[Προβολείς] «Στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης»

Το αποτρόπαιο του λούνα παρκ δεν είναι υπόθεση ενός μόνον ανευθυνοϋπεύθυνου δημάρχου, ενός μόνο γυρολόγου με παιχνίδια σκοτώστρες ή ενός μόνο ράθυμου αστυνομικού τμήματος. Για να σκοτωθεί ένα παιδί, την ώρα μάλιστα του παιχνιδιού, πρέπει να συμπράξουν πολλές δόλιες δυνάμεις, τις πιο πολλές δεν τις ξέρουμε ή μάλλον δεν τις θυμόμαστε. Για κάτι τέτοια κενά μνήμης, για κάτι τέτοια απρόσιτα του ασυνείδητου, εφευρέθηκε η ευνομούμενη πολιτεία. Για να ζητάει χαρτιά, να πραγματοποιεί ελέγχους, να κόβει κλήσεις, πρόστιμα και πισινούς εν ανάγκη. Για τα υπόλοιπα έχει μεριμνήσει ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ. «Φαντάσου παιδάκια, όλο παιδάκια, που θα ‘ναι σ’ ένα μεγάλο χωράφι με σίκαλη και που θα παίζουνε ξερωγωκάτι, ένα παιχνίδι. Μιλάμε, χιλιάδες παιδάκια, κι εκεί γύρω να μην είναι κανείς – κανένας μεγάλος, λέω δηλαδή – μονάχα εγώ. Κι εγώ θα στέκομαι άκρη άκρη σ’ ένα ξεκούδουνο γκρεμό. Και η δουλειά μου εμένα θα ‘ναι να τα πιάνω εκεί που θα κοντεύουνε να πέσουνε στον γκρεμό – λέω, ας πούμε, εκεί που τρέχουνε και που δεν βλέπουνε πού πάνε, εγώ θα πρέπει να πετιέμαι από κάπου και να τα πιάνω. Μόνο αυτό θα ‘κανα όλη μέρα. Θα ‘μουνα ξερωγώ στη σίκαλη, στα στάχια, ο πιάστης. Τελείως παράνοια είναι, και το ξέρω, αλλά μόνο αυτό θα ‘θελα εγώ στο βάθος βάθος».