[Διαστάσεις] Δεν ήταν λάθος, ήταν έγκλημα

«Πιστεύω ότι ο φόνος της Τζιν ΜακΚόνβιλ και η μυστική ταφή του πτώματός της ήταν λάθος και μια σοβαρή αδικία προς την ίδια και την οικογένειά της». Ετσι τελειώνει η δήλωση που έκανε ο Τζέρι Ανταμς με αφορμή τη σύλληψή του για τη δολοφονία της 37χρονης χήρας και μητέρας δέκα παιδιών από τον IRA, το 1972. Το κατά πόσον ο πρόεδρος του Σιν Φέιν έχει οποιαδήποτε σχέση μ’ εκείνη τη δολοφονία θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Η δήλωσή του, όμως, είναι επιεικώς ανεπαρκής. Η ΜακΚόνβιλ απήχθη από καμιά δεκαριά κουκουλοφόρους μπροστά στα παιδιά της όταν γείτονες κατήγγειλαν στον IRA ότι ήταν πληροφοριοδότις της αστυνομίας. Στην πραγματικότητα, το μόνο που είχε κάνει ήταν να βοηθήσει έναν στρατιώτη που είχε τραυματιστεί σε μια ενέδρα της οργάνωσης. Οι απαγωγείς της τη μετέφεραν σε μια παραλία, την πυροβόλησαν από πίσω στον κρόταφο και έθαψαν το πτώμα σε άγνωστη τοποθεσία. Για χρόνια ο IRA έλεγε παραμύθια. Μόλις το 1999 αναγνώρισε τον φόνο. Μόλις το 2003 ανακαλύφθηκαν – τυχαία – τα οστά της γυναίκας.

Δεν επρόκειτο λοιπόν ούτε για λάθος ούτε για σοβαρή αδικία, αλλά για ένα στυγερό έγκλημα. Ναι, αλλά μήπως η οργάνωση δικαιολογείται επειδή βρισκόταν σε πόλεμο, όπως υποστηρίζει ακόμη και σήμερα ο Ανταμς; Οχι: όταν βρίσκεσαι σε πόλεμο σκοτώνεις τους αντιπάλους ή αυτούς που δουλεύουν για τους αντιπάλους, δεν δολοφονείς εν ψυχρώ αμάχους.

Ακόμη κι αυτή η δήλωση όμως, ακόμη και ο χαρακτηρισμός του συγκεκριμένου εγκλήματος ως «λάθους», πηγαίνουν ένα βήμα πιο πέρα από τις δηλώσεις και τις δικαιολογίες των δικών μας τρομοκρατών. Οι τελευταίοι δεν έχουν αισθανθεί την ανάγκη όχι να εκφράσουν τη λύπη τους για την αφαίρεση κάποιας ζωής (δεν λέω «αθώας», δεν είναι δουλειά των τρομοκρατών να κρίνουν αν κάποιος είναι αθώος ή ένοχος), όχι να εκδηλώσουν τη συμπαράστασή τους σε μια μάνα ή σε μια χήρα, αλλά ούτε καν να φροντίσουν ώστε να μην υπάρχουν θύματα από τις συνεχιζόμενες επιθέσεις τους σε πολυσύχναστα σημεία. Μία ημέρα πριν από την πρόσφατη επίσκεψη της Ανγκελα Μέρκελ εξερράγη ένα παγιδευμένο αυτοκίνητο στο κέντρο της Αθήνας. Από τύχη δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Το ότι οι τρομοκράτες τηλεφώνησαν και προειδοποίησαν δεν ελαφραίνει τη θέση τους. Οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει συμβεί.

Υπάρχουν πολλές και προφανείς διαφορές ανάμεσα στους ιρλανδούς και τους έλληνες τρομοκράτες. Οι πρώτοι πολεμούσαν για εθνικούς λόγους, οι δεύτεροι για ιδεολογικούς. Εκείνοι κατάλαβαν πότε ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους, οι δικοί μας εξακολουθούν να βάζουν βόμβες. Το Σιν Φέιν προσπαθεί να λύσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν και η υπόθεση ΜακΚόνβιλ θα επιταχύνει αυτή την πορεία. Εμείς τσακωνόμαστε για το αν υπάρχει καλή και κακή βία. Για το αν η μεγαλύτερη τρομοκρατία είναι εκείνη του Μνημονίου. Και για το αν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα απομνημονεύματα καταδικασμένων τρομοκρατών ως λογοτεχνικά έργα.