[Εμπιστευτικά] Γύρισε;

2 λεπτά
Δύο εβδομάδες έμειναν έως τον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, τρεις έως τις ευρωεκλογές, κι έχω την εντύπωση ότι το ματσάκι γύρισε.
Οχι ότι μπορεί να διατυπώσει κανείς ασφαλείς προβλέψεις ή προγνωστικά.
Αν θυμάμαι καλά, είναι η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που τόσο κοντά στις εκλογές δεν ξέρουμε ούτε καν ποιο κόμμα θα έρθει πρώτο – πόσω μάλλον τη διαφορά που θα πάρει ή τα ποσοστά στα οποία θα κινηθούν τα μικρότερα κόμματα!
Βεβαίως, αν δώσω βάση στην τελευταία φουρνιά δημοσκοπήσεων από αξιόπιστες εταιρείες, η ΝΔ παρουσιάζει (για πρώτη φορά) ένα μικρό προβάδισμα στις ευρωεκλογές. Ενδιαφέρον αλλά όχι τελεσίδικο.
Να συγκρατήσουμε όμως ότι το προβάδισμα αυτό συμβαδίζει με ένα (ελαφρώς μεγαλύτερο) προβάδισμα στην πρόθεση ψήφου για βουλευτικές εκλογές, το οποίο η ΝΔ είχε αρχίσει δειλά δειλά να καταγράφει ήδη από τον Απρίλιο.
Κι ακόμη ότι τα ποιοτικά στοιχεία των ίδιων δημοσκοπήσεων είναι βελτιωμένα και για την κυβέρνηση και για τον Πρωθυπουργό προσωπικά.
Για παράδειγμα, τόσο η παραμονή στο ευρώ όσο και η αποφυγή εκλογών συγκεντρώνουν όλο και μεγάλυτερες πλειοψηφίες.
Κάτι που υπονοεί ότι στην κοινωνία το αίτημα της σταθερότητας φαίνεται να υπερτερεί σαφώς του αιτήματος ανατροπής ή τιμωρίας – μια καταγραφή που προφανώς ευνοεί την κυβέρνηση…
Μετά το Πάσχα γράφαμε εδώ ότι αυτές οι πρωτόγνωρες διπλές εκλογές θα κριθούν κατά πάσα πιθανότητα στο πεδίο της ψυχολογίας.
Και ότι το κοινό αίσθημα φαίνεται να αισθάνεται πως τα πράγματα πάνε κάπως καλύτερα.
Το αξιοπερίεργο είναι ότι εν τω μεταξύ η αντιπολίτευση εμφανίζεται ανίκανη να προσαρμοστεί ή έστω να προσαρμόσει τη ρητορική της σε αυτό το νέο κλίμα.
Ακόμη κι η επιθετικότητα που σταθερά επιδεικνύει μοιάζει βγαλμένη από το παρελθόν. Πιο πέρυσι κι απ’ το πρόπερσι!
Δεν νομίζω, ας πούμε, ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος στην επικράτεια έτοιμος να πιστέψει ότι η κυβέρνηση έχει συνομολογήσει κάποιο «κρυφό Μνημόνιο», το οποίο θα ανασυρθεί μετεκλογικά από το σκοτάδι όπου το έχουν καταχωνιάσει.
Ακόμη χειρότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται βαθιά διχασμένος μπροστά στα νέα δεδομένα που – είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει – έχουν προκύψει.
Ο διχασμός τους είναι αναμφισβήτητα στρατηγικού χαρακτήρα και απλώς καλυπτόταν έως τώρα από μια γενικόλογη και αφοριστική ρητορική. Αλλά όταν η ρητορική βγαίνει οφσάιντ, οι διαφορές αναδύονται στην επιφάνεια.
Φάνηκε στο ευρώ. Φάνηκε και στο Μειονοτικό.
Ως εκ τούτου, θα ήμουν ακόμη και σήμερα ιδιαίτερα επιφυλακτικός αν κάποιος προεξοφλούσε ότι τις εκλογές θα τις κερδίσει η κυβέρνηση.
Απεναντίας, δεν θα απέκλεια πλέον το ενδεχόμενο να τις χάσει η αντιπολίτευση.













