Το πιο ακραίο στριπτίζ

«Κάτω από το δέρμα». Μια ταινία για μια εξωγήινη: η Σκάρλετ Τζοχάνσον – σε μια θαρραλέα ερμηνεία – φτάνει στη Γη (για την ακρίβεια, στη Γλασκώβη) και παρασύρει διάφορους άνδρες στον χαμό τους. Με μια φιλόδοξη ιδιαιτερότητα: τα πάντα είναι στημένα γύρω από τη ματιά της κεντρικής ηρωίδας, λες και το ίδιο το φιλμ απευθύνεται σε κατοίκους άλλου γαλαξία. Η μουσική, πλήρως απόκοσμη και, ως εκ τούτου, απειλητική. Εξίσου απόμακρη και η αισθητική – απουσιάζει, ας πούμε, οποιαδήποτε «καλλιτεχνική» αναφορά. Οι δε εξηγήσεις, απειροελάχιστες. Για να το θέσω πιο απλά, ο θεατής που θα μπει στην αίθουσα για να δει τσοντίτσα με τη Τζοχάνσον ενδέχεται να βγει από την αίθουσα εξοργισμένος, όπως λίγο-πολύ εξοργισμένοι αισθάνθηκαν εκείνοι που πήγαν να δουν τσοντίτσα με την Μπελούτσι και τους προέκυψε το «Μη αναστρέψιμος». Ενας θεατής που ο Τζόναθαν Γκλέιζερ, σκηνοθέτης του φιλμ, «εκδικείται», βάζοντας την ηρωίδα του να βγαίνει από τα ρούχα, αλλά και από το δέρμα της.

Αρα, μια ταινία και για την ανθρωπότητα: ο Γκλέιζερ είχε τη φαεινή ιδέα να φιλμάρει «λαθραία» μεγάλο μέρος της, βάζοντας την πρωταγωνίστρια να περιφέρεται σε κλαμπ και λεωφόρους σ’ ένα διαπλανητικό candid camera, όπου οι αντιδράσεις των έκπληκτων παρατηρητών προκύπτουν τόσο από την αλλόκοτη συμπεριφορά της όσο και από το ότι, διάολε, είναι η Σκάρλετ Τζοχάνσον – έστω και με μελαχρινή περούκα. Δυο παρατηρητές: ένας ο Γκλέιζερ και μία η «εξωγήινη». Τα βλέμματα των οποίων παρατηρούμε στο τέλος εμείς ως θεατές. Παράξενη εξίσωση, για ένα, ούτως ή άλλως, παράξενο φιλμ.

Απομένει μια ταινία για το σύμπαν: στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου και πρωτοπροβλήθηκε  το (βασισμένο στο βιβλίο του Μισέλ Φέιμπερ) φιλμ, τα γιουχαΐσματα συναγωνίστηκαν σε ένταση τα χειροκροτήματα. Σ’ αυτό του Λονδίνου, το ίδιο. Και, ειλικρινά, σπάνια συναντάς πλέον ταινίες όπως αυτή. Ταινίες διχαστικές, που τρυπώνουν… κάτω από το δέρμα σου και μένουν εκεί, αφού έχεις αφήσει πια την αίθουσα, μαζί με το σύμπαν τους. Ελα, όμως, που το σύμπαν στο οποίο εσύ ο ίδιος επιστρέφεις δεν είναι πια το ίδιο, καθώς κουβαλάς πλέον τα χνάρια μιας εμπειρίας που έχει μετατοπίσει το δικό σου κέντρο βάρους. Απίστευτος ο κόσμος, κι ο χαρακτήρας μας.

Βαθμοί: 8

Βελτιωμένο σίκουελ

«The amazing Spider-Man 2»: Πρέπει να σκοτώνονται δεκάδες αθώοι πολίτες στις σκηνές έντονης δράσης, αλλά καµιά απώλεια δεν καταγράφεται, και δεν νοιαζόµαστε κιόλας. Η αλήθεια είναι πως στη µετα-Νόλαν εποχή οι ταινίες που αφορούν κόµικ ήρωες έχουν βελτιωθεί. Τούτο εδώ, µάλιστα, λειτουργεί εξίσου και ως λαβ στόρι. Και όχι σχηµατικό, αλλά σοβαρό και δουλεµένο. Στις δυόµισι ώρες που διαρκεί όµως νιώθεις τη φιλοδοξία του να κρεµάει λίγο. Τα ειδικά εφέ πάντως αφήνουν πολύ πίσω τα προηγούµενα φιλµ: ανά φάσεις κόβονταν τα γόνατά µου! Και, για να πούµε την αλήθεια, είναι ευχάριστο να συναντάς παραγωγές τέτοιου µεγέθους που δεν προσβάλλουν τη νοηµοσύνη σου. Ωραίος κακός ο Τζέιµι Φοξ.

