ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Πολιτική ένωση της Ευρώπης
Νικόλαος Γ. Παπακώστας, ΑΘΗΝΑ
Πέρασε μισός και πλέον αιώνας από τότε που άρχισε – κάτω από τα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου – η προσπάθεια για ενωμένη πολιτικά Ευρώπη. Ενα όραμα που αγκάλιασε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς και τους φωτισμένους τότε ηγέτες τους.

Σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια, το όραμα αυτό πάει να ξεθωριάσει και παραμένει ένα όνειρο απατηλό. Αντί για μια ενωμένη ευρωπαϊκή πολιτεία καταλήξαμε σε μια νομισματική ένωση κρατών, χωρίς όμως να δημιουργηθεί προηγουμένως ενιαίο κράτος. Αποτέλεσμα, αυτό το οποίο βιώνουμε σήμερα: οικονομική κατάρρευση των ασθενέστερων κρατών και γιγάντωση των ισχυρότερων. Αντί για τη σύγκλιση των οικονομιών έχουμε, αντιθέτως, περαιτέρω απόκλιση.

Η νομισματική αυτή ένωση αποδείχθηκε τελικά μια «ετεροβαρής σύμβαση». Οι πλούσιες και ισχυρές χώρες της Ευρώπης, σε κλίμα σταθερότητας και ασφάλειας, προώθησαν περαιτέρω την ανάπτυξη της προηγμένης βιομηχανίας τους, εξασφαλίζοντας εύκολη και χαμηλότοκη χρηματοδότηση από τις αγορές, ενώ οι ημιανάπτυκτες οικονομίες (με πρωτογενή βασικά παραγωγή) των άλλων χωρών, κάτω από την επαχθή χρηματοδότησή τους (υψηλότοκα δάνεια) και την ανύπαρκτη δασμολογική προστασία τους έναντι των ανταγωνιστριών τους, με χαμηλό κόστος εργασίας, τρίτων χωρών, δέσμιες και του ακριβού νομίσματός τους (ευρώ), κατέρρευσαν τελικά.

Στη δυσμενή αυτή οικονομική εξέλιξη συνέβαλαν, επιπροσθέτως, και άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες σύμφυτοι των περιφερειακών χωρών της Ευρώπης, όπως οι υπέρογκες αμυντικές δαπάνες, το κόστος της λαθρομετανάστευσης, η έλλειψη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων κ.ά.

Σε ένα, όμως, ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος τίποτε από τα ανωτέρω δεν θα είχε συμβεί. Η εμπιστοσύνη των αγορών θα ήταν εμπεδωμένη ισοδύναμα σε όλες τις περιφέρειες της Ευρώπης, η ανάπτυξη επίσης θα ήταν παντού ισόρροπη, οι αμυντικές δαπάνες και το κόστος της λαθρομετανάστευσης θα αντιμετωπίζονταν από κοινού και οι αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές θα γίνονταν ευκολότερα.

Εάν θέλουμε όσο είναι καιρός ακόμη να οικοδομήσουμε μια ενιαία και βιώσιμη Ευρώπη, θα πρέπει να προχωρήσουμε ολοταχώς σε μια πολιτική ένωση αυτής, σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος, το οποίο και μόνον εγγυάται την ευημερία και την ασφάλεια των πολιτών του. Εως ότου, όμως, συμβεί αυτό, θα πρέπει να ληφθούν παραλλήλως από την Ευρωπαϊκή Ενωση, προς άρση των παθογενειών του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος, ορισμένα πρόσθετα μέτρα υπέρ των δεινοπαθούντων και «χρεοκοπημένων» κρατών της ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους μέχρι την πολιτική ολοκλήρωσή της.

Οι δηλώσεις Κίσινγκερ
Μιχαήλ Γκρίλλας, ΣΜΗΝΑΡΧΟΣ ε.α.
Στην επιστολή του στα «ΝΕΑ» της 5- 6 Απριλίου και στη σελίδα 61, ο αντιναύαρχος ε.α. Παναγιώτης Καραμανώλης γράφει μεταξύ των άλλων ότι ο Κίσινγκερ το 1974 είπε στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων των ΗΠΑ για την Ελλάδα και τους Ελληνες (δημοσιεύθηκε στο «Turkish Daily News» στις 20/2/1997): «… ο ελληνικός λαός είναι δύσκολος και ακυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές ρίζες τους. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματά του, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας και την πολιτική των ΗΠΑ…».
Αυτά τα λόγια του Κίσινγκερ έχουν δει πολλές φορές το φως της δημοσιότητας στη χώρα μας και από ό,τι ξέρω ο ίδιος τα έχει διαψεύσει. Επίσης πολύ καλά θυμάμαι ότι με το θέμα αυτό είχε ασχοληθεί στο παρελθόν ο διακεκριμένος και εγνωσμένου κύρους δημοσιογράφος Ιωάννης Μαρίνος, ο οποίος με τη σειρά του έχει γράψει από τη στήλη του στο «Βήμα της Κυριακής» ότι πράγματι ο Κίσινγκερ ουδέποτε είπε αυτά τα λόγια και τούτο πιστεύω ότι ενισχύεται, με την καθυστερημένη μάλιστα και ύστερα από 23 ολόκληρα χρόνια δημοσίευση του λόγου του στην τουρκική εφημερίδα και μόνο. Η παρέμβασή μου αυτή σκοπό έχει να διευκρινιστεί εάν πράγματι ή όχι ο Κίσινγκερ έχει πει αυτά τα λόγια, ή αυτό είναι έργο για τους δικούς της λόγους της τουρκικής εφημερίδας.

