[Διαστάσεις] Τότε που διώξαμε την τρόικα

Οποτε βρίσκομαι στο εξωτερικό και πιάνω κουβέντα για πολιτικά με ανθρώπους που δεν ανήκουν στο άμεσο περιβάλλον μου, αργά ή γρήγορα φτάνουμε σε ένα από δύο πρόσωπα, ή και στα δύο. Οταν μιλάμε για την Αριστερά καταλήγουμε μοιραία στον Μπίστη. Κι όταν πιάνουμε την κυβέρνηση, η κουβέντα έρχεται μυστηριωδώς όχι στον Σαμαρά, αλλά στον Βενιζέλο. Και τα δύο ονόματα γίνονται δεκτά με χάχανα και ειρωνικά χαμόγελα. Και τους δύο βρίσκομαι, άθελά μου, να τους υπερασπίζομαι. Οχι επειδή τους γνωρίζω προσωπικά, μια φορά τους έχω συναντήσει στη ζωή μου. Αλλά επειδή θεωρώ ότι τους καταλογίζονται υπερβολικά πολλά αρνητικά πράγματα. Και δεν τους αναγνωρίζονται αρκετά θετικά.

Ο Μπίστης χαρακτηρίζεται συνήθως αλαζόνας, ιντριγκαδόρος και ανακατωσούρας. Εχει αλλάξει δέκα κόμματα, λένε. Αποκομίζει έτσι κανείς την εντύπωση ότι έχει καλύψει όλο το πολιτικό φάσμα, από την Ακρα Δεξιά έως την Ακρα Αριστερά. Λάθος: έχει μετακινηθεί στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς, παραμένοντας συνεπής στις αρχές του και στις ιδέες του. Και όπου πηγαίνει υπερασπίζεται με θέρμη τις απόψεις του. Δεν κρύβεται, εκτίθεται. Δεν συμβιβάζεται, πολεμά. Φυσικά και γίνεται δυσάρεστος. Μπορεί και να είναι αλαζόνας. Συμβαίνει αυτό με τους ευφυείς ανθρώπους. Αλλά δεν επέβαλε σε κανέναν να τον κάνει παρέα.

Με τον Βενιζέλο τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Εκτός από την αλαζονεία, του καταλογίζεται και εξουσιομανία. Πήρε ένα σοσιαλιστικό κόμμα και το έκανε ουρά του Σαμαρά. Προκειμένου να συμμετέχει στην κυβέρνηση, ξεπούλησε τα πάντα. Ανέχτηκε τους Μπαλτάκους. Είναι συνένοχος για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Πώς το είπε ο Αλέξης; Ανήκει σε μια ακροδεξιά σέχτα.

Μιλούσα χθες σε μια μπρασερί των Βρυξελλών με έναν έλληνα ευρωβουλευτή. Υποστήριζα ότι παραγνωρίζουμε συχνά τον σταθεροποιητικό ρόλο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και του ΠαΣοΚ. Και ότι, τέλος πάντων, όταν μιλά ο Βενιζέλος στη Βουλή το επίπεδο ανεβαίνει κατακόρυφα. Το γνωστό ειρωνικό χαμόγελο. Εσείς τι έχετε μαζί του; «Εδιωξε την τρόικα». Πράγματι, ήταν λάθος του, αλλά αυτό δεν ζητούσε η κοινή γνώμη; Αίμα δεν θέλαμε; Αίμα έδωσε. «Ναι, αλλά αυτή η κίνηση μας κόστισε δύο δισ.». Μπορεί, δεν είμαι καλός στους υπολογισμούς. «Κι ύστερα τους παρακαλούσε να γυρίσουν». Αρα κατάλαβε ότι είχε κάνει βλακεία, κάτι είναι κι αυτό. Και στη συνέχεια άφησε τους λεονταρισμούς και δούλεψε σκληρά, αδιαφορώντας για το προσωπικό και το πολιτικό κόστος. Ενώ ο πούρος και ασυμβίβαστος αριστερός κυβερνητικός εταίρος τα βρόντηξε και βυθίστηκε στον μικρόκοσμό του, γνωρίζοντας φυσικά ότι δεν θα χάσουν και τον ύπνο τους οι χρηματιστές της Γουόλ Στριτ. Για την ακρίβεια, δεν το πρόσεξαν καν. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Είναι χρήσιμη η κριτική. Είναι χρήσιμο όμως μερικές φορές να πέφτεις και στη φωτιά. Γνωρίζοντας μάλιστα ότι μπορεί και να σε τσουρουφλίσουν οι φλόγες άσχημα.