[Ιστορίες] Η ελευθερία πέθανε από αχρησία

Η Μαίρη Βιρτζίνια Τζόουνς πήγε για ύπνο ένα βράδυ του 1981 και ξύπνησε 32 χρόνια αργότερα. Δικαστήριο της Καλιφόρνιας την είχε καταδικάσει σε ισόβια για απαγωγή και φόνο εκ προμελέτης.
Μια ομάδα φοιτητών της Νομικής, όμως, κατάφερε να πείσει το Ανώτατο Δικαστήριο του Λος Αντζελες ότι η Τζόουνς δεν είχε βοηθήσει εκουσίως τον βίαιο σύντροφό της Μόουζ Ουίλις να δολοφονήσει έναν ναρκέμπορο∙ ο Ουίλις την είχε αναγκάσει υπό την απειλή όπλου να οδηγήσει το αυτοκίνητο με το οποίο μετέφερε το θύμα στον τόπο του εγκλήματος∙ ημέρες νωρίτερα, είχε τραυματίσει με όπλο την κόρη της Τζόουνς, απειλώντας να σκοτώσει και τις δύο αν επικοινωνούσαν με τις Αρχές. Η Μαίρη Βιρτζίνια Τζόουνς αφέθηκε ελεύθερη τη Δευτέρα, σε ηλικία 74 χρόνων.
Εξω από τις φυλακές του Λίνγουντ,
την περίμενε κλαίγοντας η κόρη της.

Ο Γκλεν Φορντ πήγε για ύπνο ένα βράδυ του 1984 και ξύπνησε 30 χρόνια αργότερα. Δικαστήριο της Λουιζιάνας τον είχε καταδικάσει σε θάνατο για τη δολοφονία ενός γηραιού κοσμηματοπώλη. Η δίκη του ήταν παρωδία.
Ο Φορντ είναι μαύρος αλλά το σώμα των ενόρκων συστάθηκε αποκλειστικά από λευκούς. Το όπλο του φόνου δεν βρέθηκε. Αυτόπτες μάρτυρες δεν υπήρχαν. Οι συνήγοροι που διόρισε το δικαστήριο ήταν ανίκανοι. Οι εισαγγελείς τούς απέκρυψαν κρίσιμα στοιχεία.
Η αστυνομία επιστράτευσε ψευδομάρτυρες. Χρειάστηκαν όμως 30 χρόνια για να γίνει νέα δίκη και να επιβεβαιωθεί η αθωότητα του θανατοποινίτη. Ο Γκλεν Φορντ αφέθηκε ελεύθερος το απόγευμα της 11ης Μαρτίου, σε ηλικία 64 χρόνων.
Εξω από τις φυλακές Ανγκόλα, τον περίμεναν οι δύο δικηγόροι του.

Ο Φορντ λιμοκτονούσε – από όταν είχε μάθει πως θα τον άφηναν να φύγει δεν ξανάγγιξε το φαγητό της φυλακής. «Πάμε όπου θέλεις!» του είπαν. Αλλά εκείνο το εστιατόριο που θυμόταν ο Φορντ είχε κλείσει. Λίγο πιο πέρα στον αυτοκινητόδρομο, συνάντησαν ένα βενζινάδικο που σερβίριζε τηγανητό κοτόπουλο και ντόνατς. «Εδώ!» είπε ο Φορντ. Οι δικηγόροι αιφνιδιάστηκαν, αλλά σταμάτησαν το αυτοκίνητο. Βγήκαν και άρχισαν να κατευθύνονται προς το βενζινάδικο. Ο Φορντ παρέμεινε στο αυτοκίνητο. Δεν διανοήθηκε να ανοίξει μόνος την πόρτα. Εμεινε εκεί περιμένοντας κάποιον να πάει και να του πει ότι μπορούσε να βγει. Επειτα από 30 χρόνια στην πτέρυγα των θανατοποινιτών, η ελευθερία τον τρομοκρατούσε.