[Αγιογραφίες] Παστίτσιο

ΣΤΗΝ πολιτική τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Και τα κόμματα δεν αυτοκτονούν. Γιατί λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει και βγάζει διαρκώς στον φούρνο το παστίτσιο με τη δραχμή; Μια το κάνει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και η κεντρική καμπάνια της Κουμουνδούρου – «καμία θυσία για το ευρώ». Και μια ο μειλίχιος Γιάννης Δραγασάκης – «αν βρεθούμε σε δίλημμα θα απευθυνθούμε στον λαό» – που βάζει εμμέσως πλην σαφώς θέμα δημοψηφίσματος.

ΕΡΩΤΗΜΑ: δεν κατάλαβαν ότι έχασαν τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 διότι λειτούργησε εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ – «Και η Ελλάδα, κύριε;» ρωτούσε το παιδάκι στο YouTube – το δίλημμα ανάμεσα στο ευρώ και στη δραχμή; Τότε γιατί το επαναφέρουν; Και μάλιστα το επαναφέρουν από μόνοι τους, σε μια φάση που ούτε οι πιο ξινοί αρθρογράφοι του γερμανικού Τύπου ούτε οι πιο κυνικοί αναλυτές του αγγλοαμερικανικού Τύπου υιοθετούν μια επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή ακόμη και ως ακραίο σενάριο. Υπάρχουν δύο εξηγήσεις:

ΕΞΗΓΗΣΗ πρώτη: η αγωνία να κρατηθεί η εσωκομματική συνοχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ενσωματώνει μια δραχμική Αριστερά που έχει επικεφαλής τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Αυτή μετράει ένα σημαντικό ποσοστό στον κομματικό μηχανισμό της κορυφής, της μέσης και της βάσης. Η προφανής ερμηνεία είναι ότι στην Κουμουνδούρου έχουν επιλέξει να αποφύγουν μια μείζονα εσωκομματική σύγκρουση με διασπαστικά χαρακτηριστικά. Οι καβγάδες για τα αυτοδιοικητικά ψηφοδέλτια αποτελούν αψιμαχίες μπροστά της. Μάλιστα. Από πότε όμως οι τσιπραίοι είχαν τέτοιες ευαισθησίες; Το 2008-2010 δεν έχασαν καμία ευκαιρία να κάνουν τη ζωή πατίνι στους Ανανεωτές, ούτε έχασαν τον ύπνο τους, παρά το αρχικό σοκ, όταν αυτοί τα μάζεψαν και έφυγαν. Ασχέτως αυτού, φαίνεται ότι στον ΣΥΡΙΖΑ κάνουν την επιλογή να μην τα σπάσουν μεταξύ τους – και μετά βλέπουμε.

ΕΞΗΓΗΣΗ δεύτερη: η κυνική ανάγνωση της συγκυρίας. Το «Βυθίσατε το “Χόρα”» δεν υποχρέωσε τον Ανδρέα να κάνει πόλεμο με την Τουρκία ως πρωθυπουργός. Ούτε, βέβαια, το ΠαΣοΚ έβγαλε τη χώρα από την τότε ΕΟΚ επειδή απεχώρησαν οι βουλευτές του ως αξιωματική αντιπολίτευση από τη σχετική ψηφοφορία στη Βουλή των Ελλήνων. Στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν ότι θέμα δραχμής δεν υπάρχει στην Ευρώπη, άρα δεν πειράζει να πετιέται και καμία παρόλα παραπάνω εν Ελλάδι. Οσο για την περίφημη σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα που θα κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ να προκαλέσει δημοψήφισμα – ούτε αυτή θα συμβεί ποτέ. Το Μνημόνιο εκπνέει τους επόμενους 8-10 μήνες. Πάμε για άλλα. Αρα ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει εκ του ασφαλούς. Και το κάνει με δύο παραδοχές.

ΠΑΡΑΔΟΧΗ πρώτη: ούτε οι ψηφοφόροι πιστεύουν ότι κινδυνεύουμε να πάμε στη δραχμή. Αρα ο φόβος του 2012 – που φύλαξε τα έρημα – δεν αποτελεί πλέον παράγοντα εκλογικής συμπεριφοράς.

ΠΑΡΑΔΟΧΗ δεύτερη: κουρελιασμένοι από την ύφεση και φτωχοποιημένοι από τη λιτότητα, οι ψηφοφόροι θέλουν κάποιον να τα χώσει στη Μέρκελ. Οι ίδιοι δεν μιλάνε, δεν έχουν φωνή. Κραυγάζει ως νέο γελαστό παιδί για λογαριασμό τους ο Αλέξης Τσίπρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει, λοιπόν, το χαρτί μιας «σιωπηλής πλειοψηφίας» που – σε αντίθεση με τους συντηρητικούς οικογενειάρχες της μέσης Αμερικής στους οποίους αναφερόταν ο Νίξον που πολιτογράφησε τον όρο – είναι οργισμένη και αριστερόστροφη.

ΤΙΣ παραδοχές αυτές δεν τις επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις – που όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο μόνος που τις αμφισβητεί. Το συμπέρασμα είναι ότι η Κουμουνδούρου έχει πάρει το ρίσκο μιας στρατηγικής έντασης που θεωρεί δεδομένη τη σταθερότητα.