Ελληνικό ρεκόρ στους αιθέρες

Κάθε φορά που πετούσαν είτε στις Αλπεις είτε στην Ελλάδα, ακόμη και όταν διέσχιζαν τα πελάγη, στο πίσω μέρος του μυαλού τους υπήρχε πάντα μία σκέψη: να καταρρίψουν το ρεκόρ. «Κάτι έπρεπε να κάνουμε με αυτό. Το ρεκόρ άντεχε από το 1993 και εμείς θα έπρεπε κάποια στιγμή να το πάρουμε απόφαση και να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας» λέει ο Αλέξης Αναστασίου, με τον Πέτρο Πρίντεζη να συμπληρώνει χαμογελώντας: «Οταν τον περασμένο Αύγουστο ήλθαν στην Ελλάδα Αγγλοι πιλότοι με σκοπό να καταρρίψουν το παγκόσμιο ρεκόρ ύψους με υπερελαφρά σκάφη, θορυβηθήκαμε, καθώς σκεφτόμασταν ότι μάλλον χάσαμε την ευκαιρία μας. Ομως ούτε αυτοί κατάφεραν κάτι και το ότι η προσπάθειά τους είχε ελληνικό άρωμα λόγω ονόματος (Flight of Icarus) ήταν αυτό που μας έδωσε την τελική ώθηση καθώς το θεωρήσαμε μεγάλη πρόκληση».

Το σκάφος των Αγγλων ήταν παρόμοιο με το δικό τους, τύπου Sinus με μικρό κινητήρα. Εκείνοι είχαν όμως μια σημαντική διαφορά. Τους υποστήριζαν περίπου 20 σπόνσορες ενώ οι Ελληνες έκαναν ό,τι έκαναν εντελώς μόνοι τους. Ομως είχαν κάτι άλλο οι δικοί μας. «Αφού οι Αγγλοι ανακάτεψαν στην προσπάθειά τους τον Ικαρο και τον Δαίδαλο, εμείς χρησιμοποιήσαμε ένα από τα πλεονεκτήματα του Οδυσσέα: την πονηριά» τονίζει χαμογελώντας ο Αλέξης.

 Η διαφορετική προσέγγιση του θέματος ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία της επιτυχίας. Συγκεκριμένα οι Αγγλοι αλλά και όσοι προσπαθούσαν όλα αυτά τα χρόνια για την κατάρριψη του ρεκόρ είχαν ένα αδύνατο σημείο. Στήριζαν, σε μεγάλο βαθμό, την επιτυχία του εγχειρήματος στον μικρό κινητήρα, ο οποίος όμως λόγω κατασκευής υστερεί στα μεγάλα υψόμετρα. «Μελετώντας τις προσπάθειες όλων αυτών των χρόνων διαπιστώσαμε ότι όταν εξαντλούσαν τις δυνατότητες του κινητήρα αδυνατούσαν να κερδίσουν αρκετά μεγάλο ύψος. Κανείς δεν σκεφτόταν ότι προκαλούσαν τον κινητήρα να κάνει υπέρβαση και αυτό τους περιόριζε καθώς εξαιτίας της έλλειψης του οξυγόνου, κάποια στιγμή δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσει να λειτουργεί» λέει με έμφαση ο Πέτρος.

 «Εμείς όμως είμαστε και ανεμοπόροι. Ετσι δεν εγκλωβιζόμαστε στις δυνατότητες του κινητήρα καθώς έχουμε και άλλη κινητήρια δύναμη, τον αέρα, που μπορεί να μας ωθήσει μέχρι τη στρατόσφαιρα. Αυτό λοιπόν ήταν το σημαντικό πλεονέκτημά μας! Η εμπειρία μας στην ανεμοπορία που προσπαθήσαμε να την εκμεταλλευτούμε στο έπακρο» συμπληρώνει με σοβαρό ύφος ο Αλέξης.

 Οι δύο έλληνες πιλότοι συνήθως τον κινητήρα τον χρησιμοποιούν στα πρώτα στάδια των πτήσεών τους, ενώ στη συνέχεια κάνουν ανεμοπορία εκμεταλλευόμενοι το μικρό βάρος του σκάφους και το μεγάλο άνοιγμα των φτερών του. Τα ανοδικά ρεύματα αέρα ουσιαστικά αντικαθιστούν τη δύναμη του κινητήρα τους και έχοντας αποκτήσει γνώσεις και αίσθηση, τα εντοπίζουν γρήγορα και τα εκμεταλλεύονται.

Πλησιάζοντας τη στρατόσφαιρα
Η προσπάθεια όμως δεν είναι τόσο απλή όσο αρχικά μπορεί να ακούγεται. Εκτός από τον ενδελεχή έλεγχο του σκάφους, οι δύο πιλότοι χρειάστηκαν σύστημα με μάσκες παροχής οξυγόνου, πολύ καλό ντύσιμο καθώς η καμπίνα δεν είναι συμπιεσμένη όπως στα επιβατηγά αεροπλάνα και αυτό έχει ως συνέπεια οι χαμηλές θερμοκρασίες να γίνονται αμέσως αισθητές. Και φυσικά προσεκτική μελέτη των κλιματικών συνθηκών.

