[Κιόσκι] Η εξουσία στην πιο καθαρή μορφή της

Η δουλειά του Μάικλ Ντομπς ήταν να ελέγχει τους βουλευτές του κόμματος. Η αποστολή του δεν ήταν καθόλου εύκολη, αφού ο έλεγχος δεν αφορούσε μόνο την πολιτική τους δραστηριότητα αλλά και την προσωπική τους ζωή. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, φυσικά, ήταν τα σεξουαλικά σκάνδαλα. Ο Ντομπς έπρεπε, πρώτον, να τα ανακαλύψει πριν τα πάρουν χαμπάρι οι εφημερίδες και, δεύτερον, να πείσει τον εμπλεκόμενο να τακτοποιήσει το «ζήτημα» και να σβήσει κάθε ίχνος. Πολλές φορές έπρεπε να αποφασίσει εάν θα έσωζε το κόμμα ή το πρόσωπο, που μπορεί να ήταν και φίλος του. Αυτό στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένα ψευδοδίλημμα. «Φυσικά», λέει στην Κοριέρε ντέλα Σέρα, «το κόμμα προηγείται».

Ισως να μην είναι μόνο αυτό η πολιτική. Είναι όμως η σκοτεινή πλευρά της. Ενας κόσμος στον οποίο κυριαρχούν ο κυνισμός («είναι αξιοκαταφρόνητος αλλά δεν σε απογοητεύει ποτέ» έλεγε ένας συνάδελφος του Ντομπς) και το σεξ («η τεστοστερόνη ρέει σαν ποτάμι» λέει ο ίδιος ο Ντομπς). Είναι η εξουσία στην πιο καθαρή της μορφή: ένα ισχυρό αφροδισιακό το οποίο δεν θέλει να στερηθεί κανείς, μια συνεχής έκσταση στην οποία παραδίδονται υπερτροφικά Εγώ που μάχονται μεταξύ τους με παρασκηνιακές κινήσεις, εκβιασμούς και χτυπήματα κάτω από τη μέση.

Ο Μάικλ Ντομπς έκανε τη βρώμικη δουλειά στους Τόρις την περίοδο που επικεφαλής του κόμματος ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ. Στις εκλογές του 1987 συγκρούστηκε μαζί της και αποσύρθηκε από την πολιτική. Πικραμένος, άρχισε να γράφει στο σπίτι του ένα είδος απομνημονευμάτων, πρωταγωνιστής των οποίων δεν ήταν ο ίδιος αλλά ένα επινοημένο πρόσωπο στο οποίο έδωσε τα αρχικά F.U. Κάπως έτσι προέκυψε ο Francis Urquhart. Στην πραγματικότητα, όμως, τα αρχικά σήμαιναν fuck you. Και ο αποδέκτης ήταν η Θάτσερ.

Το «House of Cards» του Ντομπς κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες στην Ιταλία με αφορμή την ομότιτλη αμερικανική τηλεοπτική σειρά που προβάλλεται με μεγάλη επιτυχία στη χώρα και η οποία βασίζεται στο βιβλίο. Ο Ντομπς σημειώνει πως ό,τι έγραψε βασίζεται σε πράγματα που έζησε προσωπικά ο ίδιος ή των οποίων υπήρξε μάρτυρας. Το «House of Cards», όμως, δεν είναι προσωπική μαρτυρία. Είναι ένα πολιτικό θρίλερ, το οποίο διαπνέεται από ένα είδος σαιξπηρικού πνεύματος.

Ο ίδιος ο συγγραφέας διαπνέεται από ένα λυτρωτικό χιούμορ. Ο Μάικλ Ντομπς ξεναγεί τον δημοσιογράφο της ιταλικής εφημερίδας στη βασιλική πινακοθήκη του Γουέστμινστερ. Κάποια στιγμή του δείχνει τον τεράστιο πίνακα στον αριστερό τοίχο που απεικονίζει τη Μάχη του Βατερλώ και στον δεξιό μια εξίσου τεράστια ελαιογραφία με τη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. «Εδώ», του λέει, «υποδεχόμαστε τους γάλλους προέδρους». Και ξεσπά σε τρανταχτά γέλια.