[Εμπιστευτικά] Τέλος κοροϊδίας

2 λεπτά
Αναρωτιέμαι πόσο καθαρά πρέπει να μας το πουν (και να τους το πουν) για να πιάσουμε όλοι μαζί το υπονοούμενο.
Οι δανειστές δεν θέλουν και δεν πρόκειται να δώσουν καμία ριζική και οριστική λύση στο θέμα του χρέους – όπως π.χ. θα ήταν ένα κούρεμα…
Και ο λόγος είναι απλός. Δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Φοβούνται ότι ένα κούρεμα ή μια ουσιαστική απομείωση του χρέους θα εκλαμβανόταν ως ευκαιρία για να γυρίσει η χώρα στα παλιά και να μην επιμείνει στον δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Φοβούνται επίσης ότι οι έλληνες ψηφοφόροι είναι ικανοί να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε κανέναν Τσίπρα – όσο κι αν αυτό το ενδεχόμενο μοιάζει κάθε ημέρα και λιγότερο πιθανό…
Φοβούνται δηλαδή ότι θα μηδενίσουμε το κοντέρ.
Τι εμπιστοσύνη μπορείς να έχεις σε μια χώρα όπου οι βουλευτές τσακώνονται ακόμη για το «γάλα ημέρας» και τα φάρμακα;
Ετσι το χρέος καθίσταται η ασφαλέστερη μέθοδος για να παραμείνει η χώρα σε κάποιας μορφής ομηρεία και υπό κάποιας μορφής επιτήρηση.
Ως εκ τούτου η αναμενόμενη «ελάφρυνσή» του δεν θα είναι ούτε μόνιμη ούτε οριστική. Συνδέεται και θα εξαρτάται από τη συνέχιση μιας συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής και μιας αξιόπιστης πολιτικής συμπεριφοράς.
Είναι τόσο απλό και τόσο σαφές, ώστε απορώ με όσους κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.
Με όσους επιμένουν να ζητούν από τους άλλους κάτι που οι άλλοι έχουν αποκλείσει να δώσουν.
Με όσους εξακολουθούν να μιλούν με όρους «βιωσιμότητας του χρέους» – λες και όλα τα σαΐνια των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης περίμεναν τους δικούς μας φωστήρες για να μάθουν ότι δεν είναι βιώσιμο.
Τη στιγμή που είναι απολύτως προφανές ότι αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει τους άλλους Ευρωπαίους δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους (την εξυπηρέτηση του οποίου μπορούν να «ελαφρύνουν» με διάφορες διευθετήσεις) αλλά η βιωσιμότητα μιας πολιτικής που (καλώς ή κακώς) θεωρούν ότι είναι αναγκαία και ενδεδειγμένη.
Απορώ δηλαδή με όσους κοροϊδεύουν την κοινωνία υποσχόμενοι διάφορα μαγικά κι άλλες τόσες μαγκιές που θα μας επιτρέψουν και να μείνουμε στην ευρωζώνη και να κάνουμε ξανά του κεφαλιού μας και να κόψουμε μονομερώς το χρέος όσο χρειάζεται στο κεφάλι μας – υποθέτω για να ξαναπροσλάβουμε τους απολυμένους του Δημοσίου…
Κυρίως όμως απορώ με όσους κάθονται και τους ακούν. Ή, ακόμη χειρότερα, τους πιστεύουν.
Διότι έτσι απλώς αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα μπορεί να τελειώσουν τα λεφτά. Μπορεί να τελειώσουν τα κόμματα. Μπορεί να τελειώσουν ακόμη και οι άνθρωποι.
Αλλά η κοροϊδία δεν τελειώνει ποτέ!..













