[Εμπιστευτικά] Επικίνδυνο παιχνίδι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αναρωτιέμαι αν οι πολιτικοί είναι τόσο αφελείς για να μην καταλαβαίνουν το παιχνίδι που παίζεται ή τόσο ασυνείδητοι ώστε να το ενσωματώνουν στις τακτικές τους.
Διότι το παιχνίδι είναι απλό και επικίνδυνο ταυτοχρόνως.
Υπάρχει μια ισχυρή μερίδα στην Ευρώπη και στο ΔΝΤ που δεν θέλει να βρεθεί η Ελλάδα εκτός του ελέγχου τους.
Η εξήγηση είναι ότι δεν μας έχουν εμπιστοσύνη και ότι φοβούνται ότι μόλις χαλαρώσει λίγο η πίεση θα γυρίσουμε στα παλιά και θα ξαναβρεθούν με ένα πρόβλημα «Ελλάδα» στα χέρια τους.
Είναι εκείνοι που αμφισβητούσαν το πλεόνασμα. Που διογκώνουν τα δημοσιονομικά και χρηματοδοτικά κενά. Που επαυξάνουν σε «μεταρρυθμίσεις». Που δεν ήθελαν να βγει η Ελλάδα στις αγορές.
Γιατί δεν ήθελαν; Φοβόντουσαν ότι θα αποτύχει;
Κάθε άλλο. Ηξεραν ότι θα πετύχει. Διότι οι αγορές σήμερα (όπως είπε και ο Ντράγκι) είναι πολύ πιο ευνοϊκές στις εκδόσεις χρέους αφού η ρευστότητα είναι μεγάλη και τα επιτόκια σχεδόν μηδενικά.
Η Ελλάδα, ας πούμε, πήρε μέσο επιτόκιο 4,95%, τη στιγμή που οι τρεις εκδόσεις του 2010 πριν από το Μνημόνιο είχαν γίνει με επιτόκια από 6% και επάνω.
Για πολλούς μήνες τα τελευταία χρόνια η Ισπανία και η Ιταλία προτίμησαν να δανείζονται με ανάλογα ή ακριβότερα επιτόκια προκειμένου να αποφύγουν ένα Μνημόνιο. Εκτοτε και τα δικά τους επιτόκια έχουν αποκλιμακωθεί.
Τι σημαίνει αυτό; Κάτι πολύ απλό. Πως το χρηματοδοτικό κενό των περίπου 15 δισ. για το 2015-16 που μέτρησε ο Τόμσεν και κραδαίνει ο Ντεϊσελμπλούμ δεν αποτελεί αξεπέραστο πρόβλημα.
Ακόμη και αν δεν χρησιμοποιηθούν χρήματα από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ακόμη και αν δεν προκύψει μια αναδιάρθρωση του χρέους, η Ελλάδα θα μπορέσει σχετικά εύκολα να βρει 7,5 δισ. τον χρόνο πληρώνοντας απλώς λίγο ακριβότερο επιτόκιο.
Συνεπώς το ζήτημα του «νέου δανείου» που επαναφέρουν διαρκώς το ΔΝΤ, ο Ντεϊσελμπλούμ και διάφοροι φιρφιρίκοι αποδυναμώνεται εξαιρετικά.
Υποθέτω ότι δεν υπάρχει Ελληνας που θα επιλέξει ένα δάνειο μετά Μνημονίου ακόμη και με 1,5% επιτόκιο από εκδόσεις ομολόγων με ανεκτά υψηλότερο επιτόκιο χωρίς Μνημόνιο – αυτό δηλαδή που έκαναν η Ιταλία και η Ισπανία…
Το πρόβλημα είναι αλλού.
Μήπως οι δανειστές συνδέσουν με ένα νέο Μνημόνιο όχι τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας αλλά την αναδιάρθρωση του χρέους.
Να συνδέσουν δηλαδή την εκπλήρωση των δικών τους δεσμεύσεων με νέες δικές μας δεσμεύσεις.
Είναι ένας κίνδυνος ορατός. Τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίσουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας ενωμένες και αποφασισμένες.
Αλλά πώς να ενωθούν στο μείζον όταν καθημερινά ξεκατινιάζονται για το έλασσον;
Google news
