Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού

Στις 3 Δεκεμβρίου 2010 έληγε η προθεσμία των μεταθέσεων για τους εκπαιδευτικούς. Η Ελλη ήταν δασκάλα στην Αίγινα ήδη έναν χρόνο και σκεφτόταν να έρθει στην Αθήνα να διδάξει την επόμενη χρονιά. Στο μεταξύ «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει!». Ο έρωτας την κράτησε για πάντα στην Αίγινα.

Με το που βγήκε από το καράβι, τον Σεπτέμβριο του προηγούμενου χρόνου, το όμορφο νησί του Σαρωνικού την κέρδισε αμέσως. «Αισθάνθηκα τυχερή που μπορούσα να μένω κάπου όπου θα μπορώ να βλέπω τη θάλασσα κάθε μέρα. Αρχισα να ψάχνω για σπίτι έχοντας τη θέα ως  προϋπόθεση για να το νοικιάσω. Δεν με ένοιαζε να βρίσκεται κοντά στο σχολείο. Ηθελα μόνο να βλέπω από το παράθυρό μου τα καράβια να ταξιδεύουν».

Ο τόσο έντονος ρομαντισμός δεν χαρακτηρίζει πολλούς σήμερα, όμως η 32χρονη Ελλη δεν θα μπορούσε να ζήσει διαφορετικά. Θέλει να περιβάλλεται από ανθρώπους που έχουν ευγένεια, λεπτούς τρόπους κι ευαισθησία. Και η ζωή, συχνά – πυκνά, μας κάνει τα χατίρια και φέρνει στον καθέναν αυτό που επιθυμεί πραγματικά.  

«Από τους πρώτους ανθρώπους που με κέρδισαν στην Αίγινα ήταν μια κυρία που έμενε δίπλα μου και παρά την διαφορά της ηλικίας είχαμε γίνει φίλες» θυμάται η Ελλη και συνεχίζει: «Ενα βράδυ, της ζήτησα να μου πει πού μπορώ να πάω να φάω και μου πρότεινε ένα εστιατόριο που είχε, λέει, πολύ καλό φαγητό». Η φίλη της δεν διαψεύσθηκε. Η Ελλη έφαγε ωραία αλλά, εκτός από αυτό, εκείνο το ίδιο βράδυ κέρδισε και την καρδιά του αγαπημένου της. «Ο Γιώργος ήταν ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού και κάθε φορά που πηγαίναμε με την παρέα μου μας περιποιούνταν κάπως παραπάνω. Νόμιζα ότι απλώς είναι καλός επιχειρηματίας και θέλει να έχει τους μόνιμους πελάτες του ευχαριστημένους» λέει η 32χρονη δασκάλα.  

 Ολα κυλούσαν φυσιολογικά στο νησί αλλά ένα περιστατικό που επαναλαμβανόταν τακτικά άρχισε να σπάει την χειμωνιάτικη μελαγχολία. Δύο με τρεις φορές την εβδομάδα η Ελλη έβρισκε στο αυτοκίνητό της μικρά πορτοκαλί τριαντάφυλλα, τα οποία συμπτωματικά ήταν το αγαπημένο της λουλούδι.

«Με έκανε κι αισθανόμουν πολύ όμορφα, ειδικά τις πρώτες φορές. Σχεδόν τα περίμενα. Κάποια στιγμή μόνο όταν υποψιάστηκα ότι μπορεί να μου τα άφηνε κάποιος που δεν ήθελα άρχισα να εκνευρίζομαι». Ετσι πέρασε ο πρώτος χρόνος στην Αίγινα για την Ελλη: μαθήματα, φαγητό στην αγαπημένη της ταβέρνα με τους συναδέλφους της και λουλουδάκια  από τον ανώνυμο θαυμαστή της.  Οταν μετά τις καλοκαιρινές διακοπές επέστρεψε πάλι στο νησί για να διδάξει, την περίμεναν το ωραίο σπιτάκι δίπλα στη θάλασσα, η αγαπημένη φίλη της και ο θαυμαστής της. «Συνέχιζα να πηγαίνω με τους φίλους μου για φαγητό στο εστιατόριο του Γιώργου και να δεχόμαστε την περιποίησή του. Μια μέρα αποφάσισε να έρθει στο τραπέζι μας και να μας μιλήσει. Εξεπλάγην όταν μου είπε ότι με θυμόταν. Δεν μου ζήτησε όμως να βγούμε. Εφυγα κάπως απογοητευμένη από το τραπέζι και όταν πήγα να παρκάρω κοντά στο σπίτι μου με πλησίασε μια μηχανή. Ο οδηγός ήταν ο Γιώργος και κρατούσε μικρά πορτοκαλί τριανταφυλλάκια…».

Από εκείνη τη στιγμή έγιναν αχώριστοι. Μετά από λίγους μήνες αποφάσισαν να ανταλλάξουν όρκους αιώνιας πίστης με μια απλή και σεμνή τελετή στο νησί όπου μένουν, την Αίγινα. Τις ευτυχισμένες στιγμές του ζευγαριού απαθανάτισε ο Δημήτρης Βλάικος.