Πτήση με χαλασμένη πυξίδα!

Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, τι πιο επίκαιρο λοιπόν από έναν στίχο για πρόλογο: «Τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες… όταν τα κλείνω, βλέπω ό,τι ποθώ…». Εμπειρίκος, ο δράστης.

Η προτροπή του προέδρου της ερυθρόλευκης ΠΑΕ «Ολοι μαζί συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Συγχαρητήρια σε όλους», λίγα λεπτά μετά τη συντριβή των ελπίδων του Ολυμπιακού στη σκληρή γη του Μάντσεστερ, είχε μια ποιητική χροιά· μια σταγόνα οργής και δυο θλίψης και να το σκούρο της αποτυχίας.

Η πεζή πραγματικότητα είναι αυτή τελικά, μόνο κλείνοντας τα μάτια βλέπεις κατάκτηση τροπαίου σε συλλογικό επίπεδο· αν τα ‘χεις ανοιχτά, ό,τι βλέπεις σε πονάει!

Είναι άνανδρο να χτυπάς κάποιον που έχει πέσει. Ανδρισμός είναι να τον πολεμήσεις όσο είναι δυνατός και όρθιος. Παλιά φιλοσοφία που μας απαγορεύει να είμαστε αυστηροί με τον Ολυμπιακό της Τετάρτης. Το να ασκήσουμε κριτική όμως είναι επιβεβλημένο. Η Ιστορία έγραψε για τον αποκλεισμό, έγραψε για τα λάθη των Ερυθρολεύκων, θα γράψει για τις επιπτώσεις της αποτυχίας και όλα θα κυλήσουν σαν νερό στην ξεραμένη γη των επιτυχιών και θα απορροφηθούν όπως τόσα και τόσα άνυδρα χρόνια. Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε! Εδώ κρύβεται η ουσία του προβλήματος που οδήγησε στην ήττα. Ο Ολυμπιακός ή καλύτερα οι άνθρωποι του Ολυμπιακού, αντί να μάχονται ανεμόμυλους, θα έπρεπε να δουν τον επερχόμενο πραγματικό εχθρό, τον Ρόμπιν φαν Πέρσι. Τα μηνύματα είχαν φθάσει ηχηρά: ήττα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, ήττα στην Τούμπα. Τα μηνύματα δεν ελήφθησαν υπόψη. Η κούραση των παικτών θεωρήθηκε η αιτία του 0-3. Για την εξαφάνιση του «κόκκινου Μπόινγκ» στην Τούμπα υποδείχθηκε ο διαιτητής Κάκος ως ο υπεύθυνος «τρομοκράτης» και μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ ο χαρτοπόλεμος με τον Σαββίδη φάνηκε να κρύβει το πρόβλημα, αλλά… Αλλά δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Δυστυχώς η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η ομάδα – ανέκδοτο της φετινής Πρέμιερ Λιγκ, πρόσφερε άφθονο γέλιο στους πολέμιους του Ολυμπιακού και δάκρυ στους οπαδούς του. Η πυξίδα των Ερυθρολεύκων χρόνια τώρα σημαδεύει τον παγωμένο Βορρά της ελληνικής πραγματικότητας και τρελαίνεται σαν περάσει τα σύνορα. Οι οπαδοί καταπίνουν ό,τι τους προσφέρεται. Αύριο κόντρα στον Εργοτέλη ένας θρίαμβος αρκεί για να ξαναγυρίσουν τα αλαζονικά χαμόγελα και οι επικές ανακοινώσεις. Οχι, δεν χτυπάμε τον Ολυμπιακό, τον χτύπησε η ομάδα του θλιβερού Μόιες που ακόμα κινείται στη σκιά του αγάλματος του σερ Αλεξ, τον χτύπησε η ατυχία, τον «χτύπησε ο διαιτητής του αγώνα», τον χτύπησε ο κεραυνός σε μια τρελή απίθανη πτήση προς την κορυφή της Ευρώπης και τον γύρισε συντρίμμια στην ελληνική γη.

Κάποιοι θυμήθηκαν τον Μήτρογλου. Και τον θυμήθηκαν βλέποντας τους αντικαταστάτες του: τον Πέρες να χάνει ευκαιρίες και τον Βαλντές να παρακολουθεί το ματς μέσα από το τερέν. Κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν τον Σαβιόλα που ταξίδεψε ως τουρίστας στο Μάντσεστερ για να δει το Μουσείο της Γιουνάιτεντ ίσως. Και τέλος κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν τον Μίτσελ, που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τη σπουδαία νίκη στο Γεώργιος Καραϊσκάκης επί των Κόκκινων Διαβόλων, που δεν κατάφερε να αποτρέψει την άλωση του κάστρου του από τον Γιάννη Αναστασίου, που τέλος έφυγε ταπεινωμένος και από τον Γ.Χ. Γεωργιάδη μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων.

Η γραμμή επανασύνταξης που δίνεται από «κύκλους» των Ερυθρολεύκων δεν οδηγεί παρά στην επόμενη συντριβή. Το άλλοθι μιας κακής διαιτησίας δεν λύνει το πρόβλημα μιας μέτριας ομάδας. Και για να ακριβολογούμε, ο Ολυμπιακός δεν ήταν κακός το βράδυ της Τετάρτης, ήταν αναποτελεσματικός, που σημαίνει πως του έλλειπε αυτό το κάτι που θα εξόρκιζε τους Διαβόλους και θα τους έριχνε πιο βαθιά στην κόλασή τους.

Το όνειρο της συμμετοχής σε έναν μεγάλο τελικό είναι καιρός πια που έχει γίνει εφιάλτης, άρα, πρόεδρε, σωστό είναι να μη συνεχίσουν να ονειρεύονται όσοι αγαπούν τον Ολυμπιακό, καιρός είναι πια να ξυπνήσουν!