Ωτοβλεψίες
Από το «Par les villages» του Πέτερ Χάντκε στο περυσινό φεστιβάλ της Αβινιόν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Αν πρόκειται για μυστικό, ο Πέτερ Χάντκε είναι «τάφος». Πέντε μήνες γνώριζε ότι θα είναι ο νικητής του φετινού βραβείου Ιψεν αλλά δεν το είπε σε κανέναν, ούτε καν στον εαυτό του. Η ανακοίνωση της περασμένης Πέμπτης τον βάζει στη σειρά του Πίτερ Μπρουκ, της Αριάν Μνουσκίν, του Γιον Φόσε και του Χάινερ Γκέμπελς που έχουν τιμηθεί με το ίδιο βραβείο και με το ίδιο χρηματικό ποσον, περίπου 300.00 ευρώ σε σκληρό νορβηγικό νόμισμα. Η Ευρώπη τον συγχώρησε φαίνεται για τις σχέσεις του με τον Μιλόσεβιτς και για την άρνησή του να παραλάβει το 2006 το βραβείο Χάινε αντιδρώντας σε δημοσιεύματα που έκριναν ότι οι πολιτικές επιλογές του τον καθιστούν ανάξιο για μια τέτοια διάκριση. Περασμένα – ξεχασμένα. Το έργο είναι που κάνει τον καλλιτέχνη και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι τυχεροί που είδαν πέρυσι στην Αβινιόν το αριστούργημά του «Par les villages» (σε ελεύθερη μετάφραση, «Από τα χωριά»).
Σαν να μη μας έφτανε η αγωνία μας για την ηλικία του γάλακτος έχουμε τώρα και τις βρετανικές εφημερίδες να μας κογιονάρουν. Ω άνδρες Αθηναίοι κι εσείς μωρέ γυναίκες, είδατε την περασμένη εβδομάδα τίποτα διαδηλώσεις γύρω από την Ακρόπολη για την απόφαση της κυβερνήσεως να «πουλήσει ιστορικά κτίρια»; Εγώ πάντως που περιπολώ τακτικά στην περιοχή δεν το πήρα είδηση αλλά η έγκριτη «Guardian» αποφάσισε να γιορτάσει την Πρωταπριλιά μια εβδομάδα νωρίτερα. Κρίμα, πάντως. Αν μας ειδοποιούσαν όλο και κάτι θα είχαμε σκαρώσει…
Κατευχαριστημένοι έμειναν Τύπος και λαός από το πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ που ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα. Κι όμως, διακρίνω μια μικρή «τρύπα» στο διεθνές του σκέλος. Τι κάνει τα καλοκαίρια η Αριάν Μνουσκίν (φωτογραφία), όταν δεν έρχεται στην Αθήνα; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τεμπελιάζει κι αυτό φαίνεται στη μακροσκελή επιστολή που στέλνει κάθε τόσο στους ταμένους της (μέσα κι εγώ) στην οποία εξιστορεί τα πεπραγμένα της και τα μελλούμενα. Πρώτα απ’ όλα μας ενημερώνει ότι οι «Ναυαγοί της τρελής ελπίδας» που είδαμε το 2011 στην Αθήνα ταξίδεψαν στη Βραζιλία, στη Χιλή, στην Ταϊβάν, στη Βιέννη και στο Εδιμβούργο. Εν τω μεταξύ ανέβασε με τριάντα νέους καμποτζιανούς ηθοποιούς το ποίημα της Ελέν Σιξού «Η τρομερή και ημιτελής ιστορία του Νοροντόμ Σιχανούκ, βασιλιά της Καμπότζης» μεταφρασμένη στη γλώσσα των Χμερ και τη «Νυχτερινή περίπολο», ένα συλλογικό έργο με τον νεανικό αφγανικό θίασο Aftaab ο οποίος περιοδεύει αυτήν τη στιγμή στη Γαλλία, στο Πίκολο Τεάτρο και στη Βαρκελώνη. Τα είπα μαζεμένα και φούσκωσα, τα καλύτερα όμως έρχονται. Είκοσι εννέα Μαΐου, αποφράς ημέρα για μας, το Θέατρο του Ηλιου γιορτάζει τα γενέθλιά του. Φέτος που πενηνταρίζει ο εορτασμός θα πάρει μεγάλες διαστάσεις αφού η δαιμόνια Αριάν και η άοκνη εργατιά της ετοιμάζουν τον «Μακμπέθ» του Σαίξπηρ. Απ’ το στόμα μου το πήρατε: η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία…
Δεν πρόκειται όμως να σας αφήσω απαρηγόρητους. Η συναυλία «κλείδωσε» και έτσι το καλοκαίρι θα ξαναδούμε στη Μαλακάσα τον Μπομπ Ντίλαν. Για τους ανυπόμονους, βγήκε αυτές τις ημέρες το διπλό CD «The 30th Anniversary Concert Celebration» με τη συναυλία που είχε δοθεί στο Madison Square Garden το 1992 για τα τριαντάχρονα του Ντίλαν on the road. Βουρ στα δισκάδικα.
Google news