Βαθμοί: 6

Τσιγγάνικη ζωή

«Στιγμές στη ζωή ενός ήρωα»: Μια οικογένεια Τσιγγάνων στη Βοσνία- Ερζεγοβίνη. Η σύζυγος, έγκυος στο τρίτο παιδί. Εντονοι πόνοι στην κοιλιά. «Υπάρχει πρόβλημα» λένε οι γιατροί. Ο ήρωάς μας όμως δεν έχει ασφάλιση. Και το παιδί «μπορεί να είναι νεκρό». Ο Ντάνις Τάνοβιτς φιλμογραφεί από απόσταση αναπνοής, σχεδόν στα όρια του θρίλερ – πατά όμως σε μια αληθινή ιστορία, ενώ και οι ηθοποιοί του μόνο ηθοποιοί δεν είναι: ο Ναζίφ Μούτζικ και η οικογένειά του, πραγματικοί Τσιγγάνοι, αναπαριστούν το δικό τους δράμα. Ο πρώτος κέρδισε πέρυσι το βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Σήμερα εκλιπαρεί για οικονομική βοήθεια.

Βαθμοί: 7

Το άλλο μας πρόσωπο

«Να κάθεσαι και να κοιτάς»: Η Αντιγόνη φτάνει στη γενέτειρά της αποφασισμένη να εγκατασταθεί. Δυστυχώς η ασυμβίβαστη φύση της θα τη φέρει αντιμέτωπη με το άσχημο πρόσωπο της ελληνικής επαρχίας. Η καλή φωτογραφία αλλά και ο ζυγισμένος αρχικά  ρυθμός σε βάζουν στο κλίμα. Υπάρχει όμως πρόβλημα τόσο στις ερμηνείες (με τις εξαιρέσεις των Νίκου Γεωργάκη, Κωνσταντίνου Σιραδάκη και Γιώργου Ζιόβα, οι υπόλοιποι εκ των βασικών κινούνται από το μέτριο ως το προβληματικό – φταίνε και οι διάλογοι) όσο και στη σχηματικότητα των καταστάσεων. Μεταξύ μας, τα ίδια είχε πει πολύ πιο ουσιαστικά ο Νίκος Γραμματικός στον «Βασιλιά» του.

Βαθμοί: 4

Μια σκοτεινή στιγμή

«Το χαμένο σήμα της Δημοκρατίας»: Το κλείσιμο της ΕΡΤ αποτέλεσε το μαύρο σημείο μιας διακυβέρνησης που ταυτόχρονα στη συνείδηση κάποιων έμελλε να γίνει και το σήμα κατατεθέν της – και ο Γιώργος Αυγερόπουλος παρακολουθεί όλη τη διαδικασία με λόγο καταγγελτικό αλλά και με στοιχεία που, αν μη τι άλλο, μαρτυρούν σοβαρή έρευνα και δίνονται με ρυθμό σχεδόν εθιστικό. Μην περιμένετε κάποια τιτάνια σκηνοθετική έμπνευση όμως.

Βαθμοί: 5

Για τα παιδιά

«Ενας σκίουρος σούπερ ήρωας»:Ενας σκίουρος προσπαθεί να εισβάλει σε κατάστημα ξηρών καρπών, παρέα με αγέλη μικρών συμπαθέστατων τρωκτικών, σε μια εντυπωσιακά «ζωγραφισμένη» cartoon περιπέτεια για παιδιά – πόσο κρίμα που προβάλλεται αποκλειστικά σε μεταγλωττισμένη βερσιόν: χάνονται οι φωνές των Λίαμ Νίσον, Μπρένταν Φρέιζερ και Γουίλ Αρνέτ. Κρίμα.

Βαθμοί: 5

Χαβαλές (θα μπορούσε)

«Goldfish»: Σε μια Ελλάδα του μέλλοντος δύο αδέλφια που κληρονομούν από τον μαφιόζο πατέρα τους την επιχείρησή του, ένας άνδρας μυστηριώδης και μια ονειροπόλα και ρομαντική κοπέλα, συναντώνται. Και γενικώς πέφτει ξύλο κατά τα μοντέρνα ασιατικά πρότυπα – μαζί του όμως και ηθελημένα αστείες υπερβολές. Το όλο καλαμπούρι όμως τραβά υπερβολικά σε διάρκεια.

Βαθμοί: 3