[Αγιογραφίες] Ντεμί

Ποιος θα είναι ο ρυθμιστής των διπλών εκλογών της 18ης και της 25ης Μαΐου; Τι θα μετρήσει; Η Μέρκελ ή ο Μπαλτάκος; Η έξοδος στις αγορές ή ο ζουρλομανδύας της λιτότητας; Η ανάγκη για σταθερότητα ή η αποχή; Η απάντηση είναι: όλα μαζί και το ΚΚΕ χώρια.

Το σκορ του ΚΚΕ είναι από τα μεγάλα ερωτηματικά, αλλά και από τους κρίσιμους παράγοντες των εκλογών. Και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Το ένα επίπεδο, το πιο εύκολο, είναι η συμπεριφορά του Περισσού σε αυτοδιοικητικές αναμετρήσεις όπου θα υπάρξει δεύτερος γύρος. Δηλαδή σε όλες σχεδόν τις κρίσιμες μάχες. Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Το ΚΚΕ δεν έχει χύμα ψηφοφόρους. Αλλά ένα πειθαρχημένο σώμα οργανωμένων οπαδών και στελεχών. Είναι αυτοί που δέχτηκαν αγόγγυστα τη βροχή από μάρμαρα τον Φεβρουάριο του 2012 στο Σύνταγμα, κάνοντας αλυσίδα για να μην αλωθεί η Βουλή από ακροδεξιά ή ακροαριστερά στοιχεία που την ίδια ώρα πολεμούσαν και μεταξύ τους στα διαλείμματα από τις μάχες από τα ΜΑΤ. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, λοιπόν, ότι η γραμμή θα τηρηθεί.

Πού είναι κρίσιμο αυτό; Για να μην κάνουμε τη βόλτα στον χάρτη της αυτοδιοικητικής Ελλάδας, αυτό θα μετρήσει πρωτίστως στην Αττική. Δεν χρειάζεται να τα ξαναπούμε: η περιφέρεια ενσωματώνει το ένα τρίτο των ψηφοφόρων της επικράτειας. Προσφέρεται λοιπόν για συμπεράσματα, αλλά και για προπαγάνδα. Οι γνώμες για τη Ρένα Δούρου διίστανται, αλλά ουδείς αμφισβητεί ότι θα περάσει στον δεύτερο γύρο. Η Κουμουνδούρου ξέρει ότι, με το συνολικό αποτέλεσμα χαμένο στην ομίχλη του πολιτικού πολέμου, η Αττική θα μπορούσε να είναι μια καλή ευκαιρία να ρεφάρει. Οχι μόνο απέναντι στη ΝΔ, αλλά και εσωκομματικά, αφού η Δούρου είναι στέλεχος νέας κοπής και κλίματος – ας μην πούμε παρέας – Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καλή αφετηρία στην Αττική, μπορεί όμως να κερδίσει στον δεύτερο γύρο χωρίς το ΚΚΕ; Γιατί η Δούρου, σε αντίθεση με την πασοκογενή  Σακοράφα, δύσκολα θα σπάσει το μπλοκ του Γιάννη Σγουρού, που έχει και ισχυρή αυτοδιοικητική βάση. Η σύντομη απάντηση είναι ότι ο Περισσός δεν χαρίζεται στην Κουμουνδούρου και τα παρεπόμενα συμπεράσματα είναι εύκολα.

Το δεύτερο επίπεδο είναι το εθνικό. Εδώ ο μεν Τσίπρας απέτυχε να συγκροτήσει αριστερό μέτωπο μετά τις εκλογές του 2012. Το δε ΚΚΕ επιχείρησε ανασυγκρότηση αλλάζοντας και γενικό γραμματέα. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας χτυπάει τον ΣΥΡΙΖΑ στο πιο αδύνατο σημείο του. Στη διγλωσσία για τα οικονομικά. Αυτή είναι αναπόφευκτη όταν θέλεις την εξουσία αλλά δεν έχεις καθαρίσει το εσωτερικό μέτωπο, ώστε να μετεξελιχθείς σε μοντέρνο αριστερό κόμμα. Είναι επίσης αποτέλεσμα της προσφυγής στην παλιά κακή συνταγή του λαϊκισμού. Η χειρότερη μεταπολιτευτική παθογένεια του δικομματισμού έχει μετασταθεί στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Ετσι, ο Κουτσούμπας ασκεί κριτική από αριστερά – σκυλάκι του καναπέ ο Αλέξης έναντι των Ευρωπαίων – θέλοντας να θέσει ένα ουσιαστικό δίλημμα στους ψηφοφόρους που είναι ΣΥΡΙΖΑ όντας στη γραμμή Λαφαζάνη: γιατί να μην πάνε με το ΚΚΕ, αλλά με ένα ντεμί αριστερό κόμμα;

Η απήχηση της στρατηγικής αυτής θα φανεί στις ευρωεκλογές – δηλαδή στις 25 Μαΐου. Είναι όμως η κατάληξη – ή μάλλον ο ενδιάμεσος σταθμός – μιας διετούς πορείας ανάκαμψης που, όταν ξεκίνησε, τον Ιούνιο του 2012, το ΚΚΕ φαινόταν τερματισμένο και περιττό πλάι στο 28% του ΣΥΡΙΖΑ.