[Στην ανάπαυλα] Ενας γλάρος στην Πεντέλη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Στρίβαμε την Ολύμπου να μπούμε Ηρακλείτου και, πώς είδε μια ελιά δίπλα στο φανάρι, λέει: «Ολο ελιές, ελιές έχετε εδώ πάνω. Και φορτωμένες όλες. Κανείς δεν τις μαζεύει; Και, λέτε, έχετε κρίση».
Ούτε το ‘χα σκεφθεί ούτε το ‘χα παρατηρήσει. Ολα τα δέντρα της Αθήνας, έξω από τις νεραντζιές που όταν ανθίζουν χάνεις τον προσανατολισμό σου, εξωτερικό και εσωτερικό ιδίως, στο μάτι μου είναι σαν να μην υπάρχουν παρά μόνο ως γενικώς «πράσινο».
Να εξαιρέσω βέβαια και τις κουτσουπιές (το δέντρο του Ιούδα) που αυτή την εβδομάδα είναι όλα τα κλαδιά τους σκεπασμένα από ένα μοβ που πάει να γίνει αίμα. Πέραν τούτων, ουδέν.
Κι ας μου άρεσε τόσο το βιβλίο του Δημητρίου για «Τα οπωροφόρα της Αθήνας». Κι ας υποσχέθηκα στον άστατο εαυτό μου πως θα εξερευνήσω όλες τις γωνιές πόλης και περιχώρων. Τίποτα. Ολο αύριο κι αύριο.
ΘΥΜΑΜΑΙ στο νησί μικρός, νήπιο (έφυγα απ’ τα έξι και ήρθαμε στην πόλη), πως ήξερα κάθε δέντρο, κάθε λουλούδι στην αυλή και έξω, το βουνό δυο βήματα, πίσω απ’ το σπίτι της Βγενιάς, έβγαιναν οι πρώτες ανεμώνες.
Μια Μεγάλη Τρίτη ή Πέμπτη (;) παίζαμε το απόγευμα έξω από το σχολείο και βγαίνει η μαμά της Κατινίτσας του Σέσε και λέει: «Μπρος, πάτε να μαζέψετε κάνα βλαστάρι να φάμε για το βράδυ, και γρήγορα, γιατί έχω βάλει νερό να βράσει».
Πήγαμε δίπλα στο οικόπεδο της Του (έτσι τη λέγανε «Του» – πώς και γιατί ποτέ δεν έμαθα. Ολο έλεγα να ρωτήσω τη μαμά. Πάει τώρα. Δεν θα μάθω), για πότε μαζέψαμε τα χόρτα, πότε μαγειρευτήκανε, πότε τα φάγαμε, ο ήλιος πίσω από το καμπαναριό με το ρολόι δεν είχε πέσει ακόμη.
Κοιτάγαμε μια θεία της; γειτόνισσα; γιαγιά της (;) που έφτιαχνε τον «παππού». Ο «παππούς» ήταν ένα κερί μακράς διαρκείας και μεγάλο μου απωθημένο. Τη βδομάδα την Κουφή – έτσι λέγαμε τη βδομάδα πριν από τη Μεγάλη, γιατί δεν είχε Χαιρετισμούς – κάθε σπίτι έφτιαχνε τον «παππού».
Είχαν μια κατσαρόλα με κερί λιωμένο πάνω από σιγανή φωτιά και βούταγαν μέσα έναν σπάγκο σαν τεράστιο φιτίλι, μετά το μισοστέγνωναν κι όσο ήταν ακόμη εύπλαστο, σαν ψυχή μωρού παιδιού, το έπλαθαν με τα χέρια τους και το τύλιγαν σαν μασούρι, αλλά με τόσα πολύπλοκα και αλφαδιασμένα σχέδια που γινόταν ένα κομψοτέχνημα που ευωδίαζε μέλι και θεία κατάνυξη. Το άναβαν στην εκκλησία και κράταγε όλη τη Μεγάλη Βδομάδα μέχρι την Ανάσταση.
Πήγα και εγώ να το φτιάξω, γέλαγαν οι γυναίκες του σπιτιού, γέμισα λιωμένα κεριά τα ρούχα μου, ώρες τα σιδέρωνε η μητέρα μου κάτω από εφημερίδες, δεν έβγαινε το κερί με τίποτα. Κάτι λαδιές, ακόμη τις βλέπω στον ύπνο μου, ανεξίτηλες στον χρόνο.
Παράξενο. Μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος που έζησε όλα αυτά.
ΠΡΟΧΘΕΣ άνοιξα το παράθυρο στην άνοιξη και είδα ξαφνικά απ’ το βουνό απ’ την Πεντέλη να έρχεται πετώντας ένας γλάρος. Κατάλευκος και σαν χαμένος πλανάριζε μια από ‘δώ και μια από ‘κεί. Πού βρέθηκε ένα θαλασσοπούλι πάνω από πεύκα, αροκάριες και έλατα ταχείας αναπτύξεως; Τι ψάρια να πιάσει στη στεριά; Το πολύ-πολύ να τσιμπήσει καμιά ελιά.
«Ολο ελιές, ελιές έχετε εδώ πάνω. Και φορτωμένες όλες. Κανείς δεν τις μαζεύει; Κι ύστερα, λέτε, έχετε κρίση».
Καλή Ανάσταση.
Google news