Η μεγάλη τους ανησυχία όμως ήταν ότι θα πετούσαν σε «άγνωστα πεδία» καθώς κανένας δεν ήξερε τη συμπεριφορά των υλικών δομής σε αυτά τα ύψη αλλά και τη συμπεριφορά του ίδιου του σκάφους. Ούτε καν η κατασκευάστρια εταιρεία η οποία έχει την έδρα της στη Σλοβενία. Μπορεί το σκάφος να είναι από ανθρακονήματα, όμως οι διάφοροι συνδετικοί πείροι είναι από ατσάλι και σίγουρα παρουσιάζουν διαφορετικό βαθμό συστολής σε αυτές τις ακραίες συνθήκες, όπου η θερμοκρασία έφθασε τους -45^οC. Εκεί κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα ότι δεν θα εμφανιζόντουσαν ρωγμές στα σημεία επαφής των δύο υλικών με καταστροφικά αποτελέσματα για το σκάφος και τους επιβαίνοντες. Επίσης ο κινητήρας, τα λάδια του, οι μπαταρίες, ο σχηματισμός πάγου σε καίρια σημεία ήταν κάποιοι κίνδυνοι που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν με ακρίβεια καθώς δεν υπήρχαν πουθενά στον κόσμο καταγεγραμμένα ανάλογα δεδομένα.

«Τον κινητήρα τον σβήσαμε στα 5.500 μέτρα ώστε να αποφύγουμε τυχόν προβλήματα από τους κραδασμούς που θα προέκυπταν λόγω της κακής καύσης εξαιτίας της έλλειψης οξυγόνου σε μεγαλύτερα ύψη» εξηγεί ο Αλέξης. Και συνεχίζει: «Τον σβήσαμε μέσα σε ανοδικά ρεύματα ώστε να αρχίσουμε άμεσα την ανεμοπορία κερδίζοντας χρόνο, άρα λογικά και μικρότερη καταπόνηση του σκάφους. Στο μέγιστο ύψος φθάσαμε σε 24 λεπτά από το σημείο σβησίματος του κινητήρα και το θέαμα που είχαμε από εκεί μας δημιουργούσε δέος. Ηταν σοκαριστικό! Αν σκεφτόμασταν ενστικτωδώς μπορεί και να πανικοβαλλόμασταν. Ομως επικράτησε η πείρα και η καθαρή, ορθολογιστική σκέψη».

Σε αυτό το σημείο η παροχή οξυγόνου ήταν πολύ σημαντική. «Αντίθετα με τους ορειβάτες που έχουν χρόνο προσαρμογής στο υψόμετρο, εμείς ανεβήκαμε σε λίγα λεπτά και εύκολα θα μπορούσαμε να είχαμε απώλεια συνείδησης. Μπορεί να μη νιώθαμε άμεσα την καταπόνηση που προκαλεί το υψόμετρο, αλλά με την παραμικρή κίνηση μέσα στο σκάφος λαχανιάζαμε και ανεβάζαμε καρδιακούς παλμούς» τονίζει ο Πέτρος.

 «Ταυτόχρονα μας απασχολούσαν δεκάδες άλλα πράγματα για τα οποία είχαμε προετοιμαστεί» επεμβαίνει ο Αλέξης. «Μας απασχολούσαν οι αντοχές των δομικών υλικών, η ιδανική ταχύτητα ώστε να αποφύγουμε μια επικίνδυνη ταλάντωση των πτερύγων, με την καλύπτρα τελικά να μας βοηθά λίγο στην αντιμετώπιση του κρύου καθώς λειτουργούσε σαν θερμοκήπιο» καταλήγει χαμογελώντας.

Τα βουνά δεν ξεχώριζαν από το έδαφος, μόνο κάποιες λίμνες διακρίνονταν και η διαύγεια της ατμόσφαιρας ήταν εκπληκτική. Ομως οι δύο έλληνες πιλότοι δεν είχαν χρόνο να απολαύσουν το επίτευγμά τους. Η προσπάθεια έπρεπε να γίνει γρήγορα και να καταγραφεί το νέο ρεκόρ, προτού παγώσει όλο το σκάφος. Τότε η φωνή του Πέτρου έδωσε το σύνθημα καθόδου, «Αλέξη, καλά τα πήγαμε, ας ακολουθήσουμε την τακτική του Μπούμπκα και να ξανάρθουμε», σίγουροι ότι όχι μόνο οι δικοί τους άνθρωποι θα ζητωκραύγαζαν για την επιτυχία τους αλλά και οι Σλοβένοι!