[Επιφυλλίδα] Ο πολιτικοποιημένος καλαθοπλέκτης

Μπροστά σε ένα γωνιακό καφενείο της Πλατείας Εξαρχείων, ο καθισμένος κατάχαμα πλανόδιος καλαθοπλέκτης έχει πιάσει να αλλάζει την σαπισμένη ψάθα σε έξι στοιβαγμένες καρέκλες. Σχεδόν σκελετωμένος, με ρουφηγμένα μάγουλα, πλέκει το χόρτο με έναν τρόπο που δεν είναι μόνο νευρικός και ταχύς. Με επιτηδειότητα και προσήλωση, με το πάθος ενός μαέστρου που διευθύνει μια μεγάλη ορχήστρα, το χόρτο γίνεται στα χέρια του ένα όργανο που κελαηδάει.

Οι κινήσεις του σαν να οριοθετούν με αυστηρότητα τον χώρο του και το ενάμισι τετραγωνικό που καταλαμβάνει μαζί με τις στοιβαγμένες καρέκλες μοιάζει να καταργεί περαστικούς, αργόσχολους και αυτοκίνητα. Σαν όλη ξαφνικά η πλατεία να απόκτησε έναν προορισμό που τόσα χρόνια κουβέντες, φασαρίες, διαμαρτυρίες, ταλαίπωροι τοξικομανείς, μπλαζέ διανοούμενοι, έντρομοι ή αδιάφοροι νοικοκυραίοι, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να τον αποκρύβουν άγαρμπα, ανοίκεια.

ΕΙΝΑΙ ΑΜΦΙΒΟΛΟ αν  ο καλαθοπλέκτης μας, σε περίπτωση που τον ρωτούσε κανείς, θα ήξερε να προφέρει ολόκληρο και σωστά το όνομα του Πρωθυπουργού ή του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως, αν τον είχε απασχολήσει για μία έστω φορά το όνομα του υπουργού Οικονομικών. Οπως είναι σίγουρο ότι το μεροκάματο για τις έξι καρέκλες που θα αντικαθιστούσε τη σαπισμένη τους ψάθα θα ισοδυναμούσε με «ψίχουλα». Ομως δεν θα τον έπιανε ποτέ κανείς κορόιδο με το να τον πείσει –  επειδή η αμοιβή του είναι πενιχρή – ότι ο ίδιος έπρεπε να κάνει κακή δουλειά.

Το ύφος του έδειχνε ότι αν του έλεγε κανείς κάτι σχετικό, δεν θα το καταλάβαινε. Ο ίδιος το μόνο που αισθανόταν είναι ότι ήρθε σ’ αυτή τη ζωή για να αλλάζει την ψάθα στις χαλασμένες καρέκλες και αφού αυτός ήταν ο προορισμός του έπρεπε να ανταποκριθεί υπεύθυνα και σοβαρά. Οι λογαριασμοί του δεν ήταν με τον υπουργό Οικονομικών ή με τον οποιονδήποτε πολιτικό, που με τη συμπεριφορά του ο καλαθοπλέκτης έδειχνε να τους χλευάζει και να τους καταργεί στην πράξη. Αυτός ο εντελώς αδύνατος αυτούς τους απολύτως ισχυρούς.

ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ να δημιουργήσουν έναν ακόμη διαμαρτυρόμενο πολίτη, δάσκαλο, καθηγητή ή άλλης φύσεως δημόσιο υπάλληλο που, απεργώντας και διαδηλώνοντας, χωρίς κανένα συχνά αντίκρισμα, δίνουν υπόσταση και κύρος στους πολιτικούς. «Μα αυτό ακριβώς θέλουν οι πολιτικοί, ανθρώπους που να αδιαφορούν για τα κοινά» θα πει ο «συνειδητά» πολιτικοποιημένος. Λάθος. Το παράδειγμα του καλαθοπλέκτη μας είναι ότι ο καθένας μας, αν μπορεί να διορθώσει κάτι, είναι σε σχέση με τον χώρο του, δεν είναι σε σχέση με την ανθρωπότητα.

Ο ίδιος έξι καρέκλες είχε μπροστά του για να φτιάξει. Ο τρόπος όμως που τις έφτιαχνε τον μετέβαλλε σε ένα όργανο ευαίσθητο, ώστε κάθε μεγαλύτερη, σε σχέση με τον ίδιο, αλλαγή να μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Και επιπλέον δεν κορόιδευε κανέναν. Με το να είναι τέλειος σ’ αυτό που θα μπορούσες να τον ελέγξεις, θα ήταν αδύνατον να σου πει ψέματα σε έναν χώρο που θα του ήταν άγνωστος.

Παραφράζοντας μια πολύ γνωστή φράση του Γιάννη Τσαρούχη που μιλάει για δυο ανθρώπους που συζητάνε έξω από ένα πανεπιστήμιο σχετικά με τους καθηγητές που είναι μέσα, σκέφτεσαι πως ένας εξασθενημένος καλαθοπλέκτης σε μια πλατεία μπορεί να καταγραφεί σε όλους όσους συμβεί να τον δούνε με την προοπτική ενός ήρωα του Σαίξπηρ ή του Μπέκετ.