[Διαστάσεις] Τσογλάνια και πόρνες

Το χαστούκι του Κασιδιάρη εναντίον της Λιάνας Κανέλλη και το νερό που έριξε στη Ρένα Δούρου μού είχαν προκαλέσει σοκ. Πιο πολύ στενοχωρήθηκα με το επεισόδιο παρά θύμωσα, για την ακρίβεια μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι αυτό ήταν το τέλος της Χρυσής Αυγής και αναθάρρησα. Είχα άδικο φυσικά. Το χαστούκι άρεσε. Οι νεοναζί κέρδισαν πόντους («επιτέλους, κάποιος έβαλε στη θέση της την υστέρω»). Μερικούς μήνες μετά, ένας δημοσιογράφος του Σκάι έκανε πλάκα στην Κανέλλη (και είδε έκπληκτος τη βουλευτή να μη βάζει τα γέλια). Και τώρα, το χαστούκι έρχεται ξανά στο προσκήνιο με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ που καταγράφει την αντίδραση του Τσίπρα όταν το βλέπει στην τηλεόραση.

Δεν έχω δει το ντοκιμαντέρ. Ανθρωποι που το είδαν λένε είτε πως ο Τσίπρας χαχάνισε αμήχανα στη συγκεκριμένη σκηνή είτε πως γέλασε δυνατά (ίσως και πάλι αμήχανα). Στη συνέχεια, αναρωτήθηκε (μάλλον ακόμη πιο αμήχανα) αν κινήθηκε πρώτη η Κανέλλη εναντίον του Κασιδιάρη. Ολα αυτά μπορεί και να είναι ανθρώπινα. Δεν περιμένω άλλωστε να αντιδρούν όλοι όπως εγώ όταν παρακολουθούν μια σκηνή βίας. Αλλος κάνει σαν να βλέπει με την παρέα του μια ταινία του Ταραντίνο κι άλλος ντρέπεται γιατί αναπνέει τον ίδιο αέρα με τον τραμπούκο. Μπορώ να καταλάβω όμως τη Λιάνα Κανέλλη όταν ζητά να αντιμετωπίζεται το τραυματικό γεγονός του οποίου υπήρξε θύμα με μεγαλύτερο σεβασμό. Οχι κατανόηση. Σεβασμό.

Δικαιούται ένας σκηνοθέτης να γυρίσει μια ταινία που να περιλαμβάνει αυτήν τη σκηνή και τα όσα ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένης της τρυφερής προσφώνησης του αρχηγού προς τη δική του βουλευτή (αλλά όχι τη βουλευτή του αντιπάλου); Φυσικά. Οπως δικαιούνταν εκείνες τις ημέρες όλα τα κανάλια να παίζουν ξανά και ξανά τη σκηνή μέχρι να κάνεις εμετό. Και πάλι: δεν είναι θέμα δικαιώματος, αλλά σεβασμού. Ο Τσίπρας ζήτησε από τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ να μην ασχοληθούν με την οικογένειά του. Και άριστα έπραξε. Θα μπορούσε όμως να τους ζητήσει να σκεφτούν και τις οικογένειες των άλλων εμπλεκομένων. Δεν το έπραξε και κρίνεται γι’ αυτό.

Είναι «τσογλάνικη» αυτή η συμπεριφορά; Ο χαρακτηρισμός είναι ασφαλώς απρεπής. Αλλά είναι τουλάχιστον υποκριτικό να διαρρηγνύουμε ξαφνικά τα ιμάτιά μας για έναν από τους δεκάδες απρεπείς χαρακτηρισμούς που ανταλλάσσονται καθημερινά στα τηλεπαράθυρα. Η Κανέλλη βρίζει όπου την καλούν, και συνεχίζουν να την καλούν γιατί κάνει νούμερα. Βρίζει κι όταν δεν την καλούν: την Ημέρα της Γυναίκας χαρακτήρισε στην εκπομπή της περίπου πόρνες τις ακτιβίστριες που αγωνίζονται εναντίον του Πούτιν (και δεν έχουν φάει μόνο χαστούκια), χωρίς να ενοχληθεί κανείς. Αυτήν τη φορά, τουλάχιστον, έβρισε επί προσωπικού. Εχει ένα ελαφρυντικό.

Οσο για τα περί «ήθους της Αριστεράς», μόνο τρανταχτά γέλια προκαλούν (και όχι από αμηχανία). Στο κάτω κάτω, το «τσογλαν-μπόι» έχει και μια τρυφερή διάσταση…