Δυο εχθροί στην ίδια πόλη!

Στην κορυφή της πυραμίδας, λένε, φτάνουν μοναχά οι αετοί και τα σκουλήκια… Οσο κι αν τα προσωνύμιά τους «δείχνουν» πυραμίδα, ΠΑΟΚ και Αρης δεν θα πατήσουν ποτέ στην κορυφή της! Γιατί; Γιατί η αχλύς των συμπλεγμάτων τους τούς υποχρεώνει να περιπλανώνται γύρω από τον εκκωφαντικά σιωπηλό και ασύνορα περιορισμένο μικρόκοσμό τους.

Ο τελικός του Κυπέλλου ποδοσφαίρου είχε περάσει στην Ιστορία, ο Παναθηναϊκός είχε γεμίσει το τρόπαιο με γκολ και τον αντίπαλό του με αμφισβήτηση και την ίδια ώρα, 504 χιλιόμετρα μακριά από το θέατρο των ποδοσφαιρικών επιχειρήσεων, ο κόσμος του Αρη ετοίμαζε βέλη φαρμακερά…

Στο διαδικτυακό πεδίο μάχης άρχιζε ένας άλλος πόλεμος, περισσότερο ουσιαστικός και κυρίως κατατοπιστικός για κάποιον ψυχολόγο-ψυχίατρο, που θα ήθελε να αποκρυπτογραφήσει τον ψυχισμό των ασθενών του…

Από το κιτρινόμαυρο στρατόπεδο λοιπόν (των οπαδών) άνοιξε ένα θέμα που αφορούσε το πόσα εισιτήρια είχε αγοράσει ο Αρης για τον τελικό του 2010 και πόσα πήρε ο ΠΑΟΚ φέτος. Επίσης επισημάνθηκε ότι υπήρχαν κενά στις εξέδρες που είχαν δοθεί στον ΠΑΟΚ και τέλος, με κομπασμό, διαπιστώθηκε ότι ο Αρης κατέβασε στην Αθήνα 320 πούλμαν, ενώ ο ΠΑΟΚ μετά βίας γέμισε 176… Και πολύ το χάρηκαν τα «σκουλήκια» που νίκησαν τον μισητό δικέφαλο αετό στην κόντρα για το ποιος έστειλε τα περισσότερα στρατεύματα στη «μισητή» πρωτεύουσα και με μίσος άναψαν τα πληκτρολόγια σπέρνοντας διαλόγους ποτισμένους με τη χολή του εμφυλίου που δηλητηριάζει σκέψεις, ψυχές και σκοτεινιάζει μάτια και μυαλά…

Ολα αυτά από υποστηρικτές μιας ομάδας που πανηγύρισαν τρεις νίκες σε 34 αγώνες (!), που είδαν την εστία τους να παραβιάζεται 53 φορές και που, τέλος, την ξεπροβόδισαν στο μακρύ ταξίδι του υποβιβασμού. Στο μεταξύ, ο εμφύλιος στα γραφεία μαινόταν, ο Λάμπρος Σκόρδας ξιφουλκούσε κατά του Γιάννη Κόντη και η ομάδα κόνταινε, κόνταινε συνέχεια για να πάρει μπόι σαν είδε τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να είναι λιγότεροι στην εκστρατεία κατά του Παναθηναϊκού.

Από την άλλη οι «αετοί», αφού έκλεισαν μια ακόμη χρονιά «αδικημένοι από το αθηνοκεντρικό κατεστημένο», έψαξαν και βρήκαν τι φταίει και κήρυξαν ανένδοτο αγώνα εναντίον του. Ο Δημητράκης ο Σαλπιγγίδης ήταν η αιτία του τελευταίου κακού που βρήκε τους ασπρόμαυρους αετούς… Ο Σαλπιγγίδης ο εξωμότης, ο βέβηλος, που αρνήθηκε τη θρησκεία του ΠΑΟΚ και κάποτε ασπάστηκε το Τριφύλλι, ο μιαρός. Ο Σαλπιγγίδης που δεν αγωνίστηκε με λύσσα απέναντι στον Παναθηναϊκό γιατί κάποτε φόρεσε τη φανέλα του και κάποτε λέρωσε τα πνευμόνια του με το καυσαέριο της Αθήνας… Αυτόν, τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη… λιθοβόλησαν πρώτο οι «αναμάρτητοι» οπαδοί που για όλα ευθύνονται όλοι οι άλλοι εκτός από αυτούς. Αυτόν τον παίκτη, που επέστρεψε ως «άσωτος» στην αγκαλιά της Τούμπας, δεν τον έστερξαν ποτέ μετά το ατόπημά του· το πέρασμά του από την Αθήνα θεωρήθηκε τόσο μολυσματικό, που μπήκε στην καραντίνα του στενού μυαλού των φανατικών (και δυστυχώς όχι μόνο) για πάντα, όσα κι αν έκανε για να την ξεκλειδώσει, όσο κι αν προσπάθησε να ξανακερδίσει τη χαμένη εμπιστοσύνη.

Εκεί στη Δύση, στη Μαδρίτη, πανηγυρίζουν τη συμμετοχή δύο ομάδων τους στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλος πολιτισμός (ποδοσφαιρικός), άλλη παιδεία.

Η Θεσσαλονίκη επιβιώνει χάρη στο «ζωτικό ψεύδος»: εμείς είμαστε οι καλύτεροι, αλλά το κατεστημένο μας φρενάρει. Στη νέα περίοδο (εκτός θεαματικού απροόπτου) η πόλη που τη στολίζει ο Λευκός Πύργος θα εκπροσωπηθεί μόνο από μία ομάδα στη Σούπερ Λίγκα. Ο Αρης μετεωρίζεται στα πάθη του κατηφορίζοντας, ο ΠΑΟΚ αγκομαχάει από τα λάθη του στην ανηφόρα και οι δυο μαζί συνθέτουν έναν ιστό συμπλεγμάτων που παγιδεύει τα όνειρά τους για διάκριση. Κι όσο ο Βαρδάρης θα μαστιγώνει τα μυαλά, όσοι οπαδοί κι αν κατεβαίνουν στην Αθήνα, παγωμένοι θα επιστρέφουν· ό,τι χρώμα κι αν φορούν θα ξεθωριάζει από τις μπόρες του φανατισμού που ασταμάτητα τους δέρνουν… Και του χρόνου!