Συστήματα γραφής
Χρήστος Ζ. Μέλλιος, ΠΕΙΡΑΙΑ
Σε διάφορους πίνακες βιβλίων, εγκυκλοπαιδειών, συγγραμμάτων και μελετών, ακόμη και ελλήνων επιστημόνων που αναφέρονται στα συστήματα γραφής «φιγουράρει» πρώτο πρώτο το φοινικικό. Οι Φοίνικες όμως δεν υπήρξαν ως ο λαός που ανακάλυψε τη γραφή. Είναι βέβαιο ότι προηγήθηκαν άλλοι. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι σε αυτά προηγήθηκαν οι Αιγύπτιοι από τους Φοίνικες; Τότε γιατί αναγράφεται παντού ότι προηγούνται οι Φοίνικες;
Εάν, πάλι, ισχυριστεί κάποιος ότι οι πίνακες δεν αναφέρονται στην ανακάλυψη της γραφής αλλά στην εφεύρεση της αλφαβητικής γραφής, τότε προκύπτει το ερώτημα: το φοινικικό σύστημα είναι αλφαβητικό; Φυσικά και δεν είναι. Διότι για να χαρακτηριστεί ένα σύστημα γραφής «αλφαβητικό» αυτό πρέπει να περιλαμβάνει τα σύμβολα όλων των φθόγγων του ανθρώπινου λόγου, δηλαδή τόσο τα σύμφωνα όσο και τα φωνήεντα, κάτι που δεν συμβαίνει στη φοινικική γραφή επειδή αυτή έχει μόνο σύμφωνα.
Και αν κάποιος έχει υποστηρίξει στο παρελθόν ή κάποιοι ισχυρίζονται σήμερα ότι οι Φοίνικες εφηύραν τα σχήματα των συμβόλων της αλφαβητικής γραφής και ότι από αυτούς τα πήραν οι Ελληνες, αυτό με βεβαιότητα είναι λανθασμένο διότι τα σχήματα αυτά περιέχονται στη Γραμμική Α’ και Β’ των Μινωιτών της Κρήτης, αλλά και στο κυπριακό συλλαβάριο, που υπήρξαν στάδια της ελληνικής γραφής. Ο καθηγητής της Ιατρικής και Επιστημών Γονιδιώματος του Πανεπιστημίου Washington στο Σιάτλ των ΗΠΑ Γεώργιος Σταματογιαννόπουλος με την επιστημονική έρευνά του απέδειξε με αναμφισβήτητο τρόπο ότι οι Μινωίτες υπήρξαν Ελληνες, πρόγονοι των σημερινών Κρητών («Το Βήμα», 19 Μαΐου 2013).
Πρώτο αλφαβητικό σύστημα γραφής – αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με τα σχήματα των συμβόλων της γραφής – είναι το ελληνικό. Περιλαμβάνει όλους τους γραπτούς φθόγγους του ανθρώπινου λόγου, έχουν τα γράμματα ξεκάθαρο σχήμα και το καθένα είναι διαφορετικό από τα άλλα. Είναι απλό, μαθαίνεται εύκολα από τα μικρά παιδιά και με μικρές προσαρμογές μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καταγραφή οποιασδήποτε ανθρώπινης λαλιάς.

