Οι 12+1 πρωταγωνιστές του Μνημονίου

Τέτοιες ημέρες πριν από τέσσερα χρόνια η Ευρώπη φλέγεται, με προσάναμμα το ελληνικό πρόβλημα δημοσιονομικής εκτροπής που έχει στείλει τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας στα ύψη και την έχει φέρει στο χείλος της χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου εγκαταλείπει και τους τελευταίους δισταγμούς και ανακοινώνει την προσφυγή της για δανεισμό στον μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης που είχαν δημιουργήσει νωρίτερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ – που έβαλε για πρώτη φόρα πόδι σε χώρα της ευρωζώνης.

Ακολούθησαν τέσσερα πέτρινα χρόνια. Το Μνημόνιο Συνεργασίας – όπως ήθελε να το πλασάρει αρχικά η κυβέρνηση – άλλαξε τα πάντα στη χώρα. Ολα έπρεπε πλέον να δικαιολογήσουν την παρουσία τους εξαρχής απέναντι στην τρόικα που ανέλαβε την επιτήρηση της εφαρμογής του.

Ποιοι ήταν και πού βρίσκονται σήμερα οι άνθρωποι που χειρίσθηκαν την υπαγωγή της Ελλάδας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο κατά τα πρότυπα του δόγματος Τρούμαν: βοήθεια έναντι εκχώρησης κυριαρχίας;

Αν την Ιστορία κινεί πρωτίστως η βούληση των προσώπων που βρίσκονται επί σκηνής, ο συνδυασμός όσων πρωταγωνίστησαν σε αυτήν την καμπή της ελληνικής Ιστορίας δεν ήταν ο καλύτερος. Σήμερα οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής βρίσκονται εκτός παιχνιδιού. Και τα γεγονότα της πορείας προς το Μνημόνιο στοιχειώνουν κάποιους από αυτούς.

Γιώργος Παπανδρέου
Καπετάνιος χωρίς πυξίδα
Αν για τον Γιώργο Παπανδρέου η πρωθυπουργία ήταν περίπου άσκηση κληρονομικού δικαιώματος, η διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης ήταν σαν παιχνίδι αυτοσχεδιασμού, στο πλαίσιο του οποίου έδειξε αναποφάσιστος και αυτό στάθηκε μοιραίο.
Το 2008-2009 η παγκόσμια κρίση χτυπούσε την πόρτα της Ελλάδας, αλλά ο υποψήφιος έλληνας πρωθυπουργός – που δεν γνωρίζει οικονομικά –  δεν έχει οικονομικό σύμβουλο… Ο διαπρεπής οικονομολόγος Ηρακλής Πολεμαρχάκις, συμμαθητής και φίλος του, θα προσκληθεί στην Αθήνα γι’ αυτόν τον ρόλο, αλλά σύντομα το περιβάλλον Παπανδρέου θα τον παραγκωνίσει και ο Πολεμαρχάκις θα επιστρέψει στο πανεπιστήμιό του. Ρόλο οικονομικού συμβούλου θα αναλάβει η καθηγήτρια Λούκα Κατσέλη, παλιά φίλη των Παπανδρέου και σύζυγος του πρώην υπουργού Γεράσιμου Αρσένη, και δευτερευόντως ο εντελώς διαφορετικών αντιλήψεων Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ωστόσο πολλοί είναι αυτοί που δίνουν οικονομικές συμβουλές στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ και εν συνεχεία πρωθυπουργό: από τους δύο αδελφούς του, Ανδρίκο και Νίκο Παπανδρέου, μέχρι κάποιοι από τους ξένους που συναντά στις διεθνείς επαφές του. 

ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ. Στον πρώτο καιρό της πρωθυπουργίας οικονομικός του σύμβουλος θα χριστεί και ο μετέπειτα πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, χωρίς συχνή παρουσία, αλλά και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ιταλίας Τομάζο Σκιόπα που πέθανε αιφνιδίως στις 19 Δεκεμβρίου 2010.
Ουσιαστικά ο Παπανδρέου ετοιμάζεται να αναλάβει μια χώρα που οδεύει προς δημοσιονομική εκτροπή χωρίς να έχει ιδέα για τους χειρισμούς που απαιτούνται – παρά την ενημέρωση από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιώργο Προβόπουλο. 
Αυτό τον οδηγεί σε λάθη. Προεκλογικά λανσάρει το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» σε συνδυασμό με το προεκλογικό πρόγραμμα παροχών του ΠαΣοΚ, το οποίο θεωρούσε «αδιαπραγμάτευτο» και μετά τις εκλογές. Παρότι ο ίδιος ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Ενωση ότι το έλλειμμα στο τέλος του έτους θα πλησίαζε το 13%, αντί του 6% που προέβλεπε η προηγούμενη κυβέρνηση, άργησε να πάρει μέτρα, ελπίζοντας ότι θα βρει λεφτά με προσωπικές επαφές. 
Παρότι οι Ευρωπαίοι τον πιέζουν, στις αρχές Φεβρουαρίου θα πάει στο Φόρουμ του Νταβός περισσότερο για δημόσιες σχέσεις. Εκεί θα εκπλαγεί όταν ένας δημοσιογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» θα τον αντιμετωπίσει σαν πρωθυπουργό χώρας υπό πτώχευση, κυνηγώντας τον στους διαδρόμους για απαντήσεις.
Μόνο τότε θα αρχίσει να συζητεί για σχέδια σωτηρίας από την ευρωζώνη και αυτοπροβάλλεται ως εισηγητής της ιδέας για συμμετοχή του ΔΝΤ, λόγω της τεχνογνωσίας του. Στο μεταξύ έχει εγκαταστήσει στην Αθήνα κλιμάκια του Ταμείου για να δώσουν φοροτεχνικές συμβουλές και εξομολογείται σε συνεργάτες του ότι ο «φίλος του Ντομινίκ έχει δώσει στο ΔΝΤ αναπτυξιακό χαρακτήρα». 
Ακόμη και τον Μάρτιο του 2010, μετά τη συγκρότηση του Μηχανισμού Στήριξης, θα δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται λεφτά. Τα σπρεντ όμως καλπάζουν και τρεις απόπειρες δανεισμού θα ολοκληρωθούν με επιτόκια άνω του 6%. Τελικά, το μεσημέρι της 23ης Απριλίου 2010 θα ανακοινώσει την προσφυγή της χώρας στον Μηχανισμό με θεατρικό τρόπο: με διάγγελμα από το Καστελλόριζο ανήμερα την ονομαστική γιορτή του και με διατυπώσεις που παραπέμπουν στον Οδυσσέα και στη διαδρομή του ώς την Ιθάκη.
Στο πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου το Υπουργικό Συμβούλιο και η Βουλή – χωρίς εκτενείς συζητήσεις – εγκρίνουν το Μνημόνιο και την πρώτη δανειακή σύμβαση που εξασφαλίζει στη χώρα 110 δισ. ευρώ, με την προοπτική να επιστρέψει στις αγορές την άνοιξη του 2012, αφού εξυγιάνει τα δημοσιονομικά της και προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις.

