[Αγιογραφίες] Μυαλά

ΕΧΟΝΤΑΣ ως κορυφαία στιγμή την αντιπαράθεση Μάνεση – Σγουρίτσα στα περίφημα Ιουλιανά του 1965, όταν το Παλάτι παραίτησε την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, η εμπλοκή των συνταγματολόγων είναι σταθερή παράμετρος της ελληνικής πολιτικής. Η αλήθεια είναι ότι το τραβάει, που λένε, ο οργανισμός της. Αλλά είναι επίσης αλήθεια και ότι οι κυβερνήσεις και, κυρίως, οι Πρόεδροι της Βουλής – για να το πούμε με γλώσσα κοντινή στην ορολογία που χρησιμοποιήθηκε την Κυριακή το βράδυ – δεν κωλώνουν όταν πρέπει να ερμηνεύσουν το Σύνταγμα. Αρχής γενομένης από τα γαλάζια και τα λευκά ψηφοδέλτια της εκλογής Σαρτζετάκη στην Προεδρία της Δημοκρατίας το 1985 που εκρίθησαν ομοιόμορφα και καθαρίσαμε.

ΑΠΟ την άποψη αυτή, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν εξέπληξε κανέναν όταν είπε όχι στην πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατά του Γιάννη Στουρνάρα. Εστω κι αν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της γνωμοδότησης του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου του Αριστοτελείου Κώστα Χρυσόγονου – που έδωσε μετά η Κουμουνδούρου ως non paper – είναι ότι ούτε ο Πρόεδρος ούτε, κατά πλειοψηφία, το Προεδρείο της Βουλής έχουν αρμοδιότητα να κρίνουν αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 84 και 142 του Συντάγματος για πάροδο εξαμήνου, ομοιότητα πρότασης και τα ρέστα. Απλώς, κατά Χρυσόγονο, διαπιστώνουν αν η πρόταση υπογράφεται από τον ελάχιστο αριθμό βουλευτών. Μόνη αρμόδια να απορρίψει την πρόταση, για έλλειψη τυπικών προϋποθέσεων, είναι η Ολομέλεια.  

Η εισήγηση Χρυσόγονου παραμέριζε λοιπόν Πρόεδρο και Προεδρείο της Βουλής, ενώ έχει αποδειχθεί ότι σε τέτοιες φάσεις παίζουν τον πρώτο ρόλο. «Εγώ δεν τα ξέρω τα νομικά…», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του την Κυριακή ο Αλέξης Τσίπρας, αν και δεν αναφερόταν στα συνταγματικά, αλλά στις ποινικές και άλλες ευθύνες του ΤΧΣ. Ωστόσο, αντί να αρνηθεί στο Προεδρείο της Βουλής την αρμοδιότητα να αποφασίσει, δηλαδή να το αμφισβητήσει και να το θέσει εκτός συζήτησης εξαρχής, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ τοποθετήθηκε με τρόπο που τον έκανε να τεθεί ουσιαστικά υπό την κρίση του. Κάτι που εξηγεί και γιατί μετά η Κουμουνδούρου σύρθηκε σε πρόταση μομφής κατά Μεϊμαράκη.

ΜΕ αυτά τα δεδομένα, οι συριζαίοι έχουν ακόμη δουλειά στα θέματα συντονισμού με το νομικό τους επιτελείο. Ο Χρυσόγονος έχει φάτσα «nerdy» που παραπέμπει σε αριστούχο φοιτητή. Ο Γιώργος Κατρούγκαλος πάλι, καθηγητής κι αυτός που διδάσκει στο Δημοκρίτειο, έχει, ως μακρυμάλλης με αγέρωχη φυσιογνωμία, ένα προφίλ που πάει περισσότερο προς Ροβεσπιέρο της συνταγματικής επιστήμης που αρέσκεται να αποκεφαλίζει τις έννοιες. Είναι ο πρώτος που έχει πάρει φόρα και πάει για ευρωβουλευτής αν και ο δεύτερος είναι καλύτερος στην τηλεόραση. Φυσικά, το ντουέτο των συνταγματολόγων δεν είναι μόνο του. Υπάρχει ο – και νομικός – τυφώνας Ζωή Κωνσταντοπούλου που έχει άποψη για όλα αυτά. Ενώ στο βάθος διαγράφεται η φιγούρα του επίσης νομικού και έμπειρου ως πρώην αρχηγού στα κοινοβουλευτικά Νίκου Κωνσταντόπουλου.

ΠΩΣ τα κατάφεραν να μπλέξουν έτσι ενώ έχουν τόσο κόσμο; Τα κατάφεραν γιατί ούτε πολιτικά τους βγήκε, ούτε και στα νομικά βγήκαν αλώβητοι αφού δέχθηκαν μπόλικη κριτική από επώνυμους νομικούς. Η απάντηση έρχεται από ένα κλασικό θεατρικό έργο του Ρώσου Γκριμπογέντοφ: «Συμφορά από το πολύ μυαλό».