ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

Τη μοίρα του ελληνικού Δημοσίου ακολουθούν τα ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας: αδυνατώντας επί δεκαετίες να εξασφαλίσουν τη χρηματοδότησή τους μέσω της αξιοποίησης της περιουσίας τους – την αξία της οποίας ουδέποτε κατόρθωσαν να εκτιμήσουν – κινδυνεύουν τώρα με λουκέτο… Για παράδειγμα, το Ασυλο Ανιάτων – ένα ίδρυμα με 1.000 ακίνητα, τα οποία εν πολλοίς δεν αξιοποιούνται – οδεύει προς το κλείσιμο, με κίνδυνο να μείνουν στον δρόμο 210 ασθενείς με βαριές νευρολογικές παθήσεις. Βεβαίως υπάρχουν και άλλες παράμετροι στην υπόθεση: το κράτος αντιμετωπίζει ως ανώνυμες εταιρείες αυτά τα ιδρύματα, τα οποία έχουν αναλάβει να επιτελούν έργο που είναι υποχρέωση της πολιτείας. Το αποτέλεσμα είναι να στενάζουν από το βάρος της φορολογίας και να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους… Την κατάσταση δυσχεραίνει ένας άλλος βραχίονας του Δημοσίου, ο ΕΟΠΥΥ, ο οποίος καθυστερεί να καταβάλει τα νοσήλια στα ιδρύματα. Η πολιτεία έχει δημιουργήσει έναν γόρδιο δεσμό που απειλεί τα ιδρύματα πρόνοιας, έναν γόρδιο δεσμό που πρέπει να κοπεί τάχιστα!