ΤΟ ΒΑΡΟΣ. Σύντομα όμως προκύπτει ότι το Μνημόνιο περιλαμβάνει δεσμεύσεις τις οποίες ούτε η ελληνική κοινωνία μπορεί να δεχθεί ούτε ο ίδιος και η κυβέρνησή του είναι σε θέση να υλοποιήσουν. Η απογοήτευση των δανειστών κλιμακώνεται και φθάνει τελικά στο γνωστό επεισόδιο στις Κάννες, με τον Νικολά Σαρκοζί και την Ανγκελα Μέρκελ. Εκεί δεν έλειψαν και τα «γαλλικά», λόγω της ιδέας του πρωθυπουργού θα θέσει σε δημοψήφισμα την απόφαση για κούρεμα κατά 50% του ελληνικού χρέους που κατείχαν ιδιώτες. Επιμένει ώς τώρα ότι ήταν σωστή επιλογή, παρότι τον ανάγκασε να παραδώσει τα ηνία στον Λουκά Παπαδήμο. 
Σήμερα είναι απλώς βουλευτής του ΠαΣοΚ και για μεγάλα διαστήματα απουσιάζει στο εξωτερικό για διαλέξεις, ενώ παραμένει πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Γιώργος Παπακωνσταντίνου
Ο διαπραγματευτής
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ήταν ο άνθρωπος στον οποίο ο Γ. Παπανδρέου, είτε ως πρόεδρος του ΠαΣοΚ είτε ως πρωθυπουργός, δεν έφερνε αντιρρήσεις. Ο φιλόδοξος οικονομολόγος με θητεία στον ΟΟΣΑ ήταν μετεγγραφή στον «νεοπαπανδρεϊσμό» από το περιβάλλον Σημίτη. Ετοιμόλογος, με αυτοπεποίθηση και κάποια έπαρση, επέβαλε τη γνώμη του στην οικονομική πολιτική όταν ανέλαβε, τον Οκτώβριο του 2009, αντί της Λούκας Κατσέλη η οποία όμως κράτησε ένα τμήμα της ως υπουργός Ανάπτυξης. Είχε προηγηθεί η τετράμηνη θητεία του ως ευρωβουλευτή και η επιτυχημένη παρουσία του στον ρόλο του εκπροσώπου Τύπου του ΠαΣοΚ. 
Στον Παπακωνσταντίνου καταλογίζεται ότι άργησε, όσο και ο Παπανδρέου, να αντιληφθεί την ανάγκη λήψης μέτρων αμέσως μετά τη διαπίστωση της δημοσιονομικής εκτροπής. Του καταλογίζουν ότι προκειμένου να μην έρθει σε ρήξη με τα κομματικά στελέχη του ΠαΣοΚ κατέθεσε προϋπολογισμό με παροχές και περίμενε λύσεις που θα προέκυπταν κυρίως από τις επαφές του πρωθυπουργού με διεθνείς παράγοντες. 
Ο ίδιος βρισκόταν διαρκώς δίπλα στον Γ. Παπανδρέου κατά τις συζητήσεις για τη συγκρότηση του Μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης και κατ’ ουσίαν τον κατηύθυνε. Ηταν επίσης ο βασικός διαπραγματευτής του Μνημονίου αλλά ο ίδιος παραδέχθηκε ότι όλα έγιναν υπό πίεση χρόνου. 
Στο πρώτο στάδιο εφαρμογής του Μνημονίου ήταν πανίσχυρος, αλλά τελικά ο Γ. Παπανδρέου τον αντικατέστησε με τον Βαγγέλη Βενιζέλο τον Ιούνιο του 2011. Σήμερα βρίσκεται εκτός πολιτικής και αναμένει τη δίκη του στο Ειδικό Δικαστήριο. Παραπέμφθηκε από τη Βουλή για δύο κακουργήματα εξαιτίας των χειρισμών που έκανε με τη λίστα Λαγκάρντ.

Ντομινίκ Στρος-Καν
Ο καθοδηγητής
Ισως ο πιο ενδιαφέρων πρωταγωνιστής σε αυτή την υπόθεση ήταν αυτός που δεν πρόλαβε να τη δει να εξελίσσεται: ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ – από το 2007 – Ντομινίκ Στρος-Καν. Για ορισμένους ήταν ο «καθοδηγητής» του Γιώργου Παπανδρέου στην ιδέα προσφυγής της Ελλάδας όχι μόνο στην τεχνογνωσία αλλά και στη χρηματοδότηση του Ταμείου. 
Σοσιαλιστής υπερδραστήριος και επιδέξιος πολιτικός, μέλλων υποψήφιος και μάλλον σίγουρος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, είχε κάθε λόγο να ανοίξει μια πόρτα στην Ευρώπη και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας προσφερόταν. 
Τα σχέδιά του Γάλλου ναυάγησαν το πρωί της 14ης Μαΐου 2011, στη σουίτα 2806 του ξενοδοχείου Σοφιτέλ της Νέας Υόρκης, από τις καταγγελίες της καμαριέρας Ναφισατού Ντιαλό για απόπειρα βιασμού της. Το ίδιο βράδυ – ώρα Ευρώπης – έκπληκτη η παγκόσμια κοινή γνώμη είδε έναν από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του πλανήτη να οδηγείται με χειροπέδες στην αμερικανική Δικαιοσύνη. Πέντε ημέρες αργότερα θα παραιτηθεί. 
Οσοι τον είχαν συναντήσει κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα – όπου είχε γνωστούς από την περίοδο που ήταν υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Ζοσπέν, μεταξύ των οποίων τον Γιάννο Παπαντωνίου – κατάλαβαν ότι ο πρώτος που είχε λόγους να λυπάται ήταν ο Γ. Παπανδρέου. Από εκείνη τη στιγμή όλα άρχισαν να του πηγαίνουν στραβά. Σήμερα ο «άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» είναι εκτός πολιτικής και απασχολείται ως οικονομικός σύμβουλος επιχειρήσεων, αποφεύγοντας τη δημοσιό-τητα. 

