[Διαστάσεις] Ακροδεξιός τρόμος στη Γαλλία

Μόλις το 8% των Γάλλων έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα. Δύο στους τρεις ψηφοφόρους έχουν σοβαρές αμφιβολίες για την εντιμότητα και την ακεραιότητα των πολιτικών τους. Η δημοτικότητα του προέδρου σημειώνει το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο. Η Δεξιά δεν πηγαίνει καλύτερα. Και το μόνο πρόσωπο που κτίζει, αργά, σταθερά, μεθοδικά, είναι η Μαρίν Λεπέν. Κτίζει, φυσικά, πάνω στο μίσος, τον ρατσισμό και ένα αναχρονιστικό μεγαλείο της Γαλλίας. Και οι επιτυχίες της προκαλούν τρόμο.

Τι θα συνέβαινε άραγε αν αποφάσιζε ξαφνικά να ιδρύσει πολιτικό κόμμα ο Χάρι Ροζελμάκ, ο δημοσιογράφος του πρώτου καναλιού της γαλλικής τηλεόρασης που έρχεται εδώ και χρόνια πρώτος στις προτιμήσεις των τηλεθεατών; Θα ανέκοπτε μια «Rivière» (ένα γαλλικό Ποτάμι, ντε) την προέλαση της πολιτικού που δεν της αρέσει να τη λένε Ακροδεξιά, αλλά ενσαρκώνει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου, οργανωμένου και πολύ επικίνδυνου ευρωπαϊκού ακροδεξιού κόμματος; Με άλλα λόγια, αυτό που έχουν ανάγκη σήμερα οι πολίτες στη Γαλλία ή στην Ελλάδα είναι άλλοι πολιτικοί – καλύτεροι, εντιμότεροι, διαφορετικοί – ή μια εντελώς διαφορετική άσκηση της πολιτικής, όπου πρωταγωνιστές δεν θα είναι πια τα πολιτικά κόμματα αλλά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ίδιοι οι πολίτες δηλαδή, φυσικά μέσω αντιπροσώπων;

Οταν εφαρμόστηκαν αυστηρά οι νόμοι με τη Χρυσή Αυγή, το κόμμα άρχισε να χάνει τόσο τα στελέχη του όσο και τους οπαδούς του. Τα πρώτα μετακινούνται σε άλλα ακροδεξιά μορφώματα. Οι δεύτεροι, όμως, δεν τους ακολουθούν: πάνε είτε στο σπίτι τους είτε σε άλλες αντισυστημικές κινήσεις. Στη Γαλλία δεν μπορούσε να ακολουθηθεί μια ανάλογη τακτική, είτε επειδή η Λεπέν είναι πιο έξυπνη από τον Μιχαλολιάκο είτε επειδή οι Γάλλοι είναι πιο συνειδητοποιημένοι ρατσιστές από τους Ελληνες.

Υπήρχε τον 19ο αιώνα στη χώρα αυτή ένας πολιτικός που τον έλεγαν Μαρσέλ Σαμπά. Φίλος του Ζαν Ζορές, βουλευτής και υπουργός, ήταν ένας άνθρωπος που του άρεσαν τα πάντα: ο έρωτας, το πατινάζ, το τσιγάρο, το κρασί, η γεμιστή γαλοπούλα, το φουά γκρα, ο Μοντέιν, το άρωμα της πασχαλιάς, ακόμη και το Παλάτι των Βουρβόνων, όπου μια ομιλία – έλεγε – ισοδυναμεί με ένα φιλί. «Οι περίοδοι όπου είμαι good lover είναι οι ίδιες μ’ εκείνες όπου είμαι good worker» έγραψε στις σημειώσεις του. Ο πουριτανισμός τού προκαλούσε φρίκη. Οι εκλογές, έλεγε, είναι μια ημέρα που πλημμυρίζει ζωή. Δύσκολα ο άνθρωπος αυτός θα έκανε παρέα με τον σημερινό πρωθυπουργό της Γαλλίας, τον ασκητικό Ζαν-Μαρκ Ερό, σημειώνει ο «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». Θα προτιμούσε ασφαλώς να πίνει κρασί και να συζητά για τον έρωτα με τον Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος έλεγε ότι «αγαπά τη Γαλλία μ’ έναν σαρκικό τρόπο, τη ζει στις φλέβες του, νιώθει τη μυρωδιά της».

Αν υπήρχαν σήμερα τέτοιοι πολιτικοί στη Γαλλία ή στην Ελλάδα, το τοπίο ίσως να ήταν τελείως διαφορετικό.