[Στην ανάπαυλα] Θίασος ποικιλιών

Θυμάμαι συνήθως τα παλιά με απώτερο σκοπό να ξεχάσω το παρόν.

Υπήρχαν, μέχρι και τη δικτατορία ακόμα, κάτι θίασοι που δεν είχαν μόνιμο στέκι αλλά γύρναγαν τα σινεμά στις γειτονιές ή το καλοκαιράκι τα αναψυκτήρια και έπαιζαν ένα έργο δεν θα το ‘λεγες, ούτε επιθεώρηση θα τολμούσες, διότι διέθετε μεν ηθοποιούς, τραγουδιστές, αλλά και ακροβάτες, μάγους – ταχυδακτυλουργούς, διάφορα φυσικά φαινόμενα όπως η Ασώματος Κεφαλή και η Μαριάνθη με τα γένια, ανθρώπους που καταπίνανε φωτιές και μασάγανε σίδερα, και εξημερωμένα ζώα μικρού μεγέθους (small size)  που έπιαναν μπαλίτσες στον αέρα.

Ολο αυτό τώρα το συμπίλημα το διηύθυνε ένας παρουσιαστής-κομπέρ που προσπαθούσε με το χαμόγελο στα χείλη να συνδέσει τα ασύνδετα, δεχόμενος ευγενικά και με κατεψυγμένο χαμόγελο την καζούρα και τα γιούχα του κοινού.

Η χαριτωμένη δε αυτή συνένωση καλλιτεχνικών δυνάμεων διαφημιζόταν από το πρωί με ντουντούκα ανά τους δρόμους ως «Απόψε το βράδυ στον κινηματογράφο “Νάντια” μέγας θίασος ποικιλιών».

ΠΙΣΤΕΥΑ ότι όλα αυτά είχαν ξεχαστεί και ήταν από καιρό βαθιά στη μνήμη μου χαμένα. Τι κουτός που στάθηκα…

Την περασμένη Κυριακή πώς αναστήθηκε, πώς βρικολάκιασε αυτός ο «θίασος ποικιλιών» στη Βουλή των Ελλήνων, ήταν ένα θαύμα. Ενα ξεφτισμένο όνειρο άλλης εποχής έγινε διαμιάς εφιάλτης.

Τι θέαμα ήταν αυτό… Τι καλλιτέχνες… Θα παρατηρήσατε με τι καλλιτεχνικό τρόπο στήθηκε η μία πρόταση μομφής κατόπιν της άλλης. Και όταν απεδείχθη η γκάφα, πώς σφύριζαν κλέφτικα όλοι οι τραγουδιστές του αριστερού συγκροτήματος.

Βέβαια ο κ. Δραγασάκης, ως ταχυδακτυλουργός, πήγε να βγάλει κουνέλι απ’ το καπέλο και του βγήκε μια μπάμια, αλλά συμβαίνουν αυτά. Εδώ κοτζάμ Ντέιβιντ Κόπερφιλντ με τ’ όνομα και τον πιάσανε στα πράσα που εξαφάνιζε το Αγαλμα της Ελευθερίας, δεν θα έπιαναν τον Δραγασάκη που ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου θα εξαφάνιζε ολόκληρο Στουρνάρα;

Ο κ. Στουρνάρας πάλι είχε αναλάβει τη βουκολική νότα ρωτώντας απεγνωσμένα: «Γιατί με κυνηγάτε, τσοπαναραίοι; Με πιάσατε με τη γίδα στην πλάτη;».

ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ παίχτηκε σε έντονους αλλά χαμηλούς τόνους στα πρώτα έδρανα, με τον κ. Βενιζέλο να κατεβάζει καντήλια στον Κακλαμάνη τον πρεσβύτερο και αυτός με τα μάτια ψηλά να τα μετράει ένα-ένα.

Είχαμε και πολύ θέατρο του παραλόγου σ’ αυτό το βαριετέ της Κυριακής. Πολύ Ιονέσκο. Δεν ξέρω αν είδατε τον κ. Παπανδρέου τον μικρότατο να βγαίνει αφού είχε καταψηφίσει τους όρους του Μνημονίου στο οποίο ο ίδιος  μας έσυρε. Το βλέμμα το είδατε; Το μετέωρο βλέμμα του πελαργού.

Και βέβαια το αντάρτικο του Κακλαμάνη του νεότερου (ο άνθρωπος με το καρό τραπεζομαντιλοπουκάμισο) που κατέληξε στον αποκεφαλισμό του.

Τελικά σ’ αυτό το ονειρεμένο θέαμα την παράσταση έκλεψε και πάλι η Ελλάς που παραμένει αξεπέραστη στον ρόλο της ως παντοτινή «Ασώματος Κεφαλή».

Περάστε, κόσμε.