Γιώργος Προβόπουλος
Ο τραπεζίτης
Ως διοικητής της κεντρικής τράπεζας της χώρας ο Γιώργος Προβόπουλος είχε να κάνει με πέντε διαφορετικούς πρωθυπουργούς. Ξεκίνησε από τον Κ. Καραμανλή, επί των ημερών του οποίου ανέλαβε τη διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος, συνέχισε με τον Γ. Παπανδρέου, ύστερα συνεργάστηκε με τον προκάτοχο του την τράπεζα Λουκά Παπαδήμο και τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Π. Πικραμμένο και τέλος με τον Αντώνη Σαμαρά. 
Είναι ο άνθρωπος που έζησε όσο κανένας άλλος στο σύνολό της την ελληνική κρίση και τις διακυμάνσεις της, από τα πρόθυρα της καταστροφής ώς τη σωτηρία. «Φωνή βοώντος εν τη ερήμω» την περίοδο 2008-2009, αλλά σθεναρός υποστηρικτής των μεταρρυθμίσεων, στήριξε την ελληνική οικονομία σε δύσκολες στιγμές: από την αποτροπή της μετάδοσης του προβλήματος των κυπριακών τραπεζών στην Αθήνα μέχρι τη στάση του έναντι τις τρόικας για τις κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών προ εβδομάδων.
Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος τα είδε όλα και έπαιξε τον ρόλο του, χωρίς να κρύβει τους κινδύνους και τις επιβαλλόμενες ενέργειες, φτάνοντας έως την κατ’ ιδίαν ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών το 2009. Συνεργάστηκε με επτά διαφορετικούς υπουργούς Οικονομικών – ορισμένοι εκ των οποίων ήταν δύσκολοι – και όλοι αναγνωρίζουν τη συνεισφορά του.

Γιάννης Παπαθανασίου
Ο μάγος της στατιστικής
Τον Ιανουάριο του 2009 ο Γιάννης Παπαθανασίου ήταν υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Καραμανλή όταν εκλήθη να παραλάβει το τιμόνι της ελληνικής οικονομίας από τον Γ. Αλογοσκούφη, ο οποίος έμεινε εκτός κυβέρνησης μόλις άρχισε να μιλάει για «κρίση» και «ανάγκη για μέτρα». Προς συνεπικουρία του συστήθηκε μια διυπουργική επιτροπή στην οποία ουδείς ήταν οικονομολόγος – ούτε ο ίδιος φυσικά. 
Στην πραγματικότητα ο άτυπος επόπτης της οικονομικής πολιτικής εκείνη τη στιγμή ήταν ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γιώργος Σουφλιάς. Στις πρώτες επισκέψεις του στις Βρυξέλλες ο νέος υπουργός Οικονομικών δεν θα πείσει τους Ευρωπαίους ότι η χώρα διαθέτει σχέδιο δημοσιονομικής άμυνας απέναντι στην κρίση. Αλλά τότε η ευρωζώνη είχε επιλέξει την σιωπηρή στήριξη της κυβέρνησης Καραμανλή…
Τις παραμονές των εκλογών του 2012 η ελληνική κυβέρνηση στέλνει στη Eurostat τις τελευταίες εκτιμήσεις της, σύμφωνα με τις οποίες το έλλειμμα του έτους θα κυμαινόταν γύρω στο 6% – έτσι κι αλλιώς πολύ πάνω από το 3% που προέβλεπε ο προϋπολογισμός. Ανεπισήμως διαμηνύει ότι θα μπορούσε να φτάσει και στο 8%.
Μετά τις εκλογές ο Γιάννης Παπαθανασίου εξέδωσε μια μπροσούρα στην οποία προτάσσεται ο ισχυρισμός ότι το έλλειμμα «φούσκωσε» στο 12,7% το τελευταίο τρίμηνο του 2009 και αν η νέα κυβέρνηση συνέχιζε να εφαρμόζει τα μέτρα που είχαν ψηφιστεί θα μπορούσε να παραμείνει μονοψήφιο. Σε μία χώρα που λατρεύει τις θεωρίες συνωμοσίας ακόμα και μία τέτοια άποψη βρήκε υποστηρικτές…
Σήμερα είναι πρόεδρος στα ΕΛΠΕ, αρνούμενος την επιστροφή του στη Βουλή ως πρώτος αναπληρωματικός στη Β’ Αθήνας, μετά την παραίτηση του Αρη Σπηλιωτόπουλου. 

