[Αγιογραφίες] Μπότοξ

Τελικά, έχει κάνει μπότοξ ο Ρέντσι; Ασχετο. Αλλά ενδεικτικό της ευρέος φάσματος απήχησης του νέου ιταλού πρωθυπουργού. Τρεις εβδομάδες αφότου ανέλαβε, ο Ματέο κάνει έναν γύρο πρωτευουσών στην Ευρώπη – βασικά πετάγεται δίπλα, πηγαίνοντας στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι η επίσκεψη στην καγκελάριο είναι το άλφα και το ωμέγα για κάθε νέοπα της ευρωζώνης. Ο Ρέντσι της πήγε και τη φανέλα του Γκόμεζ της Φιορεντίνα για να παίξει και στο πιο σοφτ, μαζικό, κομμάτι της πολιτικής επικοινωνίας. Λογικό. Ποιος θέλει να βγάζει μόνο οικονομικό μήνυμα σε καιρούς λιτότητας.

ΟΣΟ κι αν φαίνεται παράξενο, είναι τους Γάλλους που ο Ρέντσι έχει εντυπωσιάσει λιγότερο από όλους. Γιατί; Για τον τρόπο με τον οποίο έγινε πρωθυπουργός. Στο Παρίσι η εξουσία είναι όλη συγκεντρωμένη στο Μέγαρο των Ηλυσίων και ασκείται από την κορυφή μιας πυραμίδας συγκροτημένης. Στη Ρώμη η συγκρότησή της γίνεται παρατακτικά, μέσα από συμμαχίες. Αυτές όμως, από τη φύση του πράγματος, δεν μπορεί να είναι ποτέ ασφαλείς και σταθερές. Ειδικά σε φάση κρίσης. Μέχρι τώρα την έχουν πατήσει ο Μπερλουσκόνι και ο Μόντι, αλλά και ο Ενρίκο Λέτα, που εθεωρείτο ένα είδος σπασίκλα, γυαλάκια, καράφλα και λιγότερο χαρισματικού Ρέντσι πριν έρθει ο ορίτζιναλ Ρέντσι. Οι Γάλλοι επισημαίνουν το δημοκρατικό πραξικόπημα με το οποίο ήρθε στην εξουσία ο Ματέο κι έχουν να λένε ότι «στην πολιτική αυτά αφήνουν πληγές που δεν κλείνουν εύκολα και σημάδια». Εν πολλοίς, ο Ρέντσι μπορεί να φύγει όπως ήρθε αν αλλάξουν οι συσχετισμοί κι αν αυτούς που τον στηρίζουν τώρα θα τους συμφέρει κάποια στιγμή περισσότερο να τον αδειάσουν.

ΟΛΟ το πρόβλημα στην Ιταλία δεν είναι αν φοράει γραβάτα Γκούτσι ο πρωθυπουργός – κι εκεί ο Ρέντσι μπορεί να μην έπιασε την ειρωνεία του Ολάντ –  αλλά είναι η βιωσιμότητα των σχημάτων εξουσίας. Πριν από τον Ρέντσι – το είπαμε – είχαν αποθεωθεί ο Λέτα και ο Μόντι. Ο δεύτερος ακούγεται, σε δεύτερο πλάνο, αφού καεί το κύμα Σουλτς και Γιούνκερ, ως πιθανός διάδοχος του Μπαρόζο. Ωστόσο αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία – ή που προκαλεί περισσότερη ανησυχία – είναι η προσωρινότητα των ιταλών πρωθυπουργών. Με τον ίδιο τρόπο που οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες απομειώνονται γρήγορα στην Ελλάδα και που τα κόμματα τα οποία κυβερνούν, όσο μεγάλα κι αν είναι, φθείρονται γρήγορα στην Ισπανία. Στη Γαλλία οι θεσμοί διασφαλίζουν σταθερότητα στην κορυφή, θερίζει όμως η Ακρα Δεξιά στη βάση, όπως και στην Ολλανδία και, γενικότερα, στον ευρωπαϊκό Βορρά.

ΤΑ υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Ρέντσι είναι αριστερός της αγοράς – όπως θα ήταν και ο Τσίπρας αν ήταν σοβαρός και όχι μιμητής του δικομματισμού επί Μεταπολίτευσης – και θέλει να τα έχει κάνει όλα έως τον Μάιο. Είναι εξίσου πιθανό να μην είναι πρωθυπουργός τον Ιούνιο. Αλλωστε, η κατάληψη εξ εφόδου της εξουσίας δεν ήταν άσχετη με έναν ψυχρό πολιτικό υπολογισμό που έλεγε «πάρε το μαγαζί τώρα, γιατί μετά τις εκλογές θα έχει μείνει μισό». Από την άλλη, κρίνοντας από το πόσους έχει βάλει στο περιθώριο ο Ρέντσι έως τώρα – αρχής γενομένης από τον Μπερσάνι που τον είχε νικήσει στο κόμμα – οφείλει κανείς να πει ότι έχει επιμονή και αντοχή, αλλά και ότι θα είναι ένα πρόσωπο που θα παίζει δυνατά στην Ιταλία τα επόμενα χρόνια. Μπορούν όμως να γίνουν όλα στο άψε-σβήσε; Η Ευρώπη κρατάει μια επιφύλαξη…