[Αγιογραφίες] Σαλαμάκι

«OUTLIER» στη στατιστική είναι ο αριθμός ή ο άνθρωπος που ξεφεύγει από τον μέσο όρο ή την κανονικότητα. Είναι λίγο η περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ με τον κλάδο αναπτυξιακών επενδύσεων των τραπεζών, το περιβόητο venture capital, για λογαριασμό της Εθνικής στη φάση που όλα τα, κατ’ έκφρασιν Αβραμόπουλου, «παιδιά της εξουσίας» – μικρά, μεσαία και μεγάλα – έμπαιναν μαζικά στην πολιτική. Αργότερα το γύρισε, βγήκε δις πρώτος βουλευτής στη Β’ Αθηνών με τη ΝΔ. Αλλά δεν μπήκε στην κυβέρνηση – για την ακρίβεια, ούτε απέξω πέρασε – κατά την πενταετία Καραμανλή. Και ας έβαλε πλάτη να βγει βουλευτής στη Β’ ο Κωστής Χατζηδάκης που πήγε αμέσως σφαίρα ως υπουργός. Για να τα λέμε με το όνομά τους, τα πήρε τότε όλα η Ντόρα. Που τα έχασε όλα το 2009.

ΕΚΤΟΤΕ το χαρτί πάλι γύρισε. Ο Αντώνης Σαμαράς, κύριος αντίπαλος της οικογένειας Μητσοτάκη – ίσως και πάνω από τον Ανδρέα – στη Μεταπολίτευση, έγινε αρχηγός της ΝΔ και Πρωθυπουργός. Αλλά ο Κυριάκος ήταν αυτός που βρήκε τελικά ένα πολιτικό modus vivendi μαζί του και έγινε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης στην κυβέρνηση του περασμένου Ιουνίου. Σε μια φάση που το υπόλοιπο μητσοτακαίικο αναζητεί τον βηματισμό του στην πολιτική, ο Κυριάκος προχώρησε γρήγορα αφότου εγκαταστάθηκε στο υπουργικό γραφείο με την ωραία θέα (Υμηττό, Καλλιμάρμαρο, Εθνικό Κήπο, Βουλή, Παρθενώνα και Σαρωνικό με τα νησιά στο βάθος!). Με το Μαξίμου η σχέση είναι ΟΚ, έπειτα από μια αρχική καχυποψία. Βοηθάει η πρωθύστερη σχέση με τον Σταύρο Παπασταύρου, τον άνθρωπο του Πρωθυπουργού που είναι στην αιχμή με την τρόικα – ακριβώς δηλαδή στη μεθόριο που βρίσκεται το Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Αλλά ο Κυριάκος τα έχει καλά και με τον Σταμάτη (εδώ το ερώτημα είναι: με ποιον στην κυβέρνηση δεν τα έχει καλά ο Σταμάτης;)

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, ενώ επί Μανιτάκη γινόταν μύλος – ή μάλλον ανεμόμυλος! – με τα θέματα του Διοικητικής Μεταρρύθμισης, αυτά δεν είναι πια στα σημεία τριβής με την τρόικα. Φάνηκε το τελευταίο επτάμηνο. Ο αμερικανοσπουδασμένος Κυριάκος μπορεί να αντιμετωπίσει σε νούμερα τους διάφορους Τόμσεν. Φεύγουν όμως και δεκαπέντε χιλιάδες από το Δημόσιο. Πώς γίνεται αυτό χωρίς να γίνεται χαμός; Είναι κυνικά απλό. Η ευρύτερη κοινωνία δεν στενοχωριέται αν απολύονται δημόσιοι υπάλληλοι – το αντίθετο. Παίζει δηλαδή κοινωνικός αυτοματισμός. Και ο Μητσοτάκης σαλαμοποίησε το ζήτημα παίρνοντας από τους σχολικούς φύλακες, από την ΕΡΤ, από τους διοικητικούς των πανεπιστημίων, από αυτούς που έχουν παραπτώματα, από τον ΕΟΠΥΥ και από τη διαθεσιμότητα. Ετσι δεν στήνεται μέτωπο. Το αντεπιχείρημα είναι ότι το Διοικητικής Μεταρρύθμισης βάζει άλλους υπουργούς να του κάνουν τη δύσκολη δουλειά – κάτι που ο Μητσοτάκης δεν δέχεται. Αλλά κυβερνητικές γκρίνιες υπάρχουν – σε ορισμένες περιπτώσεις στα όρια κρυφής αντιπαλότητας.  

ΤΙ γίνεται από εδώ και πέρα; Τίποτε και πολλά. Μπορεί να μπει σε κινητικότητα ο Μητσοτάκης στον ανασχηματισμό του Ιουνίου; Και ναι και όχι. Δεν θα μπει όμως εύκολα σε διαθεσιμότητα, αφού μπορεί να βρει θέση σε άλλο υπουργείο από αυτά που είναι στην πρώτη γραμμή με την τρόικα. Και αυτό γιατί ναι μεν κανείς δεν έχει διάθεση να του κάνει χάρες, αλλά και γιατί έχει αντιμετωπίσει τα προβλήματα της διαπραγμάτευσης με την τρόικα στον δημόσιο τομέα χωρίς να γίνει αυτός πρόβλημα. Με απλά λόγια: θεωρείται από τους άλλους αναλώσιμος, αλλά καταφέρνει ο ίδιος να μη γίνεται αλεξικέραυνο.