Οι Μερκοζί
Οι ισχυροί
Για τους μελλοντικούς ιστορικούς ο όρος «Μερκοζί» θα είναι το πιο χαρακτηριστικό εύρημα για την αξία του γαλλογερμανικού άξονα κατά την ελληνική κρίση. Γύρω από αυτόν τον άξονα κινήθηκε και η λύση που δόθηκε στο ελληνικό πρόβλημα, καθώς την περίοδο 2009-2010 ούτε ο Νικολά Σαρκοζί ως πρόεδρος της Γαλλίας ούτε η Ανγκελα Μέρκελ θέλουν να «σκάσει» η Ελλάδα στα χέρια τους. Εκτός από την ευρωζώνη θα τινάξει στον αέρα και τις πολιτικές προοπτικές τους. Τελικά ο Σαρκοζί – που υπήρξε πιο μαχητικός επί Καραμανλή και πιο οξύθυμος επί Παπανδρέου στην ελληνική υπόθεση –δεν τα κατάφερε. Αντίθετα η Μέρκελ θριάμβευσε και φιλοδοξεί να είναι εκείνη που άνοιξε και θα κλείσει την εποχή του Μνημονίου.
Ζαν-Κλοντ Τρισέ
Ο σκληρός
Μπλαζέ – αλλά σκληρός απέναντι στην Ελλάδα – γάλλος διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Τρισέ. Για πολλούς ήταν μεταξύ αυτών που είχαν υποτιμήσει το ελληνικό πρόβλημα. Τον Δεκέμβριο του 2009 έβαλε φωτιά στα τόπια με την ανακοίνωσή του ότι ύστερα από 12 μήνες η ΕΚΤ θα σταματήσει να δέχεται ως εγγύηση ελληνικά ομόλογα και έδωσε το έναυσμα για τις διαδοχικές υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας. Εναν μήνα αργότερα αναγκάστηκε να αναιρέσει την απόφαση του επ’ αόριστον και αυτό απέτρεψε τον ξαφνικό θάνατο των ελληνικών τραπεζών. Ως επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της ευρωζώνης ήταν ο τελευταίος που ήθελε εμπλοκή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας. Την άνοιξη του 2011 τάχθηκε με σφοδρότητα εναντίον κάθε ιδέας όχι μόνο κουρέματος του ελληνικού χρέους ακόμη και σε εθελοντική βάση, αλλά και στην επιμήκυνση της εξόφλησής του. Σήμερα, στα 72 του, μετά την παράδοση του πηδαλίου στον Ιταλό Μάριο Ντράγκι, το 2011, ιδιωτεύει.

Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο
Ο παρατηρητής
Ο ρόλος του Πορτογάλου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο – ενδέκατου προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – στην ελληνική κρίση είναι αμφιλεγόμενος. Αν και κανείς δεν θεωρεί ότι υπήρξε παράγων που μπορούσε να κινείται αυτόνομα έναντι των μεγάλων της ευρωζώνης, του προσάπτουν ότι διευκόλυνε πολιτικά την κυβέρνηση Καραμανλή και αυτό λειτούργησε ως συγκάλυψη της κρίσης στην πρώτη φάση της. Προσπάθησε ωστόσο να βοηθήσει και την κυβέρνηση Παπανδρέου, λέγοντας ότι το πρόγραμμα προσαρμογής που κατέθεσε τον Φεβρουάριο του 2010 «φαίνεται υλοποιήσιμο και μπορεί να περιορίσει το έλλειμμά της». Παρότι επιδιώκει μία ακόμη θητεία στην Κομισιόν ή μία θέση στον ΟΗΕ δεν φαίνεται ότι θα τα καταφέρει… 

Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ
Ο δίκαιος
Πρόεδρος του Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος του Λαού στο Λουξεμβούργο, πρωθυπουργός στη χώρα του για δύο δεκαετίες, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ θα μείνει στην ιστορία των ελληνοκοινοτικών σχέσεων για τη φράση του «the game is over» στις 19 Οκτωβρίου 2009, ως επικεφαλής του Eurogroup.
Πολιτικός με μεγάλη εμπειρία στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ο «Ντελόρ της ευρωζώνης» εκείνη την περίοδο. Υπήρξε αυστηρός αλλά δίκαιος με τους Eλληνες και προσπάθησε να σώσει την παρτίδα στο δραματικό εξάμηνο του 2009-2010. Με το Μνημόνιο υπήρξε ειλικρινής και είπε πρώτος αυτό που η ελληνική κυβέρνηση δεν ήθελε να ακούγεται: «Με την έγκριση της βοήθειας και τις αυστηρές προϋποθέσεις στις οποίες δεσμεύεται η Αθήνα η κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί». Μόλις στην αρχή της έβδομης δεκαετίας της ζωής του σήμερα – αν και δείχνει μεγαλύτερος– είναι υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 

Κριστίν Λαγκάρντ
Η απόμακρη
Η γοητευτική δικηγόρος που έβαλε στην πολιτική ο Νικολά Σαρκοζί για να καταλήξει διάδοχος του Στρος-Καν στο ΔΝΤ ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας την περίοδο που κρινόταν η τύχη της Ελλάδας. Με τη χώρα της στα πάνω της εκείνη την περίοδο, λόγω της ισχύος του γαλλογερμανικού άξονα, παρακολουθούσε τις διεργασίες σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας, αλλά ορισμένοι έλεγαν ότι θεωρούσε την Ελλάδα χαμένη περίπτωση και κρατούσε αποστάσεις, όπως κάνει ακόμη ως επικεφαλής του ΔΝΤ. 
Στα τέλη του 2010 η Λαγκάρντ ανέφερε ότι τον Σεπτέμβριο του 2009 σε δείπνο με τον Γιάννη Παπαθανασίου απογοητεύτηκε όταν της έγραψε σε ένα κομμάτι από το χάρτινο τραπεζομάντιλο του δείπνου τους τα μέτρα που επρόκειτο να λάβει η κυβέρνηση Καραμανλή. Οχι για το τραπεζομάντιλο – για τα μέτρα…
Η κυρία Λαγκάρντ από το 2011 ανέλαβε γενική διευθύντρια στο ΔΝΤ και σκοπεύει να μείνει. 

Ολι Ρεν, Χοακίν Αλμούνια
Οι επόπτες
Στις αρχές Ιουλίου του 2009 ο Ισπανός Χοακίν Αλμούνια διεμήνυσε στους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης ότι στο τέλος του έτους το ελληνικό έλλειμμα μπορεί να υπερέβαινε και το 10% του ΑΕΠ της χώρας, αναφέροντας ότι ο προϋπολογισμός δεν εκτελείται και η ανάπτυξη έχει αρνητικό πρόσημο. Ωστόσο ήταν ο ίδιος ως επίτροπος Νομισματικών Υποθέσεων που είχε υπογράψει το 2007 την έξοδο από τη επιτήρηση μετά την απογραφή του 2004. 
Μετά τις εκλογές του 2009 είναι ο τρίτος – μετά τον Γιούνκερ και τον Τρισέ – στο πάνελ αυτών που κατακεραύνωσαν τη χώρα για την ανακριβή παρουσίαση των δημοσιονομικών της. Τον Φεβρουάριο του 2010 αντικαταστάθηκε ως επίτροπος Νομισματικών Υποθέσεων από τον Φινλανδό Ολι Ρεν, που υπέγραψε ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τη δανειακή σύμβαση μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των κρατών-μελών της ευρωζώνης για χορήγηση δανείου 80 δισ. ευρώ. Και οι δύο ολοκληρώνουν τη θητεία τους στην Κομισιόν και θα αναζητήσουν πολιτικούς ρόλους στις χώρες τους.