[Αγιογραφίες] Ντέρμπι

ΠΡΩΤΑ οι δυναμικές. Η παρασκηνιακή προεκλογική αριθμολαγνεία αποτυπώνει τα εξής στον Πειραιά. Ο Βασίλης Μιχαλολιάκος είναι πρώτος αλλά χάνει έδαφος. Ο Γιάννης Μώραλης περνάει στον δεύτερο γύρο. Ο Θοδωρής Δρίτσας είναι τρίτος αλλά ανεβαίνει.

ΔΕΝ υπάρχει αμφιβολία ότι το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου δεν προκύπτει με απλή μέθοδο των τριών. Εστω κι αν οι υποψιασμένοι επιμένουν ότι εφόσον είναι στο παιχνίδι και τη δεύτερη Κυριακή, ο Μώραλης θα έχει σε αντίθεση με τον Μιχαλολιάκο εφεδρείες. Πόθεν; Τόσο η πλευρά Δρίτσα όσο και το ΚΚΕ πιο εύκολα θα μπορούσαν να πάνε προς αυτόν παρά προς τον νυν δήμαρχο. Κι αυτό γιατί η υποψηφιότητα Μώραλη είναι έτσι στημένη που να μπορεί να στηριχθεί έστω και χωρίς ευλογία. Το ίδιο το στρατόπεδο Μώραλη πολλαπλασιάζει, άλλωστε, τα μηνύματα προς το στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του Βαγγέλη Μαρινάκη στη συνέντευξη στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής» ότι θα ψήφιζε Δρίτσα αντί Μιχαλολιάκου στον δεύτερο γύρο. Κάτι, βέβαια, που μπορεί να διαβαστεί και ανάποδα, ιδίως αν συσχετισθεί με την αναφερθείσα στην αρχή δυναμική των δημοσκοπήσεων.

Η αναμέτρηση του Πειραιά είναι ενδιαφέρουσα. Ας πούμε, ο Μιχαλολιάκος είναι βέρος υποψήφιος της ΝΔ με χτισμένα υποσυστήματα υποστήριξης. Σύμφωνα με μια κλασική ανάγνωση, το πρώτο λιμάνι της χώρας δεν έχει κοινωνία πολιτών όπως η Αθήνα – δηλαδή ψηφοφόρους που, αν τους τη δώσει μπορεί να βγουν από τα κομματικά μαντριά στις αυτοδιοικητικές και να ψηφίσουν κανέναν Καμίνη. Ο Πειραιάς θεωρείται ότι απαρτίζεται από «φυλές» – Μανιάτες, Ολυμπιακούς και άλλους – που δεν σπάνε εύκολα αλλά λειτουργούν συντεταγμένα. Αυτό είναι και το ένα χαρτί που παίζει ο Μιχαλολιάκος. Το άλλο είναι ότι, με δεδομένη την πλήρη εξαφάνιση του ΠαΣοΚ στον Πειραιά, στο πρόσωπο του νυν δημάρχου θα φανούν οι αντοχές του κλασικού κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης στην παρούσα εποχή. Ομολογουμένως, δεν είναι η πιο μάχιμη περίπτωση.

ΟΠΩΣ πάντα όμως η ανάγνωση τοπικών αυτοδιοικητικών μαχών με το πρίσμα της εθνικής αναμέτρησης είναι ρηξικέλευθη. Ας πούμε, μια πειραιώτικη ματιά λέει ότι ο Μιχαλολιάκος ως δήμαρχος έβαλε απέναντι τους πάντες – από βουλευτές της ΝΔ και Εκκλησία μέχρι Ολυμπιακό – και μόνο ο Βαγγέλης Μαρινάκης σήκωσε το γάντι. Είναι μια λεπτή κατάσταση για τη ΝΔ. Οχι μόνο γιατί ο Πρωθυπουργός είναι Ολυμπιακός. Αλλά γιατί σε μια συγκυρία όπου οι μάχες είναι οριακές και αμφίρροπες σε πανελλήνια κλίμακα δεν μπορείς να αποξενώσεις κανέναν – πόσω μάλλον τους Ολυμπιακούς. Φυσικά, ο Μιχαλολιάκος στηρίζεται από τη ΝΔ. Αλλά το πέρασμα του Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου από τη φωτογραφία με τον Μώραλη και τον Μαρινάκη αποτελεί ένα χρήσιμο άλλοθι. Εστω κι αν η επιθυμία στα κεντρικά είναι να επικρατήσει ο Μιχαλολιάκος.

ΘΑ το καταφέρει γυρνώντας την κουβέντα στα περί Μπερλουσκόνι; Η αλήθεια είναι ότι ο Μώραλης – με δεδομένο το μιντιακό χτίσιμο της υποψηφιότητάς του και το είδος της επώνυμης επιχειρηματικής υποστήριξης την οποία έχει – δεν μπορεί να ποζάρει ως αντισυστημικός, προφίλ που περνάει σε αυτές τις εκλογές. Εχει όμως αυτό σημασία στον Πειραιά με δεδομένο τα σπάσιμό του σε «φυλές»; Δεν έχει. Μάχη συστημάτων έχουμε στο λιμάνι. Ενώ πρόκειται για το είδος του ντέρμπι όπου η διαιτησία δεν θα παίξει ρόλο.