. Ή μάλλον, για να το πούμε διαφορετικά: και οι μεν και οι δε κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, γιατί αυτό τους συμφέρει όλους.

Είναι θέατρο παραλόγου; Είναι. Αλλά η πολιτική είναι θέατρο ούτως ή άλλως. Γιατί να μην έχει από καιρού εις καιρόν και μια διάσταση Ιονέσκο; Συμβαίνουν αυτά. Από την άλλη μεριά όμως, η ιστορία με την Κοππά υποδηλώνει πώς και πόσο έχουν μπερδευτεί οι γραμμές στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς. Πρόκειται για μια μάχη χωρίς μέτωπο, όπου οι μεν πολεμούν με τους δε με τρόπο ελαφρώς χαώδη. Είναι εντελώς βέβαιο ότι αυτό θα συνεχιστεί, ή μάλλον θα ενταθεί. Και αυτό γιατί, σε αντίθεση με τις αυτοδιοικητικές, οι ευρωεκλογές αργούν. Ακόμη περισσότερο: μια απλή εκτίμηση της κατάστασης λέει ότι το ΠαΣοΚ θα βγει ενισχυμένο από την 18η Μαΐου – ιδίως αν ο Σγουρός βγει πρώτος στην Αττική – άρα η προσπάθεια ροκανίσματος του ποσοστού του θα επιταθεί.

Δηλαδή – πώς να το πούμε αλλιώς; – τα πράγματα θα χειροτερεύσουν πριν, και αν, βελτιωθούν. Πάντως, σε μια δεύτερη ανάγνωση, η ΔΗΜΑΡ δεν βγαίνει εντελώς χαμένη από τον ενδοπασοκικό εμφύλιο στο μέτρο που θα μαζέψει ψήφους, αλλά δεν θα χάσει τον έλεγχο της σταυροδοσίας. Δεν είναι εύκολο. Αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Η ΔΗΜΑΡ δεν είναι, βέβαια, ένα σκληρά δομημένο κόμμα. Αλλά ως μικρός σχηματισμός είναι και λίγο οικογένεια. Κάτι που επιτρέπει να πιθανολογήσει κανείς ότι οι ψηφοφόροι της θα πριμοδοτήσουν τους παραδοσιακά δικούς τους υποψήφιους και όχι τους εισοδιστές, ή μάλλον τις εισοδίστριες, που παίζουν άλλα παιχνίδια.

Ολα αυτά, βέβαια, εφόσον η
ΔΗΜΑΡ εκλέξει ευρωβουλευτή.