Νέο πολιτικό ορόσημο
Τάκης Σουβαλιώτης, ΧΑΛΑΝΔΡΙΤΣΑ ΠΑΤΡΩΝ
Η χώρα μας απειλείται με πολιτικό εγκλωβισμό από τα δύο πολιτικά μας άκρα. Την Ακροαριστερά του Αλέξη Τσίπρα και την Ακροδεξιά του Νίκου Μιχαλολιάκου. Για να ψηφίσει θυμωμένα ένα μέρος της κοινωνίας μας στις εκλογές του 2012, μας προέκυψε ένα πολιτικό σκηνικό που μόνο ανησυχίες για το μέλλον μας μπορεί να μας δημιουργήσει. Γι’ αυτό και πρέπει να το αλλάξουμε. Και την ευκαιρία να το αλλάξουμε, μας την προσφέρουν οι μεθαυριανές διπλές εκλογές.
Σε καμιά άλλη χώρα της ευρωζώνης δεν έχουν σηκώσει τόσο ψηλά το κεφάλι τους οι ακραίες και ρεβανσιστικές πολιτικές δυνάμεις όσο το έχουν σηκώσει εδώ, στη δική μας χώρα. Οι δύο ακραίοι πολιτικοί μας χώροι, ο ακροαριστερός και φιλοσταλινικός και ο ακροδεξιός και φιλοχιτλερικός, έχουν απόλυτα ξεκαθαρίσει τις πολιτικές τους προθέσεις. Το πάνε ανεπιφύλακτα πλέον σε μια νέα μετωπική σύγκρουση.
Οι σημερινοί ακροαριστεροί και ακροδεξιοί είναι αποφασισμένοι, για να συνεχίσουν το αλληλοφάγωμα που είχαν οι πατεράδες και οι παππούδες τους τη δεκαετία του 1940. Εννοώ το αλληλοφάγωμα που είχαν οι εαμίτες και οι ελασίτες με τους γερμανοτσολιάδες, τους χίτες κ.λπ. Και εκείνο τον αλληλοσπαραγμό οι σημερινοί επίγονοί τους τον έχουν για σημείο αναφοράς σε όλες τις πολιτικές εκδηλώσεις τους.
Θα επιτρέψουμε όμως σε αυτούς τους πολιτικά εμπαθέστατους ανθρώπους να μας οδηγήσουν και σε νέες εθνικές περιπέτειες; Δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε. Οπως δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να μας βγάλουν από την ευρωζώνη και να μας γυρίσουν στη δραχμή. Οι εκλογές του Μαΐου ας γίνουν για τη χώρα μας ένα νέο πολιτικό ορόσημο. Για να προχωρήσει και η δική μας χώρα σταδιακά στην έξοδό της από αυτή τη ζοφερή οικονομική κατάσταση, χρειάζεται πάνω από όλα πολιτική και κοινωνική ηρεμία. Ας την εξασφαλίσουμε με την ψήφο μας.

Συντεχνιακές παθογένειες
Δημήτρης Μαυραειδόπουλος, ΑΘΗΝΑ
Ενα σύνηθες φαινόμενο του ιατρικού χώρου είναι η ανθεκτικότητα των ιών στα αντιβιοτικά. Αυτό συμβαίνει όταν ο ασθενής κάνει κατάχρηση ή μακροχρόνια λήψη. Στον ευρύτερο δημόσιο ελλαδικό χώρο ανθίστανται στωικά εκατόν ενενήντα εννέα φόροι υπέρ τρίτων ή, καλύτερα, υπέρ ευνοούμενων συντεχνιών. Βλέποντας αυτή την παθογένεια οι τροϊκανοί μάς συνέστησαν να καταργηθούν αυτοί οι φόροι αφού επιβαρύνουν το σύνολο του ελληνικού λαού αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και το κόστος του ανταγωνισμού. Ο μποναμάς αυτός δόθηκε κατά περιόδους από κυβερνώντες σε κάποιες ισχυρές επαγγελματικές συντεχνίες που καθορίζουν  με την ψήφο τους το εκάστοτε εκλογικό αποτέλεσμα. Οι περισσότερες από αυτές κληροδοτούνται από πατέρα σε παιδί, ακολουθούν δηλαδή μια οικογενειοκρατία όπως συμβαίνει άλλωστε και στο πολιτικό γίγνεσθαι. Ετσι, τα συμφέροντα τους δένουν διαχρονικά σαν σιαμαίες αδελφές. Απόρροια αυτής της δυναμικής σχέσης είναι ότι όλα τα κόμματα τους υπόσχονται όταν έρθουν στην εξουσία να αποκαταστήσουν ό,τι αφαιρέθηκε κατ’ εντολήν της τρισκατάρατης τρόικας.
Η ξένη επιτροπεία, εκτός από την κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων και την απελευθέρωση των επαγγελμάτων, μας ζήτησε να μειώσουμε και ένα 10% του δημόσιου τομέα ώστε τα χρήματα που θα περισσέψουν να επενδυθούν στον ιδιωτικό χώρο μήπως και μειωθεί το  μεγάλο ποσοστό ανεργίας που έχει φέρει σε απελπισία ενάμισι εκατομμύριο οικογένειες. Αλλά οι πολιτικοί – προστάτες των ιερών αγελάδων διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και υπόσχονται, ανεξαρτήτως κομματικής απόχρωσης, να αποκαταστήσουν όλους τους κρατικοσυντήρητους που έχασαν τη θέση τους. Οσο για ισοπολιτεία και ισονομία, αυτά ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και του ρομαντισμού. Κάποιες παθογένειες μας ακολουθούν γονιδιακά από τους αρχαίους χρόνους. Το είχε επισημάνει πρώτος ο Ησίοδος στο «Εργα και ημέρες». Αλλοι σκάβουν και τρυγούν, άλλοι το πίνουν και μεθούν. Οι Νεοέλληνες το είπαν διαφορετικά: «Για κάποιους ο μήνας έχει εννιά», «και για άλλους τα ασόδυα και οι διπλές και για άλλους οι εξάρες». Οι οικονομολόγοι  υποστηρίζουν ότι παρά τις μειώσεις στα μισθολόγια των δημοσίων παραμένουν σε πλεονεκτική θέση κατά 30% συγκριτικά με τον ιδιωτικό τομέα.