Ωτοβλεψίες

Στις σελίδες του ξένου Τύπου η παράσταση «Η  κοιλάδα των εκπλήξεων» εμφανίζεται κατάφορτη από αστεράκια και διθυραμβικές κριτικές. Συγχαρητήρια σε όσους φρόντισαν να την κλείσουν για τη φθινοπωρινή περίοδο του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Ακόμη κι εγώ που παρουσιάζω μια σχετική δυσπεψία στις σκηνοθεσίες του Πίτερ Μπρουκ θα σπεύσω και θα πιάσω από νωρίς τη θέση μου γιατί είναι μεγάλη θεατρική ευτυχία να δεις ξανά επί σκηνής την Κάθριν Χάντερ, πέντε χρόνια μετά το πρώτο αθηναϊκό της πέρασμα με τον «Πίθηκο του Κάφκα», εάν θυμάστε. Εμένα πάντως μου έχει μείνει αξέχαστη η σκηνική της ευφυΐα, ο τρόπος που είχε να αθωώνει την τεχνική βάζοντάς την να δουλέψει υπέρ της ψυχής και της διάνοιας της δικής της και του θεατή. Δεν συναντάμε κάθε ημέρα ηθοποιούς ολκής σαν την Κάθριν Χάντερ, ελληνιστί Αικατερίνη Χατζηπατέρα που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από χιώτικη εφοπλιστική οικογένεια και σάρωσε το παγκόσμιο θέατρο.

Λένε διάφορα για τα περιφερειακά Πανεπιστήμια, τα κακολογούν, τα λογαριάζουν οικονομικώς ασύμφορα, αμφισβητούν το επίπεδό  τους, ανακαλύπτουν εξωεκπαιδευτικές σκοπιμότητες στην ίδρυσή τους. Κι όμως,  στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Ναυπλίου γίνεται δουλειά που θα τη ζήλευαν κεντρικά και πολύφερνα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Για δώστε λίγη προσοχή. Στην  ανοιξιάτικη πρωτοβουλία που διοργάνωσαν οι ίδιοι οι φοιτητές, σημαντικοί άνθρωποι του θεάτρου όπως ο Δημήτρης Λιγνάδης, ο Δημήτρης Τάρλοου, ο Γιάννης Μόσχος, η ομάδα Blitz και ο Νίκος Καραθάνος μίλησαν με τους μελλοντικούς συναδέλφους τους, τους «σήκωσαν» από το θρανίο και τους έδωσαν τη σκηνή. Τα καλύτερα έρχονται!    

Τι κάνουν οι νέοι πεζογράφοι όταν τινάξουν την μπάνκα με τα βραβεία; Μετά το βραβείο του «Αναγνώστη» και το πρόσφατο Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για την εξαιρετική συλλογή «Αστείο», η ζωή του τριάντα τριών ετών σήμερα Γιάννη Παλαβού (φωτογραφία) συνεχίζεται κανονικά με μερικά ευχάριστα απρόοπτα. Τρία διηγήματά του από τη βραβευμένη συλλογή μεταφράζονται από την ελληνίστρια καθηγήτρια του Columbia Κάρεν Βαν Ντάικ (μεταφράστρια της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, της Τζένης Μστοράκη και άλλων) και θα δημοσιευτούν στο νεοΰορκέζικο λογοτεχνικό περιοδικό «Brooklyn Rail» ενώ το αδημοσίευτο διήγημά του «Ο σταυρός» μεταφράζεται στα γαλλικά από τον Μισέλ Βόλκοβιτς και θα δημοσιευτεί στο εξαμηνιαίο γαλλικό περιοδικό «MEET» στο οποίο έχουν δημοσιεύσει καν και καν, μεταξύ αυτών και ο Ορχάν Παμούκ. Μη βιάζεστε, δεν τελειώσαμε. Ηδη κυκλοφορεί στα βουλγαρικά το διήγημα του ιδίου «Ελάφι».  Αυτά προς το παρόν.

Ανοίξαμε τα παράθυρα σήμερα να μπει καθαρό αεράκι, μακάρι να μας συνέβαινε κάθε ημέρα. Από τα ευοίωνα, τα φρέσκα και τα πολλά υποσχόμενα που κατά καιρούς μάς έρχονται από το λογοτεχνικό περιοδικό «Εντευκτήριο», ξεχωρίζω μια σημαντική άφιξη στην ελληνική ποίηση η οποία, αν το καλοεξετάσεις, δεν είναι και τόσο νέα. Ο Ενο Αγκόλι είναι μόλις είκοσι χρονών και όμως στη ζωή του έχει αλλάξει ένα σωρό ιδιότητες. Οικονομικός μετανάστης στη Θεσσαλονίκη από τα τρία του χρόνια, αριστούχος στη συνέχεια και υπότροφος του περίφημου Κολεγίου Ανατόλια, φοιτητής αυτήν τη στιγμή Αναλυτικής Φιλοσοφίας στο Σικάγο, απ’ όπου μας στέλνει τα εξαιρετικά ποιήματά του. Διαβάστε στο «Εντευκτήριο» το «Motherfucker», το «Μπουκοφσκικό», τη «Σούτρα της φθοράς»,  το «A las cinco de la tarde» και θυμηθείτε: τον ποιητή τον λένε Ενο, Ενο Αγκόλι.