«Το μικρό ψάρι»

Θα τα διαβάσετε φαντάζομαι και από αρμοδιότερους αλλά η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που πήγε και στο Φεστιβάλ Βερολίνου αξίζει τον ντόρο που τη συνοδεύει. Δεν με ενδιαφέρει, ομολογώ, το σινεμά της βίας, των μπαμ μπουμ και των μπινελικίων, με ενδιαφέρουν και με παραενδιαφέρουν όμως τα σφιχτά σενάρια, οι καλοσχεδιασμένοι ρόλοι, η βαθιά καλλιέργεια του λόγου, τα ιντερμέδια γενικών πλάνων που ανακουφίζουν από το πρέσινγκ των κοντινών, η διδασκαλία κυρίως των ερασιτεχνών ηθοποιών που στην περίπτωσή μας έδωσαν ρέστα. Πολύ καλή η Πόπη Τσαπανίδου, κάτι παραπάνω από εξαιρετική η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου (φωτογραφία). Με την αυθαιρεσία του θεατή παίρνω το θάρρος να επισημάνω διακριτικές συγγένειες με τον «Δράκο» του Κούνδουρου (χωρίς όμως τη φινέτσα του) καθώς και ένα κάποιο homage στη μεγάλη του Τσιώλη σχολή (χωρίς όμως την υπερβατική ματιά του). Τα υπόλοιπα θα μας τα πει ο ίδιος ο Οικονομίδης οψέποτε απαγκιστρωθεί από το ντελίριο του ηθογραφικού σπλάτερ.