[Εμπιστευτικά] Παλιοί νέοι!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν ξέρετε με πόση ανακούφιση πληροφορήθηκα πως έτσι και εκλεγεί στην Αθήνα ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ (που υποστηρίζω ως βάζελο) θα ανοίξουν οι ουρανοί.
Και θα κατεβάσουν όχι μία αλλά πέντε αναπλάσεις: στο Πάρκο Γουδή, στον Βοτανικό, στους Αμπελοκήπους, στη Λαμπρινή και στην Ακαδημία Πλάτωνος.
Θα κατέβουν επίσης από τους ανοιχτούς ουρανούς κι άλλα πολλά.
Δημοτικές βιβλιοθήκες (σε κάθε διαμέρισμα), παιδικοί σταθμοί, δίκτυο ποδηλατοδρόμων, κενά ξενοδοχεία που θα γίνουν εστίες νεότητας (θα ερωτηθούν άραγε οι ξενοδόχοι;), κεντρική μονάδα μαγειρείων για τα παιδιά της Αθήνας, δίκτυο δημοτικών ιατρείων, δημοτικοί κινηματογράφοι, καθώς και (διαβάζω) «σύγχρονο μοντέλο διαχείρισης απορριμμάτων ενάντια στην παραχώρηση σε ιδιώτες».
Ποιο θα είναι αυτό το «σύγχρονο μοντέλο» δεν το λέει ο υποψήφιος μην το κλέψουν οι ανταγωνιστές, αλλά μην ανησυχείτε: θα είναι σίγουρα ενάντια σε ιδιώτες!.. [Ρωτήστε και την ΠΟΕ-ΟΤΑ!]
Εμένα αυτά μου αρέσουν. Αρκεί να ανοίξουν οι ουρανοί.
Διότι όπως έλεγε παλαιότερα και ο Τζίγκερ, «εύκολα τάζεις, δύσκολα βάζεις» και ως γνωστόν λεφτά δεν υπάρχουν – άσε που δεν ξέρουμε και πόσο κοστίζουν…
Ετσι μόνο αν τα στείλει ο Υψιστος μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Και επειδή δεν ξέρω τι σχέσεις διατηρεί μαζί του ο φίλος μου ο βάζελος, καλά θα κάνει να αρχίσει από τώρα τις λιτανείες.
Διότι στην περίπτωση που αποδειχθεί ότι ο Υψιστος δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ αλλά όργανο του «πολιτικο-εκδοτικο-οικονομικού κατεστημένου» και ψηφίζει Σταύρο Θεοδωράκη θα υπάρξει πρόβλημα.
Τότε μπορεί να μην ανοίξουν οι ουρανοί και θα εκτεθούμε στους ψηφοφόρους που περιμένουν να σκίσουμε και το Μνημόνιο.
Αλλά ούτε αυτό μας πτοεί. Διότι ο δικός μου μίλησε έξω από τα δόντια και για τη «δράση του δήμου στο πεδίο της δημοκρατίας και της συμμετοχής των δικαιωμάτων».
[Αν και δεν κατάλαβα τι ακριβώς θα συμβεί: θα συμμετέχουν τα δικαιώματα μαζί με τη δημοκρατία στο πεδίο του δήμου ή ο δήμος θα δράσει στο πεδίο της δημοκρατίας όπου θα συμμετέχουν και τα δικαιώματα; Κάτι τέτοιο, πάντως…]
Θυμήθηκα λοιπόν την εκστρατεία του Δημήτρη Μπέη, το 1986.
Τότε, είχε γεμίσει η Αθήνα με αφίσες που έλεγαν «Δύο εκατομμύρια δένδρα ο Δήμαρχος Μπέης» – συγχωρέστε με αν ο αριθμός δεν είναι ακριβής αλλά πάνω-κάτω τόσα τα έβγαζε…
Σκέφτηκα πως ό,τι και αν συμβεί σε αυτό τον τόπο, τελικά «όλα τα ίδια μένουν».
Διότι σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα αποδεικνύεται ότι ακόμη και οι πιο νέοι άνθρωποι είναι ικανοί να πουλάνε τα ίδια ακριβώς φύκια που από τότε πουλούσαν οι πιο παλιοί.
Και με την ευκαιρία: από δένδρα τι γίνεται;
Google news
