[Εμπιστευτικά] Ποιος φοβάται;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν ξέρω τι θα αποδώσει η διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης που φαίνεται να ξεκινάει. Ούτως ή άλλως, οι δύο προηγούμενες προσπάθειες επί Σημίτη και επί Καραμανλή μάλλον απέτυχαν από την άποψη της αναμόρφωσης των θεσμών.
Να σημειώσω κατ’ αρχήν ότι τις αλλαγές στο Σύνταγμα τις θυμόμαστε συνήθως όταν το Σύνταγμα δεν μπορεί να αλλάξει. Και μόλις μπορεί να αλλάξει ξεχνάμε τις αλλαγές.
Τυπικό παράδειγμα, η συνταγματική προστασία του πολιτικού προσωπικού – υπουργών και βουλευτών…
Δεν ξέρω λοιπόν ούτε τι θα προτείνουν τα κόμματα ούτε τι θα ψηφίσουν τελικά.
Υπάρχει όμως μια πρόβλεψη του Συντάγματος η οποία θεωρώ ότι πρέπει να αλλάξει επιτακτικά: είναι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Οι λόγοι είναι τρεις.
Πρώτον, επειδή δεν νοείται ο έλληνας πολίτης να εκλέγει τον διαμερισματικό σύμβουλο της γειτονιάς του, αλλά όχι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του.
Είναι ένα τεράστιο έλλειμμα στην ίδια τη λογική μιας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, το οποίο δεν μπορεί να παραταθεί.
Δεύτερον, επειδή ακόμη κι αν δεν διευρυνθούν οι αρμοδιότητες του Προέδρου θα αυξηθεί το κύρος του.
Πολλοί το φοβούνται. Πολλοί θεωρούν ότι έτσι θα διαταραχθεί μια θεσμική ισορροπία που θέλει έναν Πρωθυπουργό σχεδόν πανίσχυρο και έναν Πρόεδρο μάλλον διακοσμητικό.
Προσωπικά πιστεύω το αντίθετο. Πως με την άμεση εκλογή του Προέδρου θα αποκατασταθεί (έστω εμμέσως) μια θεσμική ισορροπία αντίβαρων και ελέγχων, απαραίτητη σε μια σύγχρονη κοινωνία.
Για να το πω διαφορετικά, η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία μας δεν θα γίνει έτσι περισσότερο προεδρική. Θα γίνει όμως σίγουρα περισσότερο δημοκρατία.
Τρίτον, επειδή η άμεση εκλογή θα άρει έναν μόνιμο παράγοντα πολιτικής αστάθειας που προκύπτει από τη σύνδεση της εκλογής του Προέδρου με τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών.
Σε πολλές περιπτώσεις έως τώρα, η εκλογή του Προέδρου έχει χρησιμοποιηθεί όχι ως μια εκλογή ενός Πρόεδρου αλλά ως μέσο θεσμικού εκβιασμού ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Τουλάχιστον σε μία περίπτωση, το 2009, αυτός ο εκβιασμός απεδείχθη καταστροφικός για τον τόπο.
Ακούω φυσικά τη γνωστή «δημοφοβική» ένσταση που διατυπώθηκε ακόμη και για την εκλογή των ευρωβουλευτών με σταυρό.
– Και τι θα γίνει αν οι ψηφοφόροι ψηφίσουν για Πρόεδρο τον Ζαγοράκη ή τον Λαζόπουλο;
Η απάντησή μου είναι μία: με γεια τους και χαρά τους!
Αυτή είναι η δημοκρατία στο κάτω κάτω. Καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει αν δεν εμπιστεύεται τη βούληση του δήμου.
Και η άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι παρά μια προσφυγή στην κρίση του δήμου. Ποιος τη φοβάται;
Google news
