Οι λαοί ως νήπια

Είναι ίσως η πρώτη φορά μέσα σε 40 χρόνια που θα διαφωνήσουμε με τον Γιάννη Τσαρούχη ενώ είναι πεθαμένος. Συγκεκριμένα γιατί σε μια θαυμάσια, κατά τα άλλα, συνέντευξή του στη Λίζα Πετρίδη, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, είχε πει κλείνοντας την κουβέντα ότι «πρέπει να παίρνεις το κοινό ως έξυπνο νήπιο και όχι ως σοφό γέρο». Ηταν τόσο ισχυρογνώμων, με έναν τρόπο που θα τον θεωρούσες ακόμη και ως άνθρωπο διαλλακτικό, ώστε είναι αμφίβολο ότι θα άλλαζε γνώμη έστω και αν μάθαινε, εκεί όπου είναι, το περιστατικό που έχουμε να καταγγείλουμε.

Είχαμε διαβάσει στις αρχές του περασμένου Φεβρουαρίου στα «ΝΕΑ» ότι «η βασιλική οικογένεια της Ισπανίας αποκάλυψε τους μισθούς και τα έξοδα όλων των μελών της». Οποιος επιχειρήσει μια πρόσθεση των μισθών και των εξόδων του βασιλιά Χουάν Κάρλος, της βασίλισσας Σοφίας και του διαδόχου Φιλίππου θα προκύψει το ποσόν των 557.123 ευρώ. Αν ο Ισπανός ή οποιοσδήποτε ευρωπαίος δημόσιος υπάλληλος, συνταξιούχος, γενικά μισθοσυντήρητος, δεν βρει τρομακτικό το ποσόν αυτό και μάλιστα για τρία μέλη μιας ολόκληρης βασιλικής οικογένειας δεν μπορεί να μην εξοργιστεί με τη δήθεν ακρίβεια με την οποία δηλώνεται το ύψος της βασιλικής αποζημίωσης και ειδικά με τον σκανδαλιστικό τρόπο που φιγουράρουν αυτά τα 123 ευρώ.

ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να σκεφθούμε ότι έπιασε ξαφνικά το φιλότιμο ελεγκτικούς μηχανισμούς που έχουν καλύψει τόσο άνομες διαδρομές χρήματος να είναι απόλυτα ακριβείς όσον αφορά τους μισθούς και τα έξοδα των βασιλιάδων. Ή ότι η ακρίβεια αυτή δεν υπάρχει εκ του πονηρού, προκειμένου δηλαδή να πειστούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λέει ψέματα μια βασιλική οικογένεια που φαίνεται να υπολογίζει και το τελευταίο δεκάλεπτο. Μέσα σ’ έναν κόσμο που το να εξαπατάς ή να εξαπατάσαι έχει γίνει καθεστώς, χωρίς κανείς να φαίνεται ότι ενοχλείται ιδιαίτερα, θα έπρεπε κανονικά να περιφέρουν ως ξόανο λατρευτικό τον υπουργό, τον διευθυντή ή τον προϊστάμενο του υπουργείου Οικονομικών της Ισπανίας που εγκρίνοντας και υπογράφοντας τους μισθούς και τα έξοδα των βασιλέων έδειχνε να σέβεται τα τρία ακροτελεύτια ευρώ όσο και τα 557.120 ευρώ.

Μπορεί βέβαια να υπάρχει μια «λογικότερη» εξήγηση αυτής της «ακρίβειας» και να σημαίνει ότι αν και οι ανάγκες της  βασιλικής οικογένειας είναι πολύ μεγαλύτερες, κάνει η ίδια τη χάρη στον ισπανικό λαό να τις περιορίζει. Η ολοφάνερη όμως κοροϊδία που προϋποθέτει αυτή η ακρίβεια γίνεται ακόμη εξοργιστικότερη με τις τελευταίες αράδες της ανακοίνωσης αναφορικά με το ύψος της βασιλικής αποζημίωσης. Σημειώνεται σε αυτές κατηγορηματικά: «Η πριγκίπισσα Χριστίνα που εμπλέκεται σε σκάνδαλο δεν θα λάβει καθόλου χρήματα».

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ δεν το έχουν διαβάσει ή δεν το θυμούνται, ο σύζυγος της πριγκίπισσας Χριστίνας, ο 45χρονος Ινιάκι Ουρνταγκαρίν, θεωρείται ύποπτος για υπεξαίρεση 5,8 εκατ. δολαρίων από δημόσια κεφάλαια. Είναι δηλαδή τόσο ανεπίληπτος ο θρόνος (ή το κράτος;) ώστε τιμωρεί την πριγκίπισσα που ο σύζυγός της «αμάρτησε» και δεν θα της καταβάλλει τον μισθό που δικαιούται.

Είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι άνθρωποι με την πρόθεση έστω της απάτης, ούτε καν αναμεμειγμένοι σε αυτήν, θα τους ενδιέφερε ποτέ μη τυχόν στερηθούν αυτά που «νομίμως» δικαιούνται; Επομένως η τιμωρία επιβάλλεται «για τα μάτια» του έξυπνου – κατά τον Τσαρούχη – νηπίου που, όπως φαίνεται πια κυριολεκτικά, «τα θέλει ο κώλος του».